BLIK op bridge of spies: sympathie voor de verrader

tekst: Marloes Bakuwel

Steven Spielberg, Tom Hanks en een fascinerend, waargebeurd spionverhaal. Klinkt als een gouden combinatie, waardoor de verwachtingen dan ook hoog gespannen waren. De grootte en duur van de film waren dusdanig dat Spielberg zorgt dat je verwacht dat dit weer zijn volgende meesterwerk moet zijn. Spannend moest het zeker zijn geweest, aangezien het genre voor Spielberg totaal nieuw was. Uiteraard kennen wij zijn films, maar nieuwe paden inslaan kan zorgen voor een totale flop. Niet bij Spielberg blijkt, de film heeft alles en meer dan je verwacht: de bekende humor en een soort luchtige, bijna humoristische manier van vertellen. Spielberg flikt het weer.

bridge of spies gaat over advocaat John B. Donovan. Gedurende de Koude Oorlog wordt hij gevraagd om de gearresteerde Sovjetspion Rudolf Abel te verdedigen. Vele advocaten weigerden deze klus vanwege de negatieve publiciteit die gepaard gaat bij het verdedigen van een verrader van Amerika

Donovan zag het echter als zijn plicht en deed er alles aan om deze Abel zo goed mogelijk te begeleiden in het proces. Deze beslissing zorgt voor een drastische wending in zijn leven.

De film opent als een portret, letterlijk en figuurlijk. Rudolf Abel staat rustig te schilderen in zijn kamer als hij wordt gearresteerd door de CIA. Naar dit moment wordt rustig opgebouwd, het duurt lang voordat de eerste woorden worden gesproken. Zo wordt je geleidelijk de film ingezogen. Dit is slechts het eerste beeldende pareltje, regelmatig zijn de beelden van dusdanige kwaliteit dat het op zichzelf staande portretten zouden kunnen zijn. De plek waarop de acteur staat, hoe er met het licht wordt gespeeld, zet het beeld stil en je hebt een prachtige foto te pakken. Ook de overgangen van de ene naar de andere scène zijn zo subtiel dat je soms niet opmerkt hoe mooi effect het heeft op het ritme van de film. Soms heb je het gevoel dat je nog steeds naar hetzelfde beeld kijkt, maar dan is de volgende scène aangebroken. Hierdoor blijft de film rustig om te verwerken, maar voor de oplettende kijker is het duidelijk hoe goed er nagedacht is over de overgang naar de volgende scène. De locaties zijn met de nodige zorg gekozen en de manier waarop deze zijn aangekleed, maken duidelijk hoe goed er over deze film is nagedacht. Je gelooft dat je je midden in de Koude Oorlog bevindt. De passend gekozen muziek maken de cirkel rond, alles past bij elkaar.

Over de Koude Oorlog zijn diverse films gemaakt, de gebeurtenissen als basis voor verschrikking of gedramatiseerde spanning. Deze film valt hier niet onder. De spanning van een echte spionagefilm ontbreekt, maar daarentegen wordt de verschrikking van de oorlogen ook niet als leidraad genomen. Hoewel je merkt dat het een Amerikaanse film is, is het niet zo dat alles vanuit Amerikaans perspectief wordt neergezet. De rol van Amerika in deze oorlog wordt zorgvuldig onder de loep genomen en de chemie tussen Donovan en Abel maken dat je sympathie krijgt voor de Russische spion. Op de vraag of hij zich zorgen maakt is het terechte antwoord ‘Would it help?’ zowel humoristisch als een mooie les voor de kijker.

Zo nu en dan steekt het Hollywoodgehalte de kop op: soms wat overdreven regenvallen, Amerikaans georiënteerde dialogen en vooral het einde van de film is wat zoetsappig. Een open einde hoef je in ieder geval niet te verwachten. Het proces van Abel en Donovan neemt haast een film is beslag totdat we over gaan op de gebeurtenis waar Donovan zo beroemd door is geworden. Het is absoluut noodzakelijk dat de voorgeschiedenis verteld wordt, maar gezien de lengte van de film is het verhaal redelijk lang. De film had iets korter gemogen.

Een film waar over is nagedacht, zowel qua inhoud als qua mise-en-scène. Fans van Steven Spielberg zullen tevreden zijn. En die lange zit, die is het absoluut wel waard.

bridge of spies is vanaf 26 november te zien in de bioscoop. Distributie: 20th Century Fox.

Marloes Bakuwel is vierdejaars student Communicatie- en informatiewetenschappen.