BLIK op a streetcat named bob: een warme film tijdens koude dagen

Voor degenen die de gelijknamige bestseller al kennen, zal het geen verrassing zijn waar A Streetcat Named Bob over gaat. Voor mij klonk de titel echter meer als een tekenfilmserie. Boy was I wrong: A Streetcat Named Bob is een waargebeurd drama over een drugsverslaafde wiens leven wordt gered door het ogenschijnlijke broertje van Dikkie Dik. Een verhaal dat menig kattenliefhebber tot tranen zal roeren. Ik kan je alvast verklappen: ook ik hield het niet droog.

James Bowen (Luke Treadaway) heeft het leven waarvan je blij bent dat je het niet leeft. Zijn traumatische jeugd en onstabiele thuissituatie hebben hem naar het verkeerde pad geleid. Heroïneverslaafd en dakloos zwerft hij met zijn gitaar door de straten van Londen waar hij probeert zijn verslaving te bekostigen met een carrière als straatmuzikant, maar het wil niet baten. Zijn laatste hoop is het afkickprogramma met methadon, maar wanneer hij na een terugval met een overdosis in het ziekenhuis belandt, lijkt alle hoop verloren.

Zijn reddende engel blijkt Val (Joanne Frogatt), zijn begeleidster. Ze regelt een appartement voor James onder de voorwaarde dat hij dit keer écht zijn best zal doen om af te kicken. Het is in dit appartement waar James zijn zwerfkat Bob zal ontmoeten.

Er is maar één echte Bob, moet regisseur Roger Spottiswoode gedacht hebben toen hij begon. Daarom is ervoor gekozen om de échte Bob de shining star van de productie te maken. Hij werd samen met vijf eveneens rode kattenvrienden gecast om Bob te spelen. De katten wisselen elkaar af in de film. Dit is soms te zien omdat de kat in de ene scène een andere oogkleur heeft dan in de andere scène, maar het is waarschijnlijk vrijwel onmogelijk om maar één eigenwijze kat te gebruiken voor een hele film. Ik stoorde me er tenminste niet aan. (En volgens de overleveringen hebben de zes katten nog steeds goed contact met elkaar!)

Luke Treadaway en Bob vormen op het scherm zo’n sterk duo dat je niet kunt zeggen wie van de twee nou de echte hoofdrolspeler is. Bob redt James en James redt Bob, de twee levens zijn heel erg afhankelijk van elkaar. In de film zie je voornamelijk het verhaal van James, zijn strijd tegen zijn heroïneverslaving, hoe hij voorzichtig nieuwe relaties probeert op te bouwen en zijn struggle om rond te kunnen komen. Maar op bepaalde punten in de film verschuift het perspectief naar Bob. Je bekijkt als het ware het verhaal van vanuit de ogen van een kat. Dit zijn korte momenten, zonder tekst en uitleg. Hiermee onderscheidt deze film zich van andere dierenfilms. Je ziet duidelijk dat het zowel James zijn verhaal is, als dat van Bob. Het feit dat de regisseur dit zo goed heeft weten over te brengen, vond ik zelf een groot pluspunt. Juist doordat het leven van twee wezens hiermee gered is, is het zo’n waanzinnig ontroerend verhaal. Het had zeker afbreuk aan de film gedaan als ze hier niet voor hadden gekozen.

De begeleidende muziek is de muziek die James zelf zingt. In de film probeert hij rond te komen als straatmuzikant en zijn gouden keel vult de film. Het zijn leuke, acoustische, indieliedjes die goed passen bij de sfeer van het beeld en her en der het beeld zelfs versterken, zeker wanneer het een beetje zielig wordt. Doordat het de acteur is die zelf de muziek zingt, komt het niet geforceerd over, maar lijkt het heel goed aan te sluiten bij de situatie waar James en Bob zich in bevinden. Het heeft hierdoor niet zo’n tearjurkereffect. De muziek is niet echt van James zelf, maar het is speciaal geschreven voor de film. Ik had het zelf leuker gevonden als de muziek in de film ook écht authentiek was geweest voor het verhaal.

A Streetcat Named Bob is een film over een man en zijn kat. Voor de  echte kattenliefhebbers een must-see. Maar het gaat ook over een man en zijn verslaving, over de harde wereld in een metropool. Door deze diepere lagen krijgt de film nét wat meer inhoud dan de zoveelste huisdierenfilm. Hij spreekt aan omdat het een hartverwarmend verhaal is met een uitstekende verhaallijn, goed uitgedachte personages en met een cast én een kat die allemaal een topprestatie neerzetten. Het is zeker geen dierenfilm die wil kassen met louter schattige kittens. Dit verhaal doet meer met je. Het zal je zeker een warm gevoel geven tijdens deze koude dagen, ongeacht of je van katten houdt of niet.

A Streetcat Named Bob is vanaf 22 december te zien in de bioscoop. Distributie: Sony Pictures Releasing International. José de Raad is een vierdejaars student Communicatiewetenschappen