Recensies


Argentijns misdaaddrama met verborgen liefdesverhaal is een verdiend Oscarwinnaar

Benjamin Espósito wil na zijn pensioen als federale agent bij de Argentijnse rechtbank een boek gaan schrijven over een moordzaak van 25 jaar geleden waar hij zelf betrokken bij is geweest. Gedurende het schrijven beleeft hij de gebeurtenissen in zijn hoofd opnieuw en probeert hij de zaak voor zichzelf een plaats te geven. Hij kreeg destijds de zaak toegewezen waarin een jonge vrouw was verkracht en vermoord en had daarbij hulp van zijn partner Sandoval, die behalve een goede vriend ook regelmatig een echte dronkaard is. Ook zijn bazin Irene Menéndez Hastings, op wie hij stiekem al heel lang verliefd is, raakt betrokken bij de zaak. De moord blijkt echter niet zo makkelijk opgelost en waar er eerst geen aanknopingspunten lijken te zijn, levert de zoektocht van Espósito uiteindelijk wel resultaten op, maar dit brengt wel gevaren met zich mee.

Lees verder...

Redactie, Recensies, 3-8-2010 om 14:27 - Nog geen comments


Machtig & Multimediale Mussolini

Regisseur Marco Bellocchio laat in vincere op voortreffelijke wijze zien hoe volharding, eindeloze onverzettelijkheid en brandende passie uiteindelijk tot een krankzinnige wereld leiden. In een tijdperk waar kunst, media en politiek een veelbetekenende wending nemen in de Europese geschiedenis, etaleert Bellocchio het verhaal van Ida Dalser. De geheime liefde van Benito Mussolini, die met al haar passie niet kan voorkomen dat ze het slachtoffer wordt van een aanbrekende moderne tijd.

Lees verder...

Nienke Huitenga, Recensies, 21-4-2010 om 17:52 - Nog geen comments


In de gevarenzone

De combinatie Paul Greengrass en Matt Damon leverde al twee succesvolle films op: the bourne supremacy (2004) en the bourne ultimatum (2007). In hun hernieuwde samenwerking green zone speelt het strijdtoneel zich af in het Irak van 2003, vlak nadat de Amerikanen en de coalitietroepen Saddam Hussein hebben verdreven. Chief Warrant Officer Roy Miller (Matt Damon) en zijn team van inspecteurs hebben als taak massavernietigingswapens (MVW’s) op te sporen, maar nadat een drietal missies nog steeds geen scheepsrecht heeft opgeleverd, begint Miller lastige vragen aan de legertop te stellen. Wat hem natuurlijk niet in dank wordt afgenomen.

Lees verder...

Mariana Kniveton, Recensies, 12-4-2010 om 14:16 - Nog geen comments


De persoon die jij nodig hebt is Nanny McPhee

“Wanneer je me nodig hebt, maar me niet wil houden, dan zal ik blijven. Wanneer je me wil houden, maar me niet meer nodig hebt, dan zal ik gaan.” Aldus de bekende leuze van Nanny McPhee, die in dit tweede deel wederom een huishouden op orde moet zien te krijgen. Een jonge moeder van drie kinderen wordt het echt te veel nu haar man in de oorlog aan het vechten is, ze haar boerderij op het punt staat te verliezen en er ook nog eens verwend neefje en nichtje op bezoek komen die het platteland duidelijk niet gewend zijn. Er is maar één persoon die haar uit de brand kan helpen en dat is Nanny McPhee.

Lees verder...

Pascal Snelder, Recensies, 23-3-2010 om 16:18 - Comments (1)


Overheersende eentonigheid

Een gehavende man en een magere jongen zoeken in een vervallen schuur naar eten. De jongen kijkt verschrikt op als hij de drie oude bewoners aan een galg ziet hangen. “Het is niet wat je denkt”, zegt de man geruststellend, “ze hebben zelfmoord gepleegd.”

Lees verder...

Fabian Melchers, Recensies, 14-3-2010 om 23:20 - Nog geen comments


De waanzin als troef

Nicholas Cage is terug! In bad lieutenant: port of call new orleans bewijst Cage dat hij nog weet wat acteren is. In de rol van inspecteur Terence McDonagh toont Cage hoe scherp, absurd en brutaal hij nog steeds kan en durft te spelen. De film begon voor regisseur Werner Herzog met New Orleans, en later kwam het script van politieserie-schrijver (nypd blue) William Finkelstein. Flink aangezet met zwarte humor weet Herzog de hoogst disfunctionele leefomgeving van Terence te verbinden aan een bijna verfijnd absurde verhaallijn. Terence werkt aan een moordzaak, waar veel, heel veel drugs mee gemoeid is. Een verslaving aan pijnstillers, rugklachten, en escort-vriendinnetje Frankie (Eva Mendez) zijn in deze situatie de juiste ingrediënten voor een totale escalatie, met knipoog.

Lees verder...

Nienke Huitenga, Recensies, 11-3-2010 om 20:31 - Nog geen comments


Alice terug in Wonderland

Tim Burton balanceert met zijn fantasiefilms al jaren op het randje van het absurdisme. Een lichte ondertoon, zoals in edward scissorhands (1990) en big fish (2003), werkt daarom beter dan meer morbide werken als corpse bride (2005) en sweeney todd (2007). alice in wonderland begint lichtvoetig met veel lekker vreemde humor, maar wordt helaas steeds donkerder.

Lees verder...

Fabian Melchers, Recensies, 9-3-2010 om 22:16 - Nog geen comments


Messias met machete

Eli (Denzel Washington) is al dertig jaar onderweg naar het Westen van Amerika. Hij is vastberaden de laatste Bijbel op aarde naar een veilig onderkomen te brengen. Een man met een missie, een brenger van Het Woord. the book of eli is niet voor atheïsten.

Lees verder...

Fabian Melchers, Recensies, 1-3-2010 om 15:50 - Nog geen comments


Hersenspinsels op Shutter Island

Achterdocht en angst regeren in het 1954 van shutter island. De Koude Oorlog is in volle gang wanneer U.S. Marshals Teddy Daniels (Leonardo DiCaprio) en Chuck Aule (Mark Ruffalo) een verdwijningszaak in een psychiatrische ziekenhuis moeten onderzoeken. Deze instelling genaamd Ashecliffe is gevestigd op Shutter Island waar uitsluitend de meest gevaarlijke psychisch gestoorden worden behandeld. Het is nog nooit één van de patiënten gelukt om van dit eiland voor de oostkust van Amerika te ontkomen, gezien het feit dat het alleen per ferry kan worden bereikt. Het is dan ook een mysterie hoe moordenares Rachel Solando (Emily Mortimer) er toch in geslaagd is om uit de streng beveiligde instelling te ontsnappen.

Lees verder...

Mariana Kniveton, Recensies, 13-2-2010 om 12:42 - Nog geen comments


De spanning is weg

the wolf man uit 1941 is een klassieker onder horrorfans. Joe Johnston (Jumanji (1995), Jurassic Park III (2001)) zag het als zijn taak de film in een nieuw jasje te steken. Alles is nu sneller, gelikter en volgestopt met achtergrondverhalen en intriges. De regisseur vergat dat goede horror dat helemaal niet nodig heeft.

Lees verder...

Fabian Melchers, Recensies, 11-2-2010 om 01:11 - Nog geen comments


Het tijdperk van krakers door de ogen van een kind

De Belgische Karo komt samen met haar ouders naar Amsterdam om met vele andere Nederlandse krakers in een kraakpand te wonen. In deze woning staan geen muren, omdat iedereen alles met elkaar deelt. We kijken met Karo mee hoe zij zich in deze nieuwe leefomgeving staande probeert te houden. Zo groeit er al gauw een kloof tussen moeder Dalia en vader Raven, omdat Raven openlijk het bed deelt met nieuwkomer Alice onder het mom van de vrije liefde, waardoor Karo bijna gedwongen is een keuze te maken tussen de kant van moeder of die van vader. Dit is een keuze die ze niet wil maken en ze zoekt daarom steun bij onderbuurvrouw Jackie. Deze is bereid zwemlessen voor Karo te betalen, aangezien ze daar talent voor blijkt te hebben. Ook vindt ze afleiding bij twee andere kinderen die tijdelijk in het pand komen wonen. Als deze steunpilaren op een gegeven moment allemaal wegvallen en zij haar eigen huisdier invriest om deze van de turbulente omgeving te beschermen, zal zij toch voor vader of moeder moeten kiezen. Zeker wanneer de krakers moeten vechten om hun pand te kunnen behouden.

Lees verder...

Pascal Snelder, Recensies, 7-2-2010 om 14:57 - Nog geen comments


Coraline’s parallelle wereld (dvd)

Verveel jij je ook zo? Word je ook zo moe van je ouders die alleen maar met hun werk bezig zijn? Heb je niemand om mee te praten behalve die vreemde jongen van een paar huizen verderop? In Henry Selick’s onlangs op dvd uitgebrachte stop motion animatiespektakel coraline heeft de eigengereide Coraline Jones het nogal te stellen met dit alles en als ze in haar woonkamer een kleine, geheime deur vindt, lijkt er een einde aan haar saaie bestaan te komen. Maar zoals de tagline op de dvd-hoes al waarschuwt ”Be careful what you wish for”.

Lees verder...

Mariana Kniveton, Recensies, 27-1-2010 om 23:38 - Nog geen comments


Meesterlijk opgebouwde gangsterfilm

De Franse film un prophète doet het goed in eigen land. Het gangsterdrama heeft inmiddels al meer dan een miljoen bezoekers getrokken, kreeg in Cannes de juryprijs, en is ingezonden om mee te dingen naar de Oscar voor beste niet-Engelstalige film. Hij gooit hoge ogen.

Lees verder...

Fabian Melchers, Recensies, 19-1-2010 om 19:09 - Nog geen comments


Schijn bedriegt achter gesloten deuren

hunting en zn zal zijn première beleven tijdens het Internationaal Film Festival in Rotterdam volgende maand, maar in de virtuele wandelgangen wordt al druk gespeculeerd over de hitpotentie op het Nederlands Film Festival in september. De verwachtingen zijn dus hooggespannen voor regisseur Sander Burger, die veel lovende recensies ontving voor eerdere werken. En ook met deze tweede samenwerking met Maria Kraakman en Dragan Bakema bewijst hij hoe geraffineerd zijn werkwijze is. hunting en zn staat als een huis, met een indringend doch breekbaar karakter.

