Een ogenBLIKje met Vera van Buren

Elke maand geeft BLIK een podium aan studenten om hun bijzondere projecten uit te stallen. Voor deze derde editie spraken we met Vera van Buren over haar project voor een honoursprogramma.

Wie ben je en wat voor project heb je gedaan?

Mijn naam is Vera van Buren. Ik ben derdejaars student Muziekwetenschap en heb het afgelopen jaar bij het Humanities Honours Programme in een groep een kleine documentaire gemaakt naar aanleiding van een literatuuronderzoek over punk vandaag de dag.

Waar ging de documentaire precies over?

We kwamen er al snel achter dat ons literatuurverslag zich focuste op Londen, omdat punk daar heel groot is geweest en heel veel invloed heeft gehad. Maar toen we onze documentaire wilden maken bleek het vanwege allerlei praktische zaken onmogelijk om naar Londen te gaan. We besloten het daarom gewoon op Nederland te houden. We zijn daardoor op zoek gegaan naar wat er beschikbaar was: mensen die de hoogtijdagen van punk hebben meegemaakt werden al snel onze focus, omdat we een zo authentiek mogelijk beeld wilden geven. We zijn vooral in de grote steden gaan kijken, hoewel we ook een docent van het conservatorium hebben benaderd die zelf uit Hengelo kwam. Hij vertelt in de documentaire over punk in Hengelo, maar het leek ons vruchtbaarder op zoek te gaan naar punkers uit grote steden. Dat zou de inhoud zijn voor onze documentaire: oud-punkers uit grote steden in Nederland.

Waarom hebben jullie ervoor gekozen een documentaire te maken?

Eigenlijk was er eerst een groep ontstaan die graag als vorm van onderzoek een album wilde uitbrengen. Daar had ik al wel zo mijn twijfels over; ik ken wat muzikanten en weet hoe verschrikkelijk moeilijk het is een goed album te maken. Ik vroeg me daarom af wat de meerwaarde er van zou zijn, behalve dat het natuurlijk super leuk is om een album te maken. We gingen daarom nadenken over manieren om ons onderzoek te presenteren die wat interessanter zijn dan gewoon een paper – een symposium bijvoorbeeld. Punk is zo’n visueel genre; hoe kunnen we, tenzij we echt een soort festivalletje organiseren, wat nog veel meer werk is dan een symposium, dat aspect laten zien?
We moesten van onze docent een doelgroep bedenken: voor wie doe je dit onderzoek en aan wie wil je het presenteren? Ik vind het heel goed om daarover na te denken. We kwamen al snel tot de conclusie dat een documentaire een goede manier is om mensen die geïnteresseerd zijn aan te spreken zonder af te doen aan het onderwerp van ons onderzoek. Punk is gewoon heel muzikaal en heel visueel; als je dat probeert op te schrijven gaat er toch iets verloren.

Hoe was het om de documentaire te maken?

Ik had nog geen ervaring met filmen, behalve dat ik vorig jaar een kort praatprogramma heb opgenomen vanuit het honoursprogramma. Ik heb van dit project heel erg veel geleerd – vooral wat ik anders zou doen. We misten bijvoorbeeld echt een hoofdredacteur, iemand die het overzicht hield, duidelijke deadlines stelde en de anderen een beetje achter de broek aan zat. Nu nam iedereen zijn verantwoordelijkheid wel, maar was het geheel toch wat versprokkeld. Daardoor is het niet altijd soepel gegaan.
We kwamen er al snel achter – of hoe snel dat gaat met zes mensen – dat het heel veel tijd zou schelen als we een professionele cameraman zouden inhuren. Het opzetten van de camera alleen al, of het geluid… We hebben met twee jongens, die we eerder hadden leren kennen bij een ander project, afgesproken dat een iemand zou filmen en de ander de montage zou doen; dat hebben we dus uit handen gegeven. Maar de cameraman kwam ook met ideeën voor shots die wij zelf nooit hadden kunnen bedenken. Daardoor ziet de documentaire er denk ik ook zo gelikt en professioneel uit. Dat werd allemaal vergoed door het honoursprogramma.

Hoe was de begeleiding vanuit de universiteit?

Patrick van Rossem, één van de begeleiders van het honoursprogramma, heeft ons heel goed geholpen door constant te vragen hoe ver we waren en of alles goed ging. Een documentaire maken is een veel praktischer project dan je vaak doet aan de universiteit, waardoor de theoretische begeleiding veel lastiger is. We waren bijvoorbeeld veel vaker bezig met het wachten op antwoord dan met het uitwerken van een opzet. Je hebt dan maar te roeien met de riemen die je hebt. Dat leidt soms tot tegenslagen die je gewoon niet kunt voorzien: iemand die één dag van tevoren afzegt of een volledig uitgewerkte montage die totaal verloren gaat door het programma… Ik ben heel trots op wat we uiteindelijk hebben neergezet.

Bekijk de volledige documentaire hier.