Blikonline.nl

Intrige, mysterie en perversiteit op zijn Finchers

Sat, 21 Jan 2012 16:08:54 +0100

The Girl with the Dragon Tattoo opent met een spannende en duistere titelsequentie, die meteen de toon zet voor de rest van de film. In close-up zien we onderdelen van een motor voorbij komen, elektronische draden, toetsenborden en glimmende lichamen. Het is sexy, spannend en explosief. Druipende olie bedekt de naakte lichamen. De film van David Fincher barst goed los, wanneer de olie aan het eind van de sequentie vlam vat en een explosie veroorzaakt. De Amerikaanse adaptatie van Stieg Larssons gelijknamige boek, kennen we tevens van de Zweedse adaptatie uit 2009. Deze versie is het eerste deel van de welbekende Millennium trilogie. De Zweedse landschappen en koude winters gecombineerd met themas als misdaad, seks, geweld, bedrog en mysterie vormen een waar visueel spektakel van Finchers hand, die zich hiermee als een vis in het water voelt.

Mikael Blomkvist (Daniel Craig) werkt als schrijver bij het tijdschrift Millennium. Hij heeft zojuist een rechtszaak verloren wegens het valselijk beschuldigen van een zakenman, waardoor hij 600.000 Zweedse Kroon moet gaan betalen. Wanneer Henrik Vanger (Christopher Plummer), de rijke en gepensioneerde directeur van Vanger Industries, Mikael een goed betaalt voorstel doet, komt dit zeer gelegen. Mikael krijgt de opdracht het 40 jaar oude onderzoek naar het vermiste nichtje van Hendrik weer op te pakken. De film begint goed op gang te komen wanneer Hendrik de jacht opent en Mikael toespreekt met de woorden: Officially assisting with my memoirs. But what you\'ll really be doing is investigating thieves, misers and bullies -- the most detestable collection of people that you will ever meet -- my family.

Naast Mikael volgen we ook Lisbeth Salander (Rooney Mara), een heldin in het leer, behangen met piercings en tatoeages. Ze is een professioneel hacker en tevens een slachtoffer van misbruik en geweld. De traumas uit haar verleden maken Lisbeth extreem introvert en asociaal. Ze heeft weinig behoefte aan sociaal contact en heeft een ongekende afkeer tegen mannen die vrouwen haten. Ze spendeert haar vrije tijd aan het zoeken en straffen van deze mannen, die verdacht worden van seksueel misbruik met jonge vrouwen. Lisbeth krijgt de opdracht van Hendrik Vanger om een rapport te schrijven over Mikael en zijn leven. Wanneer Mikael verlegen zit om een assistent tijdens de zoektocht naar het vermiste nichtje, schakelt hij Lisbeth in. Lisbeth en Mikael stuiten op gruwelijke taferelen omtrent de vermissing van een aantal vrouwen en komen erachter dat de moordenaar wellicht nog steeds in de omgeving te werk gaat.

De film van Fincher leeft in het hier en nu. Veel flashbacks die in de Zweedse adaptatie het verhaal illustreren, zijn in deze adaptatie weggelaten. De film van Amerikaanse bodem is op meerdere momenten wat minder direct dan zijn opponent. Veel plotontwikkelingen worden niet in zijn totaliteit verbeeld. De kijker krijgt een indruk van wat er gebeurt en mag de rest zelf invullen. Het suggestieve karakter versterkt de spannende sfeer in de film goed. Ook de muziek van Trent Reznor en Atticus Ross draagt hier aan bij. Deze componisten lijken de smaak goed te pakken te hebben nadat zij met de soundtrack voor The Social Network een Oscar in de wacht sleepten. De ietwat spookachtige muziek in de vorm van een modern klokkenspel maken van de film een meespelende thriller. Ook al is het plot van de film voor velen geen verrassing meer, de spannende montage, de spookachtige klanken en het sterke acteerwerk van zowel Daniel Craig als Rooney Mara laten de kijker opnieuw genieten van Larssons talent.