Lees verder...

Irene Hofman, Recensies, 19-1-2010 om 11:46 - Nog geen comments


Een ondergedoken stadskoppel op het platteland

Paul en Meryl Morgan zijn een echtpaar uit New York die gebukt gaan onder huwelijksproblemen. In een poging hun huwelijk te redden gaan ze op verzoek van Paul uit eten. Na het etentje zijn zij getuigen van een moord en de moordenaar heeft dit in de smiezen. De Morgans weten aan de moordenaar te ontkomen, maar worden door de politie verplicht onder te duiken voor hun eigen veiligheid en wel in een klein stadje in Wyoming. Daar komen ze te wonen in het huis van het oudere echtpaar Clay en Emma Wheeler en om niet gillend gek te worden in deze nieuwe omgeving zullen ze moeten leren om met elkaar door een deur te kunnen. Ondertussen raakt moordenaar Vincent echter op de hoogte van hun onderduikadres en alsof dat nog niet genoeg is zijn er ook nog wilde beren in de omgeving waar de Morgans voor moeten oppassen.

Lees verder...

Pascal Snelder, Recensies, 16-1-2010 om 17:24 - Nog geen comments


Reitmans frisse formule

In up in the air vliegt een man van hot naar her om mensen te ontslaan. Het bedrijf waar hij voor werkt kan worden ingeschakeld door directeuren die zelf geen zin hebben het vuile werk op te knappen. Net als met zijn vorige twee films maakt Jason Reitman met een zwaarwegend thema een frisse film.

Lees verder...

Fabian Melchers, Recensies, 12-1-2010 om 11:16 - Comments (1)


Tien zinnen verfilmd

De kinderklassieker where the wild things are is in Nederland beter bekend als max en de maximonsters. Het alom bekende prentenboek van Maurice Sendak kent slechts tien zinnen. Aan regisseur Spike Jonze (being john malkovich, adaptation) de taak om hier een volle speelfilm van te maken.

Lees verder...

Fabian Melchers, Recensies, 10-1-2010 om 14:44 - Nog geen comments


Computer-animatie krijgt nieuwe dimensie

Het lijkt of computer-animatie niet kan stoppen met groeien. Een grote stap was al gezet met the matrix in 1999, en the lord of the rings-trilogie, die een paar jaar daarna de lat alweer wat hoger legde. Regisseur Peter Jackson wist zichzelf twee jaar later op visueel gebied te overtreffen met king kong (2005), een voorlopig hoogtepunt op het gebied van CGI. Jacksons bedrijf voor visual-effects, WETA, zat niet stil en werkte vier jaar aan Avatar, waarbij nu al het voorgaande werk verbleekt. Regisseur is special-effects-baas James Cameron.

Lees verder...

Fabian Melchers, Recensies, 15-12-2009 om 19:20 - Nog geen comments


Hollandse glorie op glad ijs

De Nederlandse filmproductie draait op volle toeren. Nadat Nederland nog maar net bekomen is van de Amerikaans aandoende taferelen omtrent Oerlemans’ komt een vrouw bij de dokter, wordt het jaar afgesloten – en de winter ingeluid – met een film van Hollandser formaat. Epische verfilmingen van vaderlands’ historische onderwerpen blijken steeds opnieuw te scoren onder het Nederlands publiek. Ook Steven de Jong’s de hel van ’63 mag aan dit lijstje bijgeschreven worden. Met een waardige sterrencast en een hele santenkraam aan special effects, komt de hel van ’63 echter niet los van een hoog kaaskoppengehalte. Maar ach, hoe verwonderlijk is dat van een film met de Elfstedentocht als onderwerp?

Lees verder...

Irene Hofman, Recensies, 10-12-2009 om 18:43 - Comments (1)


Een gebroken man die tot het uiterste gaat

In de film law abiding citizen ziet Clyde Shelton hoe voor zijn ogen zijn vrouw en dochter in zijn eigen huis bruut worden vermoord. De twee daders worden gepakt, maar de belangrijkste dader sluit een deal met advocaat Nick Rice: hij getuigt tegen zijn compagnon en komt er zo zelf met een paar jaar celstraf vanaf. Zijn helper krijgt de doodstraf opgelegd. Clyde moet machteloos aanschouwen hoe de belangrijkste van de twee moordenaars aan de doodstraf ontglipt, Clyde heeft namelijk nooit ingestemd met de gemaakte deal.

Lees verder...

Pascal Snelder, Recensies, 8-12-2009 om 02:04 - Nog geen comments


China’s List

De film john rabe gaat over de Duitse zakenman John Rabe, die tijdens de Japanse invasie in China heeft geholpen om meer dan 200.000 Chinese burgers te beschermen voor de gruweldaden van de Japanners. Ondanks zijn lidmaatschap van de Nazipartij toonde hij zich een ware held, die vele mensen van een wrede dood heeft gered. Toen hij terugkeerde naar Duitsland werd hem door de Nazi’s verboden zijn verhaal te vertellen (Japan en Duitsland waren immers bondgenoten), en ook de geallieerden waren niet erg vergevingsgezind. Rabe stierf arm en vergeten. Een interessant verhaal dat weinig mensen kennen en dat het zeker waard is om te verfilmen. Maar doet deze verfilming het verhaal eer aan?

Lees verder...

Max Urai, Recensies, 22-11-2009 om 21:51 - Nog geen comments


Boerendorpje is tikkende tijdbom

In 2005 maakte Michael Haneke het alom geprezen caché, een film over een man die anonieme video-opnames van zijn eigen huis krijgt toegestuurd. De kijker komt er nooit achter wie de stalker is. Ook in Hanekes nieuwste film das weisse band wordt de vraag opgeroepen wie schuldig is, en ook hier wordt er geen directe oplossing geboden.

Lees verder...

Fabian Melchers, Recensies, 8-11-2009 om 23:54 - Nog geen comments


Sodom en Gomorra in het bos

Niet iedere journalist hield de vertoning van antichrist in Cannes vol. De film was dermate expliciet en shockerend dat een aantal mensen besloot de zaal voortijdig te verlaten. Regisseur Lars von Trier vond niet dat hij zich hoefde te verantwoorden. antichrist is de meest controversiële film van het jaar, misschien wel van het decennium.

Lees verder...

Fabian Melchers, Recensies, 27-10-2009 om 19:00 - Nog geen comments


Eén dag, twee nietsnutten en een heleboel pech

In a film with me in it volgen we het hoofdpersonage Mark (Mark Doherty), die dolgraag als acteur aan de bak wil. Hij heeft echter ogenschijnlijk geen enkele vorm van geluk in zijn leven. De scène waarin Mark een stok gooit en een hond die weigert hier achter aan te rennen is misschien wel symbolisch voor de mislukkingen in Mark zijn leven. Zo loopt hij maanden achter met het betalen van zijn huur, zijn auto wordt weggesleept, zijn vriendin staat op het punt bij hem weg te gaan, het huis waarin hij woont lijkt bijna uit elkaar te vallen van ellende en als vervolgens zijn hond sterft lijkt het allemaal niet meer erger te kunnen. Of toch wel?

Lees verder...

Pascal Snelder, Recensies, 20-10-2009 om 19:23 - Nog geen comments


Tsjechisch molletje vermaakt jong en oud

In 2005 waren er al enkele avonturen van de Tsjechische kinderserie molletje (of krtek in het Tsjechisch) te zien in de Nederlandse bioscopen, onder de titel de avonturen van het molletje. Nu is het olijke molletje terug in de bioscoop: in het kader van kinderfilmfestival Cinekid is er een serie van zeven afleveringen van molletje uit de oude doos gehaald, opgepoetst en heruitgebracht met als titel de nieuwe avonturen van het molletje (Zdének Miler, 1968-1975). In dit geval is het woord nieuw niet helemaal toepasselijk, daar het hier een tekenfilmserie betreft die is gemaakt in de jaren 1968 tot 1975.

Lees verder...

Mirjam van der Veldt, Recensies, 18-10-2009 om 14:32 - Nog geen comments


Alleen op de maan

De zoon van David Bowie heeft een film gemaakt. Het regiedebuut van Duncan Jones (want zijn vader heet eigenlijk helemaal geen Bowie) is de sciencefiction-film moon. Net als sf-klassiekers solyaris (Tarkovsky, 1972) en 2001: a space odyssey (Kubrick, 1968) gaat deze film meer om de psychologie van zijn hoofdpersonage dan om ruimteschepen of lichtzwaarden. moon mag zich geen klassieker noemen, maar wel een sterk regiedebuut.

Lees verder...

Fabian Melchers, Recensies, 11-10-2009 om 14:39 - Nog geen comments


Middelmatig plot bij windkracht 10

de storm is na de tweeling (2002) en bride flight (2008) wederom een productie van Sombogaart’s hand, geplaatst in het Nederland van halverwege de vorige eeuw. Hoewel Sombogaart in het verleden nogal eens films met internationaal allure produceerde (de tweeling en kruistocht in spijkerbroek(2006)) en in zijn loopbaan niet vies is van een gouden kalf, bleef zijn vangst met de storm tijdens het Nederlands Film Festival dit jaar beperkt tot nominaties, en wel voor beste productiedesign en beste vrouwelijke bijrol (Lottie Hellingman). Een teleurstelling wellicht voor de makers van een dergelijk project. Aan het visueel spektakel zal het in ieder geval niet gelegen hebben. Voor Nederlandse begrippen zijn de special effects bijna episch te noemen. Wat maakt dit overweldigende filmdrama dan toch niet de grote knaller waar critici met smart naar uitkeken?

Lees verder...

Irene Hofman, Recensies, 11-10-2009 om 14:26 - Comments (1)


The Island awaits you

the island is een interessante actiefilm uit 2005 geregisseerd door Michael Bay. De film vertelt het verhaal van Lincoln Six Echo (Ewan McGregor) die in een faciliteit leeft die mensen beschermt tegen een wereldwijd verspreid virus. In de faciliteit wacht iedereen af om gekozen te worden om naar The Island te mogen, ’s werelds laatste niet-geïnfecteerde plek in de buitenwereld. Maar het kiezen gaat via een ‘loterij.’ En hoe groot is de kans dat je iets wint in een loterij?

