wolves

BLIK op Wolves: Beestachtige tienerfilm


Tekst: Jose de Raad

Wolves is een film over weerwolven. Hoofdpersoon Cayden (Lucas Till) heeft last van nachtmerries en er overkomen hem vreemde dingen. Als hij kwaad wordt of gepassioneerd is, valt hij met een onmenselijke kracht anderen aan. Op een dag wordt hij na een aanval wakker en treft hij een verschrikkelijk tafereel aan. Cayden krijgt de schuld en besluit daarom te vluchten. Hij komt terecht in een dorpje waar hij kan wonen en werken bij een boer in de omgeving. Daar komt Cayden erachter dat hij niet de enige is met dezelfde mysterieuze krachten en leert hij gaandeweg meer kennen over zijn geschiedenis en het grote gevaar waarin hij zich bevindt.

Het eerste wat opvalt aan de film zijn de geluidseffecten. Deze zijn consequent overdreven en lijken niet te kloppen: een baal stro maakt net zo veel geluid als en groot rotsblok dat in tweeën wordt gespleten. Het komt goedkoop over en is storend. Het geld dat bespaard is op de geluidseffecten, is waarschijnlijk uitgegeven aan de special effects. Deze komen wél geloofwaardig over en de weerwolven zien er ‘realistisch’ uit, evenals het bloed. Het maakt de transformatie van mens naar weerwolf zelfs een beetje angstaanjagend.

Het acteerwerk daarentegen is een beetje statisch. Wanneer de hoofdpersoon verliefd wordt, doet wolves heel erg denken aan een zoveelste film over mythische wezens. Het verhaal is voorspelbaar en cliché. Cayden wordt verliefd op het mooiste meisje van het dorp. Al snel blijkt dat ook zij behoort tot de weerwolven-clan die het dorpje rijk is. Het verhaal is dertien in een dozijn en weinig verrassend. Het lijkt alsof de filmmakers dachten dat ze konden meeliften met het succes van films als Twilight(2008) en series als The Vampire Diaries (2009). Helaas hebben de scriptschrijvers hiervoor te weinig creativiteit en originaliteit in hun verhaal gestopt.

De personages maken daarnaast ook weinig tot geen ontwikkeling door. Ze zijn er wel, maar je voelt er niks bij. De ‘goede’ weerwolven zijn goed en de slechte zijn slecht, niemand zit ertussenin. De goede wolven zijn menselijk en (hoog) opgeleid en hebben manieren; de slechte wolven zijn beestachtig en dom en laten zich alleen maar leiden op basis van hun instincten, terwijl het eigenlijk ook gewoon menselijke wezens zijn. Ook zijn er net zo veel goede als slechte weerwolven, maar je krijgt het gevoel dat alle slechte weerwolven allemaal door dezelfde acteurs gespeeld zijn, omdat ze zo op elkaar lijken. Dat doet afbreuk aan de diepte van de film. Ook de weerwolven die goed zijn, en dus ‘belangrijk’, blijven oppervlakkige personages in de film. Je leert ze niet echt kennen; het enige wat je te weten komt, zijn de tragische familiegeschiedenissen en daar krijg je op een gegeven moment ook wel een beetje genoeg van.

Naast de verliefde Cayden zien we ook een boze Cayden. Die weet acteur Lucas Till gelukkig veel beter neer te zetten. De vechtscènes zijn spannend en goed gemonteerd. Bovendien zie je ook echt wat bloed; het gaat er niet zachtaardig aan toe bij de weerwolven.

Wolves is een slap aftreksel van twilight. Het toevoegen van mythische wezens aan een film maakt een slecht verhaallijn nog niet goed. Voor een goede film moet het verhaal zich onder andere onderscheiden van de rest, maar wolves is dermate on-origineel dat het geen indruk op je maakt. De goedkoop aanhorende geluidseffecten en het slechte acteerwerk daarbij optellend, maakt dat de film de bijsmaak van een B-film heeft. Als je een film over mythische wezens wilt kijken, zijn er betere alternatieven te vinden.

Wolves is vanaf 8 januari 2015 te zien in de bioscoop. Distributie: Dutch FilmWorks.
Jose de Raad is tweedejaars Communicatiewetenschappen.