Jimmys_Hall

BLIK op Jimmy’s Hall: Dance away!

Tekst: Anne Rams

Waan je bij Jimmy’s Hall – in het kader van vakantie – deze zomer gedurende een ruime anderhalf uur in het mooie Ierland. Het Ierland van tachtig jaar geleden, welteverstaan. In zijn laatste speelfilm die hij ooit zal maken, mengt regisseur Ken Loach ingrediënten als het prachtige landschap van dit eiland, plezier, romantiek, verzet, geweld en religie om een verhaal te beschrijven dat in Country Leitim tot op de dag van vandaag wordt naverteld, geïnspireerd door het leven van Jimmy Gralton in de jaren dertig. De Ierse activist keek verder dan wat de kerk hem opdroeg te doen en te laten; de moed om dit te doen stond voor zijn vele volgers symbool voor vrijheid, keuzes en plezier dat zij nooit eerder gekend hadden.

Toevalligerwijs leerde schrijver van Jimmy’s Hall, Paul Laverty, via een oude vriend het levensverhaal van Gralton en zijn escapades kennen: na enkele jaren in Amerika gewerkt te hebben, keert Jimmy tot groot ongenoegen van de katholieke kerk terug naar zijn vaderland. Het duurt niet lang voordat hij het buurthuis heropent dat hij voor zijn vertrek achterliet. Het buurthuis is voor de bewoners van het Ierse platteland een verademing waar het sprankelt van vreugde, waar gedanst mag worden in plaats van gebeden, waar muziek en gelach klinkt in plaats van gepreek. De activiteiten van deze ‘communisten’ zijn echter een doorn in het oog van de priester.

Geraakt door de gemeenschappelijke inspanningen en de vrijwillige bijdrages die werden geleverd door de inwoners van deze uithoek van Ierland besloten Laverty en Loach een freely inspired versie van dit bijzondere verhaal te schrijven en te verfilmen. Loach beschrijft hoe het verhaal veel dingen samenbrengt: “Het betwist het idee dat de linkse kerk [red. doof voor andere ideeën dan het enige ware, namelijk hun geloof] streng en ontmoedigend is en tegen plezier, genot en feest is.”

Jimmy’s moeder, Alice (Aileen Henry), is een simpele vrouw. Henry creëert een mysterieus personage; is het een verbitterde of tevreden blik in haar ogen? Aan de liefde die Alice voor haar zoon voelt, hoeft echter niet getwijfeld te worden, deze is bijna voelbaar. Met deze liefde in combinatie met haar intelligentie heeft zij haar zoon grootgebracht tot de volwassen man die kritisch was en verder keek dan zijn neus lang was, zijn eigen ideeën te ontwikkelen in plaats van slechts die van anderen te volgen. Ook zijzelf blijft oplettend tot op het laatste moment in de film, waarmee ze Jimmy een belangrijke dienst bewijst.

Barry Ward is in de huid van Jimmy gekropen en hoewel het altijd gissen zal blijven wat Jimmy exact deed en dacht, matcht de persoonlijkheid die Ward neerzet perfect bij het karakter van een ruimdenkende en vrije man als Gralton. Het is goed voor te stellen dat de Jimmy uit de jaren dertig op het platteland precies zo gehandeld zou hebben als de Jimmy uit 2014 op het witte doek. Ook Wards natuurlijke, Ierse accent draagt veel bij aan het gevoel dat de échte Jimmy voor je staat. Het zien van Jimmy’s passie voor vreugde in combinatie met het accent waarmee hij positieve kreten als “Dance away!” uitroept, vervult je met sympathie voor deze simpele maar levenslustige man. Hoewel hij zijn hoofd nooit laat hangen, brengen de jaren hem ernst en bitterheid als de gemoederen hoog oplopen in zijn strijd met de kerk.

Voor een reminder dat geluk niet in materialistische dingen zit, maar in een positieve mindset, neem je een kijkje in het leven van de gulle en humoristische Jimmy, bij wie ‘negativiteit’ niet in het woordenboek voorkomt.

Jimmy’s Hall is vanaf 14 augustus te zien in de bioscoop. Distributie: Cinéart.
Anne Rams is tweedejaars Communicatie- en Informatiewetenschappen.