Lees verder...

Adriaan van Bart, Recensies, 18-9-2009 om 03:54 - Nog geen comments


Een pareltje, vijf keer vermorzeld

Jørgen Leth kijkt wat onwennig naar zijn werk. Hij neemt de uitdaging aan. Lars Von Trier heeft het voor elkaar gekregen. Leths gaat zijn eigen korte meesterwerk, det perfekte menneske, nog vijf keer verfilmen. Er liggen echter wat addertjes onder het gras. Elke keer zal Von Trier een aantal restricties bepalen waaraan de nieuwe verfilming moet voldoen. Met een vies lachje en duidelijk vol genoegen merkt hij dan ook op: "een pareltje, dat we nu gaan vermorzelen".

Lees verder...

Stijn Mittendorff, Recensies, 16-9-2009 om 20:57 - Nog geen comments


Een dag eeuwige liefde

Hoe ziet een wereld eruit waarin een mensenleven maar één dag duurt? Een wereld waarin alle ervaringen maar één keer kunnen worden meegemaakt? Het is een vreemde, maar sterke metafoor uit het boek het leven uit een dag van A.F.Th. van der Heijden. Het boek is nu op lyrische wijze verfilmd door Marc de Cloe, die vooral de afgelopen jaren bekendheid heeft geworven met een aantal korte, kunstzinnige films.

Lees verder...

Fabian Melchers, Recensies, 1-9-2009 om 18:14 - Nog geen comments


Geboren om het leven van je zus te redden

De film my sister’s keeper, gebaseerd op het boek van Jodi Picoult en geregisseerd door Nick Cassavetes, gaat over een familie waarin Kate (Sofia Vassilieva), een tienerdochter met leukemie, centraal staat. Ieder lid van de familie gaat op zijn of haar eigen manier om met deze toestand. Zo is Sara (Cameron Diaz) als moeder van Kate fulltime bezig het leven van haar dochter te redden en heeft daarvoor haar carrière als advocate opzij gezet. Brian (Jason Patric), echtgenoot van Sara en vader van Kate, kijkt zwijgend toe hoe zijn vrouw alles in het werk stelt om Kate te laten blijven ademen. Door het vastberaden gedrag van zijn vrouw, blijft zijn mening onderbelicht en kan hij alleen maar toekijken vanaf de zijlijn. Jesse (Evan Ellingson) is de enige broer van Kate en krijgt vanwege de situatie, zelf maar weinig aandacht van zijn ouders.

Lees verder...

Pascal Snelder, Recensies, 26-8-2009 om 19:47 - Nog geen comments


Celluloid, Nazi’s en Melk

inglourious basterds heet de nieuwste film van Quentin Tarantino. En zo heet ook het regiment Joods-Amerikaanse soldaten die onder leiding van Aldo Raine (Brad Pitt met afgrijselijke snor) afreizen naar Frankrijk om zoveel mogelijk Nazi’s te vermoorden en te scalperen. Zoveel blijkt wel uit de trailers. Maar er speelt zich meer af in inglourious basterds, zoals het verhaal van Shoshanna Dreyfus, een joodse die ontsnapt aan de Nazi’s en een eigen bioscoop begint. Als ze een galapremière mag organiseren voor de nieuwste propagandafilm van Goebbels, krijgt ze de gehele top van het Derde Rijk over de vloer. En dan is er ook nog het verhaal van een jonge soldaat die een enorm blauwtje loopt, het verhaal van een Engelse spion en zelfs die van Der Führer zelf. Al deze verhaallijnen komen uiteindelijk samen, in een finale die het dak eraf blaast.

Lees verder...

Max Urai, Recensies, 26-8-2009 om 13:23 - Nog geen comments


Geen ontsnapping mogelijk?

the escapist speelt af zich in een vervallen, groezelige en overvolle Engelse gevangenis; bewakers zijn er nauwelijks te zien en de boel wordt door Rizza (Damian Lewis) gerund, één van de gevangenen. Oude rot Frank (Brian Cox) is tot levenslang veroordeeld en zit al zeventien jaar vast wanneer hij te horen krijgt dat zijn dochter ziek is, er bestaat zelfs een kans dat ze het niet zal redden. Hij besluit dat hij naar haar toe moet voordat het te laat is. En om dat voor elkaar te krijgen, zal hij uit de gevangenis moeten ontsnappen.

Lees verder...

Mariana Kniveton, Recensies, 22-7-2009 om 04:43 - Nog geen comments


Politieke thriller volgens het boekje

Drie jaar geleden kwam the last king of scotland uit, een politieke thriller over het regime van Idi Amin in Uganda, waarin Forest Whitaker mocht schitteren als de gevreesde dictator. Regisseur Kevin MacDonald brengt nu opnieuw een politieke thriller uit, die zich ditmaal afspeelt in de Verenigde Staten. Intriges, complotten, corrupte senatoren en gewiekste verslaggevers: welkom in de wereld van state of play.

Lees verder...

Fabian Melchers, Recensies, 10-6-2009 om 13:16 - Nog geen comments


Een vechtfilm, over een vechtspel, met weinig gevechten.

Bij het zien van de trailer van street fighter: the legend of chun-li (Andrzej Bartkowiak, 2008) werd het kind in mij wakker; “Ze maken een nieuwe Street Fighter film!”
Na het slecht ontvangen street fighter: the movie (Steven E. de Souza, 1994) gaat men nogmaals proberen de gamelicentie van Capcom tot leven te wekken. Ik moest en zou de film zien die al mijn vroegere videospelhelden weer tot leven bracht. Aan de andere kant verrees twijfel, videogamefilms zijn over het algemeen geen groot succes. Maar met een nieuwe regisseur aan het roer en een leerervaring zou het de goede kant op moeten gaan.

Lees verder...

Daan Schenk, Recensies, 6-5-2009 om 05:07 - Nog geen comments


So, it’s a classical transformation story!

“Wéér zo’n verhaal,” was het eerste wat ik dacht toen ik las over 17 again (Burr Steers, 2009). Mike O’Donnell, een man van zevenendertig, is ontevreden met zijn leven. Hij krijgt op magische wijze de kans om alles over te doen door te transformeren in zijn eigen—je raadt het al—zeventienjarige zelf. Op deze manier krijgt hij de mogelijkheid om de kansen te grijpen die hij eerder heeft laten liggen.

Lees verder...

Mirjam van der Veldt, Recensies, 22-4-2009 om 16:24 - Nog geen comments


De volharding van Che vs. de volharding van de kijker

Twee weken geleden kwam che: the argentine uit, het eerste deel van de biopic over de vrijheidsstrijder Che Guevara. Deze film eindigde nog voordat de Cubaanse hoofdstad Havana werd bereikt. In het tweede deel, guerilla, is Fidel Castro inmiddels president en is Che spoorloos. In een brief die Castro aan zijn volk voorleest laat Guevara weten geen interesse te hebben in een machtspositie op Cuba. In het geheim is hij inmiddels van plan het regime van Bolivia omver te werpen. Che’s guerilla-geest wil meer.

Lees verder...

Fabian Melchers, Recensies, 29-3-2009 om 06:15 - Nog geen comments


Che, de eerste helft

Vorig jaar ging op het filmfestival van Cannes de film che in première. De nieuwe film van regisseur Steven Soderbergh was niet voor iedereen weggelegd; hij duurde vier en een half uur. Er is daarom voor gekozen deze uitgebreide biopic over vrijheidsstrijder Che Guevara op te splitsen in twee films. part one, ook wel the argentine, draait sinds kort. Het tweede deel, guerilla, komt uit over twee weken.

Lees verder...

Fabian Melchers, Recensies, 19-3-2009 om 22:57 - Nog geen comments


Cultuurbotsing: urbandansers krijgen ontzag voor balletdansers

zwanenmeer bijlmermeer ii is een samenwerkingsproject tussen klassieke dansers van het Nationale Ballet en urbandansers van het gezelschap Don’t Hit Mama. Het is een voorstelling ontstaan vanuit een pilotproject uit 2006. De voorstelling kreeg veel lovende recensies. Ik schuif daarom verwachtingsvol aan bij een inleiding in de schouwburg van Rotterdam. Lin van Ellinckhuijsen was verantwoordelijk voor de coördinatie en planning van de productie. Samen met Bart Deuss, de dramaturg van de dansvoorstelling, praat zij over de totstandkoming van de voorstelling. En het creatieve proces dat aan deze ongewone voorstelling vooraf is gegaan.

Lees verder...

Xandry van den Besselaar, Recensies, 10-3-2009 om 22:55 - Nog geen comments


Harde klappen

Het is allemaal nep. Maar waarom doet het dan toch pijn? Worstelaars spreken met elkaar af wat ze in het gevecht doen, maar een val blijft een val, hoe goed je het ook voorbereidt. In Hollywood zijn stuntmannen en CGI ervoor om acteurs voor pijn te behoeden, maar Darren Aronofsky zoekt in the wrestler de pijn bewust op. Om ons, de kijkers, een klein beetje pijn te doen. Het is allemaal nep. Maar waarom raakt het ons toch?

Lees verder...

Noël Hamer, Recensies, 11-2-2009 om 00:24 - Nog geen comments


Nog een laatste klus...

Om het hoofd boven water te houden, smokkelen twee alleenstaande moeders illegale immigranten van Canada naar de Verenigde Staten via de bevroren St. Lawrence rivier. Dit gaat goed totdat die laatste klus nare gevolgen met zich meebrengt. Zo gesteld lijkt frozen river een recept voor een melodramatische tranentrekker, maar dat is deze film allerminst. Hier ontvouwt zich een drama met thrillerachtige randjes.

Lees verder...

