Still Alice

BLIK op Still Alice: Julianne Moore in Oscar-winnende rol als professor die Alzheimer krijgt

Tekst: Floor ven der Velde

Het leven van Alice (Julianne Moore) lijkt perfect. Ze is hoogleraar op de Columbia-universiteit, heeft een appartement aan de Upper West Side én een huis aan het strand, een goed huwelijk met John (Alec Baldwin) en drie mooie kinderen. Maar wanneer ze op een dag haar gebruikelijke ronde over de campus rent, heeft ze opeens geen idee meer waar ze is. Ze staat stil en je ziet de vertwijfeling in haar ogen. Tragisch genoeg is dit pas het begin. Na het hardloop-incident gaan steeds meer kleine dingen fout. Alice maakt foutjes tijdens haar lezingen en ze raakt vaker dingen kwijt, iets wat de intelligente en georganiseerde vrouw onbekend is. Ze zoekt medische hulp, waarna de diagnose van vroegtijdige Alzheimer wordt gesteld. Dit zet haar leven totaal op zijn kop. Regisseurs Glatzer en Westmoreland leggen de snelle aftakeling van Alice vast en de impact die de ziekte op haar familie, werk en huwelijk heeft, vooral wanneer blijkt dat de zeldzame vorm van de neurologische aandoening erfelijk is.

still alice biedt een goed inzicht in de ervaring van een neurologische aandoening, zowel vanuit de hoofdpersoon als vanuit de familie. Dit wordt goed in beeld gebracht door het acteerwerk en het camerawerk. De film gaat over verbonden blijven en je essentie behouden wanneer je alles kwijtraakt dat jou als persoon definieert: je herinneringen en persoonlijkheid. Ook gaat de film over het belang van taal – iets dat als een rode draad door het verhaal loopt. Taal is Alices passie, haar werk, iets waar ze haar hele leven al mee bezig is.

Dat de film werd overladen met positieve kritieken, met name ten aanzien van hoofdrolspeelster Moore, is niet onterecht. Moore weet de kwetsbaarheid en onzekerheid van Alice, in combinatie met haar intelligentie, zeer geloofwaardig neer te zetten. Vooral het samenspel tussen Moore en haar dochter Lydia (Kristen Stewart) is goed; Lydia is de enige die de aandoening van haar moeder accepteert zoals het is en het niet uit de weg gaat. Er is wat dat betreft wel ruimte voor een kritische noot: er wordt niet echt duidelijk ingegaan op de invloed van de erfelijkheid van haar aandoening op haar kinderen. Alice pleegt wat telefoontjes omtrent dat onderwerp en daar blijft het bij. Daar had het verhaal wel wat dieper op in mogen gaan, want nu begrijp ik de bijdrage ervan in de film niet echt.

Maar dat is dan ook het enige kritiekpunt, want verder is de film eerlijk, hartverscheurend en tegelijkertijd realistisch: het portretteert het proces van mentale aftakeling zonder omwegen. Op een gegeven moment spreekt Alice de woorden: “Ik had liever kanker gehad, dan begrepen mensen tenminste waar ik doorheen ging.” Dit duidt erop dat er nog veel onbegrip bestaat over neurologische aandoeningen, waarschijnlijk omdat ze onzichtbaar zijn. still alice is een indrukwekkende film, die voor sommige mensen veel betekenis zal hebben. Ook krijg je als kijker zonder ervaring met Alzheimer inzicht in de neurologische aandoening, wat zal kunnen bijdragen aan een beter begrip ervan.

still alice is vanaf 12 maart 2015 te zien in de bioscoop. Distributie: SFD.
Floor van der Velde is eerstejaars Communicatie- en informatiewetenschappen.