De waanzin als troef

Nicholas Cage is terug! In bad lieutenant: port of call new orleans bewijst Cage dat hij nog weet wat acteren is. In de rol van inspecteur Terence McDonagh toont Cage hoe scherp, absurd en brutaal hij nog steeds kan en durft te spelen. De film begon voor regisseur Werner Herzog met New Orleans, en later kwam het script van politieserie-schrijver (nypd blue) William Finkelstein. Flink aangezet met zwarte humor weet Herzog de hoogst disfunctionele leefomgeving van Terence te verbinden aan een bijna verfijnd absurde verhaallijn. Terence werkt aan een moordzaak, waar veel, heel veel drugs mee gemoeid is. Een verslaving aan pijnstillers, rugklachten, en escort-vriendinnetje Frankie (Eva Mendez) zijn in deze situatie de juiste ingrediënten voor een totale escalatie, met knipoog.

New Orleans is verwoest door orkaan Katrina, en Terence en collega inspecteur Stevie Pruit (Val Kilmer) staan in de puinhoop van een onderwater gelopen gevangenis. Een man zit nog vast in zijn cel. Ze staan op het punt om hem te laten verzuipen, maar Terence strijkt over zijn hart en springt toch in het water. Deze altruďstische daad leidt er toe dat hij met permanente rugpijn zal moeten leven. De ogenschijnlijk sympathieke kerel die hij leek, is nu veranderd in een verwrongen wrak die op pijnstillers leeft.

Terence en Stevie houden zich voornamelijk bezig met een moord op vijf Senegalese immigranten die hen naar drugsdealer Big Fate (Xzibit) leidt. Door zich compleet te storten op deze zaak, probeert Terence zich te verzetten tegen de rugpijn. Echter hij verliest door de kwelling de grip op zijn leven die balanceert tussen ‘de wet’ en de absolute criminaliteit van een bijbaan als parttime pooier voor Frankie en een verslaving aan crack, coke, heroďne en pijnstillers.

De broeierige sferen van New Orleans en de waanzin die zich langzaam openbaart door de onverdraaglijke pijn en de drugs waar Terence zich aan laaft, worden op ‘Herzogiaanse’ wijze gereflecteerd op de natuur van New Orleans. Leguanen, slangen en krokodillen lijken als willekeurige elementen te zijn ingevoegd. Echter, ze onderstrepen de absurditeit van de risico’s die Terence neemt in zijn land van waanzin: Terence blik is compleet vertroebeld en raakt nog dieper betrokken in misdaad omdat vriendinnetje Frankie in de problemen raakt en hij ook zijn gokverslaving niet meer in de hand houdt.

De film doet denken aan de gelijknamige film van Abel Ferrara uit 1992, met Harvey Keitel in de hoofdrol, maar de films verschillen als dag en nacht. Hoewel de films beiden amoraliteit beamen, is de interpretatie van Herzog duidelijk gericht op de totale ontregeling door drugs en misdaad en de waanzin die er uit voort vloeit, zonder enige morele kritiek. Herzog claimt zijn bad lieutenant niet op Ferrara’s ‘origineel’ te hebben gebaseerd. De enige overeenkomst is de gedrogeerde blik: Herzog schakelt de gespannen houding en mood swings van Terence gelijk aan de soorten drugs die hij al dan niet tegelijk inneemt.

Herzog heeft de waanzin ingezet als het mechanisme dat de oplossing voor de moordzaak lijkt te zijn. Doordat Terence zich totaal overgeeft aan zijn zintuigen en intuďtie, weet hij op onverwachte manier zijn mislukte leven als troef in te zetten bij het oplossen van de moordzaak.

bad lieutenant: port of call new orleans is vanaf 11 maart te zien in de bioscoop. Distributie: Benelux Film Distribution.

Nienke Huitenga is master student Film- & Televisiewetenschappen.

Nienke Huitenga, Recensies, 11-3-2010 om 20:31 


Comments

Er is nog geen commentaar ingevuld voor deze post, u kunt een commentaar schrijven door hieronder uw boodschap in te vullen



Schrijf een comment

Velden met een * zijn verplicht












Wat is de hoofdstad van Nederland ? / What is the capital of the Netherlands ? (*)