Mariana Kniveton, Recensies, 4-2-2009 om 00:19 - Nog geen comments


Milk, de witte motor.

milk lijkt alles mee te hebben. Het is een subtiel gefilmde biografie over het tragische verhaal van Harvey Milk, de eerste openlijk homoseksuele stadsbestuurder in de Verenigde Staten. Bij mijn weten is weinig over hem bekend in Nederland, wat bijdraagt aan de educatieve factor van deze film. Ook is het politieke en maatschappelijke klimaat klaar voor deze geschiedenisles, nu de merkwaardige doorvoering van proposition 8 in Californië een feit is. De film heeft dus aardig wat externe factoren mee om een succes te worden, maar hoe zit het met de rolprent zelf?

Lees verder...

Justin Rondeboom, Recensies, 20-1-2009 om 14:53 - Comments (1)


Oorlogswinter boeiend van begin tot eind

Martin Koolhoven verfilmde Jan Terlouws jongensroman Oorlogswinter tot een aangrijpende en meeslepende dramafilm. ‘Oooh, wat een ontroerende film’, verzuchtte Birgit Schuurman na de première in Tuschinski. oorlogswinter deed haar aan the pianist denken. Dat zegt ze waarschijnlijk bij elke film met een soldaat erin, maar deze keer heeft ze wel gelijk. oorlogswinter doet denken aan de populaire Poolse film over de Tweede Wereldoorlog, met zijn grijzig gekleurde beelden en eindeloze sneeuw. Maar waar the pianist een groots epos is, houdt oorlogswinter het klein. Zonder omvangrijke, spectaculaire voorvallen zit deze film aandoenlijk dicht op de huid van een jongen van nog geen vijftien jaar.

Lees verder...

Frank van der Laan, Recensies, 25-11-2008 om 16:00 - Nog geen comments


Blind vertrouwen op ons zicht

Een allegorie over onze fragiele samenleving. Om de verfilming van het boek De stad der blinden van Nobelprijswinnaar José Saramago mogelijk te maken moest het tijdloze element van het boek worden benadrukt. Evenals de locaties kennen de personages geen naam, achtergrond en nationaliteit. De kijker desalniettemin aan de personages kunnen binden is daarom een hele uitdaging. Toch is blindness een krachtige en intelligente film geworden, die helaas de uitdaging niet volledig aan bleek te kunnen.

Lees verder...

Noël Hamer, Recensies, 19-11-2008 om 01:00 - Nog geen comments


Uit de Handelingen van de Tweede Kamer

De voorzitter: “Aan de orde is de maatschappelijke betekenis en kwaliteit van de film vox populi, gemaakt door Eddy Terstall. Ik heet de recensent van harte welkom in dit huis, die bij mijn weten vandaag voor het eerst het woord mag voeren in deze Kamer. Ik wens hem voor het verdere verloop alle goeds en succes toe.”

Lees verder...

Noël Hamer, Recensies, 22-10-2008 om 18:12 - Comments (1)


Het wapen van Geldrop

Stel, je bent Jan Mulder, een goede vriend van Thijs Römer. Hij regisseerde net zijn eerste film en vroeg jou voor een bijrol. Ach, toffe kerel, dus je deed het. Nu bekijk je uiteindelijk het eindresultaat, met gepaste zin.

Lees verder...

Noël Hamer, Recensies, 22-10-2008 om 09:27 - Nog geen comments


Terug naar de eenvoud

In een interview tijdens het filmfestival sprak Dick Maas over "juritis". Volgens Maas beschrijft dit het fenomeen waarbij filmjury’s zich in hun beoordeling ook laten leiden door het prestige van een film. Voor Maas was juritis een manier om aan zichzelf uit te leggen waarom zijn film moordwijven niet in de prijzen was gevallen. Het begrip is echter ook toepasbaar om uit te leggen waarom het gewaagde bloody mondays and strawberry pies (Coco Schrijber, 2008) het Gouden Kalf voor de beste lange documentaire won en niet het veel simpelere en conventionelere el olvido.

Lees verder...

Steffen van Zundert, Recensies, 16-10-2008 om 14:00 - Nog geen comments


Zoet en Bitter

Het leven is zoet en bitter tegelijk. Deze levensles (en tevens titelvertaling) krijgt de hoofdrolspeler Saro in Andrea Porporati’s IL DOLCE E L’AMARO op jonge leeftijd in zijn oren geknoopt. Het zijn de woorden die hij meekrijgt van zijn vader op het moment dat hij hem voor het laatst ziet. De man sterft tijdens een gevangenisopstand. De jonge Saro, overtuigend gespeeld door Luige Lo Cascio (lA MEGLIO GIOVENTU) wordt opgevangen door de lokale Siciliaanse maffioso en langzaam maar zeker geïntroduceerd in de wereld van de maffia.

Lees verder...

Judith Nuijen, Recensies, 24-9-2008 om 18:46 - Nog geen comments


Hallucinerende confrontatie

Je slaat een krant open en je wordt geconfronteerd met een gruwelijke foto, het liefst kijk je er niet te lang naar en sla je de pagina gauw weer om. Iedereen herkent zich hoogstwaarschijnlijk wel in deze situatie. Je wordt naar de heftige beelden toegetrokken, maar eigenlijk wil je het leed ook niet laten binnendringen. Regisseur Cyrus Frisch werkte dit gegeven na het zien van een foto in de krant van een uitgemergelde man in de woestijn uit tot de lange speelfilm blackwater fever. Hij was geïntrigeerd door de esthetiek van de foto, maar wilde zich tegelijkertijd afsluiten voor het leed. Net als het hoofdpersonage (gespeeld door Roeland Fernhout) uit de film die alle gruwelijke beelden waarmee hij tijdens zijn reis wordt geconfronteerd van zich af laat glijden alsof hij wegzapt bij journaalbeelden.

Lees verder...

Judith Nuijen, Recensies, 15-6-2008 om 23:45 - Nog geen comments


De cirkel te rond

Op de een of andere manier kunnen jonge Amerikaanse acteurs het niet: oprecht emotie tonen. De gevoelens die ze laten zien zijn nep en overdreven. Te veel wassen neus. Ook closing the ring, de nieuwste film van de tot ridder geslagen Engelsman Sir Richard Attenborough (ghandi, 1982), zit door het zoetsappige spel van Amerikaanse hoofdrolspelers als Mischa Barton en Gregory Smith vol melodramatische beelden. Gelukkig is er nog de oprechte Ier Martin McCann die met zijn ongeveinsde blik de film wat aantrekkelijker maakt.

Lees verder...

Rozemarijn Gerritsen, Recensies, 10-6-2008 om 23:24 - Nog geen comments


Luchtig maar gelaagd

Poppy (Sally Hawkins) wil het liefst zo ver mogelijk weg blijven van de realiteit. Wanneer ze in de boekenhandel op een boek stuit over dit onderwerp gruwelt ze ervan en zet het boek gauw weer op de plank. Poppy woont in Noord-Londen, heeft een baan als lerares op een basisschool en heeft een aanstekelijke en uitbundige lach, waarmee ze velen voor zich weet te winnen. Hoewel ze dertig is en al tien jaar samenwoont met haar huisgenoot Zoë (Alexis Zegerman), lijkt ze zich prima te redden in haar ongebonden leven zonder partner, kind en bijbehorende verantwoordelijkheden. Ze staat ogenschijnlijk luchtig en licht in het leven en heeft een bijna kinderlijk enthousiasme. Nee, die dagelijkse realiteit vol verplichtingen en verantwoordelijkheden van het volwassen leven, waar veel leeftijdsgenoten mee worstelen, daar gaat Mike Leighs film happy-go-lucky totaal niet onder gebukt.

Lees verder...

Judith Nuijen, Recensies, 15-5-2008 om 12:43 - Nog geen comments


Jesus Supertramp

“Rather than love, than money, than fame, give me truth.” Met deze woorden, een citaat van de schrijver Henry David Thoreau, verwoordt Chris McCandless (Emile Hirsch) het einddoel van de reis die centraal staat in Sean Penns film into the wild, gebaseerd op de non-fictie besteller van Jon Krakauer. Chris laat al zijn bezittingen achter en begint aan een spirituele pelgrimstocht door Amerika. Achtervolgd door de tragiek in zijn leven gaat hij op zoek naar de ultieme vrijheid, waarbij hij zich laat zich leiden door alle ervaringen die de wilde natuur te bieden heeft.

Lees verder...

Julia Rademaker, Recensies, 23-4-2008 om 11:33 - Nog geen comments


Persoonlijk kunstwerk

“Ik ben altijd op doorreis in Parijs”, zegt Malo (Sergi Lopez) tegen een tippelaarster. Hij voelt zich niet thuis in de stad waarin hij al bijna zijn hele leven woont. Hij raakt verwikkeld in de verkoop van een huis, dat voor Cloé (Bérénice Bejo) en haar zus Laura (Barbara Schulz) hun verleden en kindertijd representeert. De zussen worden gedwongen er afstand van te doen om de schulden van hun vader te kunnen afbetalen, zoals ze als kind gedwongen werden het huis te verlaten door de scheiding van hun ouders. Bij Malo maakt dit veel los. Verlies, kindertijd en eenzaamheid, daarover gaat het ontroerende la maison van Manuel Poirier, een filmmaker die zich zelf ook nergens écht thuis lijkt te voelen.

Lees verder...

Frank van der Laan, Recensies, 23-4-2008 om 11:32 - Nog geen comments


Alles voor een betere toekomst

Moraliteit in een goddeloze wereld is een thema waar Woody Allen zich veel mee bezig houdt. Eerst was er crimes & misdemeanors (1989), toen match point (2005) en nu cassandra’s dream. Eerstgenoemde gaat over de oude upperclass generatie, match point gaat door met de nieuwe generatie, de kinderen van de upperclass, en cassandra’s dream pakt de middleclass erbij. Met dit verhaal over jongeren die dromen van succes en rijkdom maar vastzitten in de beperkende sleur van hard werken en escapisme lijkt een trilogie compleet te worden.

Lees verder...

