BLIK op Spy: Spannende Spionnenfilm met een Speciaal tintje

tekst: José de Raad

Het is waarschijnlijk niet moeilijk te raden waar de film spy over gaat: een spion. Jude Law speelt een bekende en getalenteerde spion, Bradley Fine, die plotseling verdwijnt tijdens een gevaarlijke missie. Zijn rechterhand is de ietwat onhandige, maar hilarische Susan Cooper (Melissa McCarthy). Zij heeft hem bij al zijn operaties achter de schermen geholpen en is stiekem een beetje verliefd op haar partner. Wanneer Bradley plotseling verdwijnt tijdens een missie is Susan er dan ook ondersteboven van. Ze besluit dat ze wraak wil nemen door zelf voor het eerst in tien jaar weer op een missie te gaan. Hoewel haar bazin, gespeeld door Allison Janney, er nog niet voor de volle honderd procent vertrouwen in heeft, stemt ze er toch mee in om Susan te laten gaan. Susan krijgt de meest onflatteuze huisvrouwenvermomming ooit en wordt voor haar eerste opdracht naar het mooie Parijs gestuurd. Vanaf dat moment begint het echte avontuur, dat Susan van Parijs naar Rome brengt en dat uiteindelijk in Budapest eindigt.

Als ik aan een spionnenfilm denk, dan denk ik James Bond. Maar laat je niet misleiden door de titel! spy is veel meer dan een persiflage op James Bond. Het begin is duidelijk een knipoog naar 007, met een dramatisch intronummer en mannen die strak in pak whiskey en champagne drinken. Maar de film is luchtig en vol humor en laat zien dat het leven van een spion niet altijd zo glamoureus is als het lijkt. Wanneer Susan op kantoor instructies geeft aan Bradley, wordt ze regelmatig geplaagd door rondvliegende vleermuizen of ratten die het gebouw onveilig maken: niet wat je verwacht als je aan de geheime dienst denkt. En niet elk hotel waarin Susan moet slapen wanneer ze op haar missie is, is even glamoureus.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik in het begin geen hele hoge verwachtingen had van de film. Ik dacht dat het een extreem melige, typische en voorspelbare komedie zou worden. Uiteindelijk is de film ook wel vrij melig, maar niet te overdreven en ik moest er meer om lachen dan dat ik het vervelend vond. Ook is de film voor mijn gevoel niet typisch Amerikaans: Wanneer Susan een fotocamera van de vijand in handen krijgt, ziet ze naast allemaal kiekjes van geheime ontmoetingen en intriges, ook een paar naaktfoto’s waarin de man in kwestie zijn penis aan het opmeten is. In tegenstelling tot wat we van Amerikaanse films gewend zijn, zie je als toeschouwer alles. Ook de woorden fuck en vagina worden veelvuldig genoemd, zonder dat ze worden gecensureerd. Ik was aangenaam verrast; spy is in ieder geval geen film die pretendeert volwassenen te zijn, terwijl eigenlijk alles wordt verborgen.

De film maakt een reis door Europa. De grote bekende steden worden aangedaan: Parijs, Rome en Budapest. spy is echter vooral in Budapest opgenomen, omdat dat een locatie was die het beste kon worden gebruikt voor alle drie de steden. Maar uiteraard hebben ze de grote highlights van alle metropolen erin gemonteerd. De Europese vibe die ze proberen over te brengen is een beetje stereotype, met de Vespa’s in Italië en de Eiffeltoren in Frankrijk, maar het is niet storend en bij zo’n komedie past het overdreven stereotype ook wel. Ik kreeg in ieder geval een echt zomergevoel van de film, heerlijk voor een luie zomerse (na)middag.

Wat ik misschien wel het sterkste punt van deze film vond, was de positie van de vrouwen. Als je aan James Bond denkt, dan denk je aan de Bondgirls: bloedmooie en onweerstaanbare vrouwen. Ook in spy zitten bloedmooie vrouwen, maar daar gaat het niet om in de film. De vrouwen die het in spy voor het zeggen hebben zijn echte vrouwen: slimme vrouwen, krachtige vrouwen, emotioneel volwassen vrouwen, die weten wat ze willen en niet bang zijn om ervoor te vechten. De baas van de geheime dienst is een vrouw die niet op haar mondje is gevallen en iedere man onder de duim houdt. Susans rechterhand en beste vriendin (gespeeld door Miranda Hart) is een twee meter lange, innemende, maar vooral erg moedige dame. Kortom, het zijn stuk voor stuk vrouwen waar je respect voor krijgt. Hoewel ze het erg grappig en innemend weten te brengen, staan ze tussen de kerels voor wie ze zeker niet onder doen. Susan zelf spant hierbij de kroon. Ze maakt een ontwikkeling door waarbij ze begint als het hulpje achter de schermen, kwetsbaar en verliefd op haar knappe partner. Maar ze eindigt als geheim agente, onverslaanbaar en held van de film.

Ik heb me zelden zo vermaakt bij een Amerikaanse komedie. Waarschijnlijk komt dit omdat de diepere laag in de film, waarin de vrouwen eigenlijk de heldinnen van de film waren, me aangenaam verraste. Susan is een held in een huisvrouwenkostuum. spy is een stoere film die duidelijk niet alleen gericht is op de mannelijke markt, maar ook niet overdreven vrouwelijk is. Susan Cooper is in ieder geval mijn nieuwe heldin voor deze zomer.

spy is vanaf 21 mei 2015 te zien in de bioscoop. Distributie: Warner Bros.

Jose de Raad is tweedejaars Communicatiewetenschappen.