BLIK #6.0

Vertellen, verbeelden en verhalen bestaan in uitzonderlijk veel verschillende vormen, waar deze editie van BLIK grip op probeert te krijgen. Niet alleen gaat dit nummer in op gangbare vertelopvattingen, maar ook wordt onderzocht op welke andere manieren verhalen worden verteld. Te denken van het maatschappelijk discours, of het vertellen van een verhaal met alleen maar getallen? Natuurlijk construeert BLIK ook haar eigen verhaal door de duiding van deze verhaalvormen tegen elkaar af te zetten. Het laatste element daarvan is op zichzelf weer een nieuw begin.

ARTIKELEN

Artikel: Het gekwantificeerde Zelf – Lara Coomans

In haar artikel gaat Lara Coomans in op de van oorsprong Amerikaanse beweging Quantified Self: leden van QS vertellen hun persoonlijke verhaal op sociale netwerksites enkel en alleen met behulp van cijfers en gevisualiseerde data: hoe vaak ze naar de supermarkt zijn geweest, hoeveel liedjes ze op een dag luisteren. Manovich’ scheiding tussen database en narratief blijkt in het licht van QS niet zo tweepolig te zijn: de banden tussen leden van QS worden gesterkt door het delen van ieders eigen databasenarratief. Hierdoor vormen QS’ers binnen sociale netwerksites een community; wederom twee met elkaar onverenigbare begrippen. Coomans verenigt deze vier polen juist en zet Quantified Self op het kruispunt.

Artikel: Sociaal kapitaal: de ideologische discussie voorbij –Michelle Oosthuyzen

Michelle Oosthuyzen legt de vinger op een pertinente tegenstelling in het debat rondom de sociale effecten van technologie: met behulp van het concept sociaal kapitaal legt ze de tegenstellingen tussen cyberoptimisten en cybersceptici bloot. De discussie tussen technologische dys- en utopisten is gebaseerd op een aantal hardnekkige vooronderstellingen en is daardoor niet zo zwart-wit als ze lijkt. Internet, zo stelt Oosthuyzen, is geen virtuele wereld, gescheiden van de werkelijke, fysieke wereld, en is in die zin ook niet a-sociaal. Waar het internet wél voor heeft gezorgd is de verschuiving van geografische communities naar flexibel ingerichte netwerkgemeenschappen: een ontwikkeling die Oosthuyzen met het door haarzelf geïntroduceerde begrip community bubble probeert te duiden.

Essay: Over de vraag naar de theatraliteit van de voorstelling Sartre zegt sorry van theatermaker Laura van Dolron – Thomas Lamers

Veel theatervoorstellingen zijn verhalend. Thomas Lamers signaleert in dit essay een subtiele spanning tussen materialiteit en representatie in Van Dolrons Sartre zegt sorry. In het theater representeren dingen vaak iets anders dan dat wat ze daadwerkelijk zijn. In deze voorstelling lijken beide concepten samen te vallen en zo de narratieve laag in de voorstelling te laten verdwijnen; waarom zou er immers iets verteld worden wanneer er niets ‘extra’s’ gerepresenteerd wordt? Waarin verschilt deze voorstelling dan van een betoog of lezing? Lamers duidt aan dat in de voorstelling weldegelijk een representatie plaatsvindt: hij vindt een ruimtelijke intertekstualiteit en toont aan dat er in de voorstelling sprake is van een derridiaanse iterabiliteit. Van Dolron heeft op deze manier dus weldegelijk een theatrale voorstelling weten te creëren.

Beeldessay: Look mommy, I fixed it! – Tim Vermeulen

In de polders rondom het Hollandsch Diep staat Fort de Hel: tijdens de twee wereldoorlogen een belangrijk Nederlands verdedigingswerk. Dit fort is het decor voor een kunstproject van Tim Vermeulen, waarin hij verhalen over wachten en de angst voor wat komen gaat centraal stelt. Van zijn oude, aangereden, Renault 10 maakte hij sculpturen, die in dit beeldessay Vermeulens verhaal vertellen.

Interview: Het theater & de wreedheid van facultaire bezuinigingen  – Margot van Dijk & Leanne van Schijndel 

Maarten en Willem, beheerders van Studio T, gaan in op een steeds belangrijker wordende vraag: wat gaat er met Studio T gebeuren? De sluiting van het theater komt door geldgebrek steeds dichterbij en de laatste activiteit staat voor juni 2013 in de agenda. De twee technici leggen uit aan BLIKs Margot van Dijk en Leane van Schijndel waarom uit het theater moet sluiten en kijken met weemoed terug naar hun twintig jaar van dienst.

Column: Een nieuw geluid: high van muzikale drugs – Ruben Smits

Ruben Smits is in deze column op zoek naar de reden voor de populariteit van iDrugs: geluidsbestanden die elk oor met geluid van een andere frequentie voeden en op die manier de luisteraar in een altered state of consciousness brengen. Aan de hand van de geschiedenis van draagbare muziekspelers komt Smits tot de ontdekking dat de individualiteit van de luisteraar daarbinnen steeds meer centraal is komen te staan en op die manier een middel voor absolute controle en customised manipulatie van het brein is geworden.

 

Benieuwd naar de hele artikelen? Bestel dan hier BLIK #6.0