Justin Rondeboom, Recensies, 14-4-2008 om 13:18 - Nog geen comments


Ongenuanceerde noodzaak

it’s a free world... Er staan niet voor niets drie puntjes achter deze titel. Is de wereld waarin we leven wel zo vrij? Ja, zou je zeggen, zeker nu de grenzen in Europa open zijn en men voor werk en een betere toekomst zijn heil kan zoeken in welvarende landen. Maar er zit ook een keerzijde aan deze realiteit en deze wordt in de nieuwste film van Ken Loach breed uitgemeten. De hoofdrol is weggelegd voor de Londense alleenstaande moeder Angie (Kierston Wareing). Ze is rond de dertig, grofgebekt, zelfbewust en weet wat ze wil en vooral wat ze niet (meer) wil: slaafs bevelen van andere opvolgen, ze wil voortaan zelf de orders uitdelen. Nadat ze wordt ontslagen door het uitzendbureau waarvoor ze werkt besluit ze het heft in eigen handen te nemen en samen met haar huisgenote zelf een uitzendbureau voor Oost-Europese migranten op te zetten.

Lees verder...

Judith Nuijen , Recensies, 18-3-2008 om 11:25 - Nog geen comments


Dylan is iedereen en niemand

Van een donker jochie vol muzikaal talent, jeugdige wijsheid en sterke eigen meningen dat ontsnapt uit een jeugdinstelling naar een oude, grijze man in een vervallen Wild-West stadje. In Todd Haynes’ i’m not there worden de verschillende levensfasen van songwriter en muzikant Bob Dylan doorlopen. Beperkingen omtrent leeftijd, huidskleur, en zelfs geslacht bestaan niet. Want Bob Dylan is iedereen. En niemand.

Lees verder...

Myron van der Velden, Recensies, 12-3-2008 om 13:18 - Nog geen comments


Buitensporige vrijheden

Als er íemand gemaakt is voor een sociaal-emotioneel intrigerende film met politieke lading, is het rendition-regisseur Gavin Hood wel. Met een jeugd in het corrupte Zuid- Afrika kan het niet anders of politieke wansituaties moeten zijn indruk hebben achtergelaten. De door hem ervaren chaos in het land en goede vrienden die zomaar zonder enig spoor zijn verdwenen; alles laat zijn sporen achter in de ziel en tevens in het creatieve brein. Na zijn levenservaring getransformeerd te hebben naar het witte doek met zijn film tsotsi (2005) – beloond met een oscar voor beste buitenlandse film – werd het tijd dat deze door menselijke trauma’s gehavende filmmaker diens politiek geëngageerde blik op een ander deel van de wereld deed werpen. Geen land vormt een beter decor voor de verbeelding die daar vervolgens uit voortvloeide dan Amerika… na 9/11.

Lees verder...

Myron van der Velden, Recensies, 7-3-2008 om 00:46 - Nog geen comments


Anderson casts away luggage of his past

Letting go is a hard thing to do, especially if it’s the luggage, that suitcase of memories in your hand. In the darjeeling limited, the latest whimsy story about dysfunctional families by director Wes Anderson, the three estranged brothers Whitman experience this letting go the soft eclectic way when they embark on an ambitious journey together after losing their dad a year before. Only this time, Anderson sets his whackily comical portrayal of grief and longing for the past aboard an old train, the Darjeeling Limited, in sunny India. By undergoing this spiritual quest, as the overbearing eldest brother Francis (Owen Wilson) is certain of, they will become brothers again like they used to be. However, not all goes according to the schedules on Francis’ laminated itineraries; the fraternal trio simply doesn’t know what they’re looking for in the sun-ridden deserts of India.

Lees verder...

Pete Wu , Recensies, 27-2-2008 om 18:37 - Nog geen comments


Intiem epos van jaloezie en afgunst

there will be blood. De titel kondigt het verloop van deze bijzondere film al aan. Bijzonder omdat het niet aanvoelt als een vehikel voor filmmaker P.T. Anderson, maar alleen aan de oppervlakte. De teloorgang van de mens gepaard met uitzinnige climaxen en zwarte humor, zoals we die zien in zijn eerdere films als boogie nights (1997) en magnolia (1999), is volop aanwezig. Wat we voorgeschoteld krijgen is een inzicht in de opkomende olie-industrie van eind 19e eeuw gecombineerd met een portret van een fascinerend tragisch figuur. Ditmaal in een wat minder flitsend maar authentieker jasje.

Lees verder...

Justin Rondeboom, Recensies, 27-2-2008 om 12:31 - Nog geen comments


Een raampje open

Het mooie aan film is dat alles zichtbaar kan worden gemaakt. Wonderschone landschappen worden gecreëerd, niet bestaande monsters of uitgestorven diersoorten komen tot leven en zelfs God wordt in een wezenlijke persoon gegoten. Het allermooiste blijft het echter om te zien wat zich in iemands hoofd afspeelt. Hier en daar kan een willekeurig raam worden opengedaan, en daarmee een blik worden gegund op de emoties en gedachtegangen van een ander. Gus van Sant lijkt gegrepen door deze filmspecifiteit en stort zich in zijn nieuwste film paranoid park volledig in de gedachtewereld van de jongeren van nu, net als eerder in bijvoorbeeld elephant (2003). Waar op het eerste gezicht geen vuiltje aan de lucht lijkt te zijn, zouden wel eens flinke inwendig stormen kunnen heersen. De verfilming van Blake Nelsons gelijknamige roman sleept elke nieuwsgierige mee in de wereld van de 16-jarige skater Alex, en in al zijn bijbehorende sores - al dan niet relevant.

Lees verder...

Myron van der Velden, Recensies, 27-2-2008 om 10:27 - Nog geen comments


Zoet maar niet pijnlijk

Buiten zijn de straten stoffig en de B op de gevel van schoonheidsalon Si Belle hangt er wat treurig bij. Het doet niet vermoeden dat zich binnen een bruisend tafereel van vrouwelijke onderonsjes, gierende föhnen en zacht pruttelend karamel afspeelt. Nadine Labaki wijdde haar eerste speelfilm aan de moderne Beiroetse vrouw. De vijf heldinnen van de Libanese Oscarinzending caramel (sukkar banat) proberen allemaal, op hun eigen manier, te overleven in een mannenmaatschappij.

Lees verder...

Evelien Kortum, Recensies, 16-1-2008 om 18:56 - Nog geen comments


Verdwenen dagboekpagina's

“Het geheugen is het dagboek dat we altijd met ons meenemen”, wist Oscar Wilde ons in The Importance of Being Earnest te vertellen. Hierin kunnen we lege pagina’s voor het eerst beschrijven, terugbladeren naar volgekladderde blaadjes die het waard zijn opnieuw te lezen, dat alles in de mate die helemaal door onszelf gekozen wordt. Of we ons nu bij een saaie film bevinden, in een te ingewikkelde discussie verwikkeld zijn geraakt of gewoon even een rustmomentje op het toilet hebben, dat dagboek kunnen we er altijd weer even bijpakken om terug te lezen wat er beleefd is. Spreekt voor zich, toch? Maar wat we vaak vergeten, is dat inkt moeilijker te wissen blijkt dan verwacht. Hoe hard je ook poetst, hoeveel Tipp-Ex er ook overheen wordt gegooid, sommige letters verdwijnen niet. En wanneer er dan pagina’s uit het dagboek verdwijnen, zijn dat juist de fragmenten die we liever nog even hadden willen herlezen.

Lees verder...

Myron van der Velden, Recensies, 9-1-2008 om 02:21 - Nog geen comments


Dromerig universum

Elke avond blijven ze onaangebroken: de bosbessentaartjes in de bistro van Jeremy (Jude Law). Men heeft liever de cheesecake of de brownies dan het ambachtelijk gemaakte gebakje. Totdat vlak voor sluitingtijd een jonge vrouw genaamd Elizabeth (Norah Jones) binnenstapt. Haar relatie is zojuist verbroken en ze zoekt steun bij de bareigenaar. Zij is de eerste die zich aan de bessentaart waagt. my blueberry nights is de eerste film die regisseur Wong Kar-Wai in de Engelse taal opneemt. Net zoals bij zijn eerdere werk is het niet zozeer de narratieve structuur die bepalend is voor zijn filmtaal. Het zijn de kleuren, de muziek en het geluid die een verhaal op zich vertellen. Door zijn zelfverklaarde intuïtieve filmstijl wordt je meegezogen in een dromerig universum waar een onvervuld verlangen naar liefde centraal staat. Het is dan ook de visuele schoonheid die my blueberry nights uit doet stijgen boven het gemiddelde.

Lees verder...

Judith Nuijen, Recensies, 12-12-2007 om 11:01 - Nog geen comments


Richtingloos kompas

Na lord of the rings grijpt New Line Cinema voor the golden compass opnieuw terug op het fantasiespektakel. Niet geheel onbegrijpelijk, want de laatste jaren staat het genre garant voor het innen van heel wat euro’s. En dat zal met the golden compass zeker niet anders zijn.

Lees verder...

Coen Haver, Recensies, 5-12-2007 om 14:52 - Nog geen comments


Onverwacht kippenvel

Stel, je bent wegens praktische redenen genoodzaakt van je geliefde, kreupele man te scheiden en een andere vent te zoeken om het zware werk op het land met je te doen. Wanneer je op zoek gaat naar die prins op het witte paard kom je erachter dat je je voormalig echtgenoot toch echt niet aan zijn lot overlaten kan, maar een samenleving met alleen hem ook geen enkel nut heeft. Een situatie die in onze moderne cultuur tot enig hoofdbreken kan leiden. In tuya’s wedding komt de Mongoolse Tuya echter met dé oplossing... ze houdt ze gewoon allebei.

Lees verder...

Myron van der Velden, Recensies, 5-12-2007 om 08:09 - Nog geen comments


Ruziemaken als wedstrijd

Op 29 november organiseerde het Amsterdamse filmtheater het Ketelhuis een bijzondere actie bij hun première van tussenstand, een van de grote winnaars van het Nederlands filmfestival dit jaar met maar liefst 3 Gouden Kalveren (beste actrice, beste geluid en beste regie). Bezoekers mochten gratis naar de voorstelling, zolang ze maar aan konden tonen samen met hun ex te zijn gekomen. Deze actie kon niet toepasselijker zijn, want de film draait om de gescheiden Roos (Elsie de Brauw) en Martin (Marcel Musters). In gesprekken in talloze restaurants vinden ze zich steeds weer tegenover elkaar vinden, omdat ze na hun scheiding altijd verbonden zijn gebleven door hun zoon Isaac (Stijn Koomen). Die heeft zich zwijgend op zijn kamer teruggetrokken, en houdt zich alleen nog bezig met inbreken (zonder overigens iets te stelen) en het poetsen van zijn samoeraizwaard. Met deze actie leek men te willen zeggen dat de film iets ging zeggen over álle verbroken relaties van Nederland, dus ik maakte een afspraak met mijn eigen “ex” om naar de première te gaan.

Lees verder...

Steffen van Zundert, Recensies, 5-12-2007 om 08:06 - Nog geen comments


Kleine ober verzeild in groteske humor

Een man wordt vrijgelaten uit de gevangenis. Zijn gezicht toont de groeven van vele jaren en de rimpels verraden dat hij niet zonder zorgen is geweest. De deur van de gevangenis valt achter hem dicht en vrolijk zet hij een stap richting de buitenwereld. Ver komt hij echter niet: zijn tas blijft haken tussen de zware deur. We horen een voice-over: “Ik heb altijd het geluk gehad in mijn ongeluk te lopen.” Deze openingssequentie is een voorbode van wat we in het Tsjechische drama I served the king of england (obsluhoval jsem anglického králete) te zien krijgen. Heftige omstandigheden en moeilijke obstakels, verpakt in absurdisme en een flinke dosis humor.

Lees verder...

Julia Rademaker, Recensies, 14-11-2007 om 14:01 - Nog geen comments


Vijf letters die ons maken of breken

De mens was, is, en zal het altijd blijven: de meest merkwaardige en tegenstrijdige diersoort ter wereld. Zijn extreem ontwikkelde intelligentie vormt het sleutelwoord. De sleutel tot het onderscheid van andere dieren, de sleutel tot verlichtende uitvindingen, luxueuze levensomstandigheden en welvaart, maar tevens de sleutel tot een beangstigend gecompliceerd fenomeen: macht. Macht als zowel de kracht als de zwakheid van de mens; vijf letters, waarmee wij elkaar kunnen maken of breken. De mens is de enige soort die oorlog met zichzelf voert, maar tegelijkertijd is er geen enkel dier dat onze manier van liefhebben kan evenaren. In de Roemeense film 4 maanden, 3 weken, 2 dagen (4 luni, 3 saptamini si 2 zile) wordt de sleutel in het slot van het dictatoriale bewind in het Roemenië van 1987 gestoken, en regisseur Cristian Mungiu blijkt allesbehalve bang deze om te draaien. De twee paradoxale eigenschappen van de mens, macht en liefde, worden in een hotelkamer tegenover elkaar gezet met als gezamenlijk doel het plegen van een illegale abortus. Onder het mom van ‘emotion and truth’ wordt niets anders dan de naakte waarheid weergegeven. En ja… die doet pijn.

Lees verder...

Myron van der Velden, Recensies, 31-10-2007 om 08:01 - Nog geen comments


Eersteklas concentratiekamp

Berlijn, 1936. Salomon Sorowitsch is een charmante valsemunter. Met het fortuin dat hij simpelweg zelf print, leeft hij als een koning tussen de misdadigers. Wanneer hij niet aan het gokken is, deelt hij het bed met de prachtigste vrouwen. Maar dan komt er een abrupt einde aan dit glamoureuze leven: hij wordt gearresteerd door hoofdcommissaris Herzog en naar een concentratiekamp gedeporteerd. De Oostenrijkse regisseur Stefan Ruzowitzky geeft met die fälscher geen geschiedenisles over de Tweede Wereldoorlog, maar maakt een film die vooral erg spannend en intrigerend is. Er wordt ingegaan op het ‘alledaagse’ leven in een concentratiekamp, met de aandacht op de persoonlijke dilemma’s en problematiek.

Lees verder...

Julia Rademaker, Recensies, 24-10-2007 om 15:28 - Nog geen comments


Intens maar onevenwichtig drama

Begin veertig is ze, Nadine, en een succesvolle eigenaresse van een vormgevingsbureau. Maar er ontbreekt één ding: een kind. Als ze op een dag in de supermarkt haar ex-vriend met een kinderwagen in de hand ontmoet breekt er iets in haar. Wanneer haar ex de kinderwagen vervolgens een moment alleen laat om een bonnetje te trekken, pakt Nadine in een impuls het wagentje op en loopt ermee de supermarkt uit. Wat heeft deze vrouw tot een dergelijke wanhoopsdaad aangezet? Dat is de vraag die Erik de Bruyn in de loop van zijn psychologische roadmovie nadine beantwoordt.

Lees verder...

Judith Nuijen, Recensies, 24-10-2007 om 15:28 - Comments (1)


Gelekte foto's

Na de aanslagen van het terreurnetwerk Al Qaeda op het Amerikaanse World Trade Center op 11 september 2001 verschenen er verschillende politiek geëngageerde films. Michael Winterbottom filmde een portret van ‘onterecht’ gevangen genomen Pakistani’s in Guantanamo Bay (the road to guantanamo, 2006), Oliver Stone bood een pro-Amerikaans beeld van de aanslagen in world trade center (2006) en Paul Greengrass trachtte met united 93 een eervolle film neer te zetten van een van de gekaapte toestellen die door toedoen van passagiers als enige geen doel raakte. Van Britse zijde bleef het echter gedurende de nog immer voortrazende war on terror verdacht stil. Nu is er echter Marc Munden’s the mark of cain.

Lees verder...

Daniël Knoppers, Recensies, 18-10-2007 om 09:23 - Nog geen comments


Visuele explosie van lust en jaloezie

Michael Powell en Emeric Pressburger zijn namen die Martin Scorsese regelmatig laat vallen in interviews als invloeden op zijn werk. BLACK NARCISSUS (1947) is een ouderwets melodramatisch meesterwerk waarin het verhaal met veel kleur en weinig omwegen in beeld is gebracht. Om deze redenen is het begrijpelijk een van zijn favoriete films. Ook het onderwerp, de verdrukking van emoties binnen het kloosterwezen, zal hem aangesproken hebben omdat Scorsese zelf ooit heeft gespeeld met het idee om het klooster in te gaan.

Lees verder...

Justin Rondeboom, Recensies, 10-10-2007 om 10:22 - Nog geen comments


Liefde vind je overal

Sinterklaas krijgt tien minuten voor de opnames van de intocht een hartaanval. In paniek wordt een willekeurige man de mijter opgezet, maar of hij nu zo geschikt is voor het spelen van de goedheiligman... Sinterklaas vormt de spil van het verhaal in alles is liefde, een romantische komedie over de liefdesproblemen van zes koppels. De film, overspoeld met ongeveer elke belangrijke acteur in Nederland (het idee kwam niet voor niets van castingkoning Job Gosschalk), laat je heerlijk zwijmelen over de liefde, maar echt diepzinnig wordt het nooit.

Lees verder...

Julia Rademaker, Recensies, 10-10-2007 om 10:21 - Nog geen comments


Veel zeggen zonder woorden

duska, de openingsfilm van het Nederlands Film Festival en tevens de Nederlandse inzending voor de Oscar, kan het best als poëzie worden omschreven – ondanks het feit dat juist het woord vrijwel afwezig is. Regisseur Jos Stelling legt ons de situatie van Bob (Gène Bervoets) voor, een voormalig filmrecensent en cinefiel, die op een hoogst ongewenst moment onverwacht bezoek krijgt. De Russische Duska (Sergey Makovetskiy) staat voor zijn deur en is niet van plan snel weg te gaan. Overduidelijk tegen de zin van Bob in, besluit Duska bij hem in te trekken, wat de wereld van Bob gaat beheersen. Naast het feit dat de twee elkaar niet verstaan, blijkt Duska ook nog eens niet in staat de negatieve non-verbale tekens die Bob hem constant toezend op te vangen, en Bob heeft de moed niet hem expliciet te zeggen dat hij moet vertrekken. De beleefdheid van de mens, of preciezer, de Nederlander, wordt op de hak genomen terwijl tegelijkertijd het ‘niet spreken’ als een blok op de film ligt.

Lees verder...

Manja Herrebrugh, Recensies, 25-9-2007 om 18:29 - Nog geen comments


Ready for love?

Liefde, passie, haat; je vindt complete levensverhalen in een winkelcentrum. De vraag is echter: wie zijn de acteurs? Het Belgisch/Nederlandse theatercollectief Wunderbaum (standplaatsen Gent en Rotterdam) roept met zijn voorstelling “Magna Plaza”(geïnspireerd op de film dolls van Takeshi Kitano) deze vragen op. De voorstelling, die in Rotterdam zeer terecht de Mary Dresselhuys Prijs 2007 won, gaat over vier mensen die geloven in de liefde. Zij spelen in een echt winkelcentrum (in ditgeval Hoog Catharijne), omringd door echte winkelende mensen die niet weten wat er aan de hand is, hun liefdesverhalen uit. Eén ding is zeker: een winkelcentrum zal nooit meer hetzelfde zijn!

Lees verder...

Maartje Schattefor, Recensies, 24-9-2007 om 22:25 - Nog geen comments


Eén knipoog voor ja

Het zal je maar gebeuren. Je bent vader van drie kinderen, vrouwenverslinder pur sang en succesvol journalist, en dan wordt je leven van de ene op de andere dag gereduceerd tot het knipperen van je linkeroog. the diving bell and the butterfly (le scaphandre et le papillon) geeft een kijkje in de wereld waarin Jean-Dominique Bauby (Mathieu Amalric) op 43-jarige leeftijd na een hersenbloeding en een coma terechtkwam. Een waar gebeurd, filosofisch getint verhaal over het leven in haar verschillende verschijningen.

Lees verder...

Evelien Kortum, Recensies, 12-9-2007 om 13:54 - Nog geen comments


Wonderschoon en ongrijpbaar

“Een cinematografische reis van woorden en beelden over eenzaamheid, jeugd, liefde en verval”, zo betiteld de Italiaanse regisseur Stefano Odoardi zijn debuut una ballata bianca. We volgen in deze poëtische en experimentele vertelling een ouder echtpaar, waarvan de vrouw ongeneeslijk ziek is. De statische camera registreert de alledaagse werkzaamheden van het echtpaar. De twee geliefden in una ballata bianca communiceren nauwelijks met elkaar. Nooit wordt er een woord of zelfs een blik gewisseld. Ieder leeft in zijn eigen wereld met bijbehorende vaste gewoonten. Er wordt koffie gezet, gestofzuigd en medicijnen worden klaargelegd, maar door de naderende dood krijgen deze handelingen een diepere dimensie mee.

Lees verder...

Judith Nuijen, Recensies, 5-9-2007 om 22:52 - Nog geen comments


De cipier en de wereldleider

Het is 1968 en Zuid-Afrika is in de ban van het gruwelijke apartheidregime van de Nasionale Party. Zwarten worden met harde hand onderdrukt door de blanke minderheid en hebben bijna geen rechten. De familie Gregory – een doorsnee blank Afrikaans gezin – is echter blij en enthousiast. Vader James heeft namelijk een nieuwe baan. Hij gaat werken bij ‘s lands belangrijkste gevangenis, Robben Eiland, waar de meest misdadige zwarten worden opgesloten. Dankzij zijn kennis van de Zuid-Afrikaanse taal Xhosa wordt Gregory zelfs bewaker van de gevaarlijkste terrorist van het land. goodbye bafana van regisseur Bille August vertelt het waargebeurde verhaal van de schijnbaar onmogelijke vriendschap die opbloeit tussen deze terrorist, genaamd Nelson Mandela, en zijn cipier.

Lees verder...

Fay Breeman, Recensies, 5-9-2007 om 10:12 - Nog geen comments


Ranzige nasmaak

De twee films van het Tarantino/Rodriguez-project grindhouse worden, na tegenvallende resultaten in Amerika, hier apart uitgebracht. Eerder verscheen al Tarantino’s death proof. Deze week is Rodriguez’ helft aan de beurt: planet terror. Een misogyn mengsel van blote borsten, etterende zweren en afgerukte ledematen, in Europa met ruim vijftien extra minuten gore. Het resultaat is Rodriguez’ duurste productie tot nu toe, en daarmee misschien wel de duurste B-film ooit.

Lees verder...

Joost Broeren, Recensies, 15-8-2007 om 16:50 - Nog geen comments


Een spel zonder doel

Zinédine Zidane veegt zijn neus af, trekt zijn sokken op, aait over zijn bol, kijkt stoïcijns voor zich uit. De vaak onscherpe beelden in zidane, un portrait du 21e siècle (een 21e eeuws portret) volgen één van ‘s werelds grootste voetballers, maar zijn geenszins geïnteresseerd in de wedstrijd die hij speelt. Van belang zijn Zizou’s gedachten en zijn beleving van de partij.

Lees verder...

Frank van der Laan, Recensies, 8-8-2007 om 15:37 - Nog geen comments


Klucht op doek

“Madame, monsieur, wat een immense eer u te mogen berichten waar de heer Molière zich schuilhield ten tijde van zijn kortstondige onvindbaarheid. Sta mij toe, mooie vrouw, machtig heerschap, zo vrij te zijn u dit verhaal te vertellen.” En een diepe buiging volgt. In deze bewoordingen, maar dan in chique gearticuleerd Frans, is de film molière gesteld. We schrijven het jaar 1644, de tijd waarin de Zonnekoning over Frankrijk heerste en waar liefde bepaald werd door stand. molière is een tragedie en een komedie ineen, een stijl waar de toneelschrijver zelf van hield, en die in deze film aardig tot zijn recht komt.

Lees verder...

Rozemarijn Gerritsen, Recensies, 1-8-2007 om 13:46 - Nog geen comments


Familie in gevecht met monster en zichzelf

Een man met fout geblondeerd haar ligt als bewusteloos te slapen, uitgespreid over de waren van zijn eetkraam. Zie hier Park Gang-Du, de hoofdpersoon van de Zuid-Koreaanse film the host (gwoemul). Een groep mensen staat buiten zijn kraampje naar een vreemd object te kijken dat aan een brug hangt. Het blijkt een groot monster te zijn, dat even later een gruwelijke slachtpartij aanricht op de rivierkant en uiteindelijk Gang-Du’s dochter meeneemt. Maar hulp kan hij wel vergeten; bij de autoriteiten stuit hij enkel op onbegrip. Zo krijgt de niet al te snuggere Gang-Du noodgedwongen een heldenrol opgelegd: het monster zal boeten. Hij zal op zijn disfunctionele familie moeten vertrouwen in de zoektocht die volgt. Met dit gegeven van een anti-held in zenuwslopende situaties balanceert regisseur Joon-ho Bong doeltreffend tussen actie, komedie, horror en satire.

Lees verder...

Julia Rademaker, Recensies, 25-7-2007 om 14:08 - Nog geen comments


Ontsnappen aan het stramien

Wat doet een wrede gevangenschap met een kleine groep mensen en hun relatie tot elkaar? Dat was een vraag die de Argentijns regisseur Adrián Caetano bezighield. Hij koos het boek Pase libre, letterlijk vertaald ‘vrije trap,’ van Claudio Tamburrini om zijn gedachten over het onderwerp te verfilmen. Menig regisseur ging hem voor in het maken van een film over het thema ‘gevangenschap in een dictatuur.’ De meeste hiervan hadden veel bloederige scènes nodig om hun punt te maken. Caetano doet dit anders in zijn crónica de una fuga, ofwel ‘kroniek van een ontsnapping.’

Lees verder...

Frank van der Laan, Recensies, 25-7-2007 om 08:57 - Nog geen comments


Ongezoete slagroom

In Claude Berri’s ensemble c’est tout is Audrey Tautou te zien in een rol die we van haar kennen. Wederom is de actrice, die wereldwijd bekend werd door le fabuleux destin d’amélie poulain (2001), gecast als zonderlinge, ietwat wereldvreemde Française, iets dat kenmerkend lijkt te zijn voor haar carrière. Dit keer heet ze echter niet Amélie, Angélique (à la folie... pas du tout (2002)) of Mathilde (un long dimanche de fiancailles (2004)), maar Camille.

Lees verder...

Fay Breeman, Recensies, 19-7-2007 om 09:39 - Nog geen comments


Weest ten allen tijden een goeden vriend!

Vriendschap, daar kan je pas dweperige, clichématige films over maken. Echte vrienden, echte echte vrienden, dat zie je maar zelden goed afgebeeld. reprise is dan ook een mooie uitzondering op de regel. In reprise dendert er geen moraalridder door het beeld die zegt Weest Ten Allen Tijden Een Goeden Vriend! Deze film van Joachim Trier gaat over vriendschap, zo een die niet uitgesproken hoeft te worden, maar die gewoon bestaat.

Lees verder...

Rozemarijn Gerritsen, Recensies, 27-6-2007 om 10:04 - Nog geen comments


Old man meets girl story

In Roger Michell’s nieuwste film venus toont Peter O’Toole onomstotelijk aan dat leeftijd er niet toe doet. Op 75-jarige leeftijd bewijst hij nog steeds in topvorm te zijn. Het lijkt dan ook niet geheel terecht dat O’Toole dit jaar wederom de Oscar voor beste hoofdrol aan zijn neus voorbij zag gaan. In venus levert hij een gedenkwaardige acteerprestatie als oude man die verliefd wordt op een ruim 50 jaar jonger meisje. Een op het eerste gezicht dubieus onderwerp, maar in de uitwerking van Michell een oprecht liefdesverhaal.

Lees verder...

Evelien Kortum, Recensies, 13-6-2007 om 21:35 - Nog geen comments


Leren of indoctrineren?

De voornaamste missie van de Kids On Fire School of Ministry, bijgenaamd ‘Jesus Camp,’ dat jaarlijks in North Dakota georganiseerd wordt, is volgens initiatiefneemster Becky Fisher “het werven van een leger voor God, om Amerika voor Hem te heroveren.” Documentairemaaksters Heidi Ewing en Rachel Grady stuitten er op tijdens hun zoektocht naar ‘geloof’ door de ogen van kinderen. De spraakmakende documentaire jesus camp is het resultaat, waarin de gestelde vergelijking van de kinderen in het kamp met kindsoldaten in moslimstaten, zo gek nog niet lijkt.

Lees verder...

Frank van der Laan, Recensies, 6-6-2007 om 11:26 - Nog geen comments


Tarantino doet verleden herleven

Regisseurs Quentin Tarantino (pulp fiction, 1994; reservoir dogs, 1992) en Robert Rodriguez (el mariachi, 1992; sin city, 2005) groeiden op in de jaren 1960 en 1970, de hoogtijdagen van de zogenaamde ‘grindhouses,’ bioscopen die goedkope exploitatiefilms draaiden. Deze films, meestal met een extreem laag budget, richtten zich voornamelijk op tieners met een mengeling van horror, seks en geweld. De razend populaire bioscopen vertoonden deze films over het algemeen in de vorm van een dubbelfeature: twee films voor de prijs van een. Al in 2003 besloten Tarantino en Rodriguez hun krachten te bundelen om een eerbetoon aan hun favoriete filmgenre te maken. Nu is er het resultaat: grindhouse, in Europa uitgebracht als twee aparte films. Tarantino's death proof is de eerste film van het project die in ons land te zien zal zijn.

Lees verder...

Jasper Snoeren, Recensies, 6-6-2007 om 11:26 - Nog geen comments


Echte mannen praten niet, ze vechten

Wo komt op een dag thuis bij zijn vrouw en kind en treft voor zijn huis vier mannen aan. De mannen volgen hem naar binnen en er ontstaat een geweldig vuurgevecht. Twee mannen hebben het op Wo gemunt omdat deze voormalige gangster zijn verbanning heeft geschonden. Ondertussen zetten de andere twee alles op alles om Wo veilig te stellen. Wat begint als een prachtig gechoreografeerde schietpartij met uitbundig slowmotion vuurgeweld, mondt uit in een gezellige gezamenlijke maaltijd met Wo’s vrouw en kind; De vijf mannen blijken oude vrienden van elkaar te zijn. Hongkongnese regisseur Johnnie To verzamelt in deze scène alle elementen die centraal staan in zijn nieuwste film Exiled (2007). De film gaat over de liefde tussen deze oude vrienden en de vraag waar de trouw van deze keiharde misdadigers ligt; bij hun werkgever of kameraad? Dit alles is verpakt in een zwarthumoristische misdaadfilm met grootse schietpartijen en stoere mannen.

Lees verder...

Julia Rademaker, Recensies, 31-5-2007 om 12:27 - Comments (1)


Een vreemde doch perfecte titel

azuloscurocasinegro: de Spaanse woorden voor ‘donker’, ‘blauw’, ‘bijna’ en ‘zwart’ achter elkaar geplakt. Het lijkt in eerste instantie een nogal vreemde titel voor een film. Niets blijkt echter minder waar. De titel geeft pakkend weer, wat de verschillende facetten van deze prachtige debuutfilm van de Madrileense regisseur Daniel Sánchez Arévalo zijn: de ondefinieerbare blauwe tint speelt op verschillende niveaus een rol in de film.

Lees verder...

Fay Breeman, Recensies, 16-5-2007 om 16:03 - Nog geen comments


Zeeën van tijd

“Dood de moordenaar van je vader en keer terug naar de woestijn als het gelukt is”. Dit is de opdracht die 16-jarige Atim in daratt van zijn opa krijgt. Op zijn slippertjes en met een revolver in zijn tas verlaat Atim het dorp, op zoek naar de voormalige oorlogsmisdadiger Nassara. Dat deze misdadiger een liefhebbende bakker is die Atim onder zijn vleugels neemt en tot ieders verrassing wil adopteren, is een wending die zelfs de grootste positivist niet hadden kunnen voorzien.

Lees verder...

Rozemarijn Gerritsen, Recensies, 16-5-2007 om 16:01 - Nog geen comments


Theo in Amerika: Deel 1

Het was nadrukkelijk de wens van Theo van Gogh om een aantal van zijn films in de Verenigde Staten opnieuw te maken. Al voor zijn tragische dood waren er concrete plannen. Maar was dit wel een goed idee? Een remake heeft inherent iets problematisch. Kan een nieuwe versie van een reeds gemaakte film het origineel onaangetast laten, zonder alles achteloos over te nemen? Kan een concept worden behouden, terwijl er tegelijkertijd iets eigens aan toegevoegd wordt? En kan een remake als een op zichzelf staande film beoordeeld worden, wanneer er telkens zal worden vergeleken? Het antwoord op deze vragen: ja. Het bewijs: interview, versie 2.

Lees verder...

Fay Breeman, Recensies, 9-5-2007 om 16:54 - Nog geen comments


Duistere krochten

Haar moeder vindt dat ze veel te oud is voor de sprookjesboeken die ze leest, maar Ofélia (Ivana Baquero) weet wel beter: sprookjes zijn verhalen voor volwassenen over de diepste, meest duistere krochten van de menselijke soort. En haar moeder gelooft zelf net zo goed in sprookjes; die gelooft namelijk dat ze het beter gaan krijgen bij legerkapitein Vidal. Van hem is ze nu zwanger, nadat Ofélia's echte vader tijdens de oorlog overleed. In pan’s labyrinth (el laberinto del fauno) vertelt de Spaanse regisseur/scenarist Guillermo del Toro het verhaal van Ofélia, die temidden van een volwassen wereld heilig gelooft in haar fabels en mythes. Droom en werkelijkheid, realiteit en sprookje lopen in zijn film continu vloeiend in elkaar over, waardoor de vraag welke werkelijkheid we moeten geloven centraal komt te staan.

Lees verder...

Joost Broeren & Lotte Harmsen, Recensies, 25-4-2007 om 21:32 - Nog geen comments


Altruïsme en verlangen

Opnieuw draait het in de nieuwste film van Tsai Ming-liang om onderliggende verlangens die plaats moeten maken voor het stramien van het dagelijks leven. Toch lijkt er dit keer meer plaats te zijn voor tederheid en romantiek dan voorheen. In i don’t want to sleep alone (hei yan quan) geeft de regisseur een kijkje in de wereld van degenen die onderaan de sociale ladder staan. Een wereld waarin zowel taal als cultuur grotendeels onbekend blijven, maar waarin oergevoelens als lust en eenzaamheid des te belangrijker worden.

Lees verder...

Evelien Kortum, Recensies, 18-4-2007 om 16:59 - Nog geen comments


Evenwicht door trivialiteit

Drie Arabisch klinkende mannen bidden tot Allah in een goedkope hotelkamer. Een vierde man komt binnen en zegt dat het tijd is om te gaan. Het is 11 september 2001; een paar uur later kapen de vier vlucht 93 van United Airlines, als onderdeel van de aanslagen van Al Qaida die ook het WTC troffen. Onderweg naar het vliegveld rijden ze langs een containeroverslag; de camera blijft even hangen bij een witte container met in grote rode en blauwe letters “god save the usa”. Een stille hint misschien naar de redenen achter de aanslagen: vanaf hier wordt het Amerikaanse kapitalisme letterlijk over de hele wereld verscheept.

Lees verder...

Joost Broeren, Recensies, 28-6-2006 om 23:27 - Comments (2)


Sol Iustitiae Illustra Nos

Sol Iustitiae Illustra Nos: zon der gerechtigheid verlicht ons. Met deze lijfspreuk opent de DVD willen weten die de Universiteit Utrecht ter gelegenheid van haar 370-jarig bestaan heeft uitgebracht. willen weten is een kennismaking met de UU aan de hand van 'Momenten uit het universitaire leven' - filmbeelden, interviews en fotomateriaal van vroeger en nu.

Lees verder...

Sanne van Hoof, Recensies, 28-5-2006 om 12:39 - Comments (1)


'Heb je voor mij nog een bakkie?'

“Oprotten! De tyfus voor je! Mij een beetje gek maken!” Vader en boksschoolhouder Lucien vertelt zijn zoon Mitchel waar het op staat, althans dat denkt hij. Zo zou hij zijn leerlingen op de boksschool nooit afvallen en dat is precies waar het voor Lucien wringt: met zijn leerlingen kan hij prima overweg, voor hen is hij een vaderfiguur, maar zijn eigen zoon kan alleen rekenen op onbegrip en een enkele vuistslag.

Lees verder...

Asher Boersma, Recensies, 18-5-2006 om 15:00 - Nog geen comments


Oeverloze woordenbrij

de poolse bruid, het sterke debuut van regisseur Karim Traïdia uit 1998, gaf goede hoop voor zijn tweede Nederlandstalige film; deze hoop blijkt echter vals. eilandgasten, gebaseerd op het gelijknamige boek van Vonne van der Meer, draait om vier groepen mensen die in de Vlielandse vakantiehuisjes Duinroos 1 en 2 hun nogal soapachtige dagelijkse beslommeringen ontvluchten. Waar de verschillende verhaallijnen in het boek los van elkaar staan, worden ze in de film door middel van knullig geënsceneerde ‘toevallige’ ontmoetingen met elkaar verbonden.

Lees verder...

Joost Broeren, Recensies, 18-5-2006 om 14:46 - Nog geen comments


Nietsdoen tot kunst verheven

Daniel, de hoofdpersoon uit Dagur Kári’s Dark Horse, is een slacker. Zijn weerzin tegen het openen van een bankrekening (dan zouden ‘ze’ alles van hem weten) zou misschien uitgelegd kunnen worden als anarchisme, maar eigenlijk komt het voort uit onverschilligheid voor de machinaties van de maatschappij. Ook als graffitikunstenaar toont Daniel ons geen politiek activisme a la Banksy: hij spuit vrolijk versierde meisjesnamen op muren, tegen betaling (zwart, uiteraard) door hun vriendjes. Verder doet hij liefst zo min mogelijk, maar verwar zijn passiviteit niet met lethargie: het is een bewuste keuze.

Lees verder...

Joost Broeren, Recensies, 11-4-2006 om 23:53 - Comments (3)


De slimste (2)

Toch maar even een vervolg op mijn eerdere recensie van
De slimste, Talpa's Nederlandse versie van de Vlaamse quiz De slimste mens ter wereld. Want waar ik eerder schreef dat het programma bij de overgang een groot deel van zijn charme en intelligentie had behouden, moet ik dit oordeel na het zien van de hele serie en de finale afgelopen donderdag toch bijstellen. Een aantal problemen brak het programma herhaaldelijk op.

Lees verder...

Joost Broeren, Recensies, 25-2-2006 om 23:48 - Comments (1)


Zwijgzame communicatie

In films die het zwijgen tot thema hebben, staat vaak een gebrek aan communicatie centraal; zie bijvoorbeeld Guernsey. Het werk van regisseur Kim Ki-duk lijkt echter te bewijzen dat het oud-Hollandse spreekwoord "spreken is zilver, zwijgen is goud" ook een Koreaanse tegenhanger kent. In Bin-Jip, verreweg de beste van de twee films die veelfilmer Ki-duk in 2004 maakte, wordt dit gegeven tot het uiterste doorgevoerd.

Lees verder...

Joost Broeren, Recensies, 1-2-2006 om 18:54 - Nog geen comments


De slimste

De Bekende Vlamingenquiz De slimste mens ter wereld was de afgelopen jaren een kleine sensatie bij onze zuiderburen. De vier winnaars werden door hun succesvolle deelname nog bekender dan ze al waren, de kritieken waren laaiend over deze intelligente en zeer humorvolle quiz en de kijkcijfers bleven groeien; ruim 1,2 miljoen Belgen keken naar de finale van het afgelopen (4e) seizoen, een marktaandeel van tegen de 60%. Geen wonder dus dat John de Mol het format opkocht.

Lees verder...

Joost Broeren, Recensies, 7-1-2006 om 11:45 - Comments (2)


Schipperen tussen televisie en cinema

Voor Carlo is het allemaal heel inzichtelijk: hij is de zoon van God, Jezus Christus. Dat waarschijnlijk niemand Carlo gelooft lijkt niet eens een groot probleem. Hij kan namelijk niet zo goed tegen mensen, hij is zachtaardig en wars van confrontaties. Confrontaties lijken onvermijdelijk voor iemand die dagelijks moet voorzien in zijn heroïneverslaving. Dit is echter niet het geval voor de bejaarde verslaafden – waaronder Carlo - die in het Seniorenpand leven en daar onder begeleiding drugs verstrekt krijgen. Een bejaardentehuis voor verslaafden dus.

Lees verder...

Asher Boersma, Recensies, 23-11-2005 om 20:54 - Comments (1)