Tegen het einde aan wordt de film iets minder spectaculair. Alhoewel de film visueel strak gestileerd is, worden veel essentiële plotontwikkelingen vertelt in plaats van verbeeld. Is de film van Fincher dan een tweede adaptatie van hetzelfde boek of gewoon een remake die het waard is om bekeken te worden? Dat de film het kijken waard is staat vast. Hij is immers spannend en meeslepend genoeg. Dat het officieel een adaptatie is van hetzelfde boek ontkent ook niemand, want het script van The Girl with the Dragon Tattoo is gebaseerd op het gelijknamige boek van Larsson en niet op de Zweedse film van regisseur Niels Arden Oplev. Er is dus verder weinig mis met deze adaptatie van Fincher, maar of het maken van een Amerikaanse adaptatie daadwerkelijk nodig was, is een andere vraag. De Zweedse versie blijft na afloop nog dagen door je hoofd spoken en laat je met veel onbeantwoorde vragen achter. De Amerikaanse adaptatie van Fincher stuurt je met een spectaculaire visuele ervaring naar huis, maar verdwijnt al snel uit je geheugen.

The Girl with the Dragon Tattoo is vanaf 19 januari te zien in de bioscoop. Distributie: Columbia Pictures en Metro-Goldwyn-Mayer.
Lisan Beune is masterstudent Film- en Televisiewetenschap.

Puerto Rico onder invloed van Rum

Sat, 07 Jan 2012 23:16:31 +0100

Do not confuse love with lust, nor drunkenness with judgement.
The Rum Diary (2011) met Johnny Depp in de hoofdrol zit vol met tegenstellingen als deze. De film is gebaseerd op het gelijknamige dagboek van Hunter S. Thompson en volgt de bekende schrijver in de jaren 60 tijdens zijn avontuur op het subtropische eiland Puerto Rico. Paul Kemp (Johnny Depp), zoals het hoofdpersonage wordt genoemd, heeft het schreeuwerige New York achter zich weten te laten en hoopt zijn passie voor alcohol in Puerto Rico te kunnen gebruiken tijdens zijn zoektocht naar de schrijver in zichzelf. Verdovende middelen, mooie vrouwen en onverklaarbare situaties volgen elkaar in hoog tempo op en al snel lijkt Paul zichzelf te verliezen in de chaos van de stad.

Wanneer Paul zichzelf op een ochtend in een hotel in het toeristische Puerto Rico vindt, is het even acclimatiseren. De American Dream die hij verwacht te vinden blijkt volgebouwd met hotels, luxe zwembaden, havens en privé stranden. Iedereen die uit de nachtmerrie wilt ontwaken en voort wilt leven in de droom zal hiervoor moeten betalen. Ook het baantje als journalist, waarvoor hij naar het eiland is afgereisd, lijkt een verloren zaak. De krant wordt gerund door een talentloze chaoot met een burn-out en zijn collegas lijken zichzelf al tijden geleden verloren te hebben in het bruisende nachtleven van de stad. Al snel maakt Paul kennis met Sanderson (Aaron Eckhart), een iets te gladde zakenman in glimmend pak. Sanderson heeft naast veel succes en geld, ook een bloedmooie vriendin Chenault (Amber Heard) genaamd, waar Paul als een blok voor valt. Wanneer Sanderson een schrijver nodig heeft om een van zijn onzuivere vastgoedprojecten te promoten, is dit voor Paul de kans om dichterbij de verleidelijke Chenault te komen. Even lijkt Paul verblind te worden door de schoonheid van deze vrouw, maar al snel wordt hij geconfronteerd met het tweede gezicht van Puerto Rico, een gezicht van armoede en bedrog.

De armzalige realiteit van de plaatselijke bewoners van het eiland openen de ogen van Paul. Zijn schrijvershart zet zich af tegen alle onzuivere praktijken van Sanderson en zijn vriendjes. Ondanks dat Paul op deze manier een miljoenendeal misloopt, zet hij samen met zijn collegas Sala (Michael Rispoli) en Moburg (Giovanni Ribisi) alles op alles om de waarheid op papier te krijgen. Eigenlijk neemt de film vanaf dit moment een onsamenhangende wending. Regisseur Bruce Robinson lijkt te veel de focus te leggen op het audiovisuele aspect van de film. Beelden van prachtige stranden, een vreugdevolle stad, absurde situaties en grappige dialogen vullen de rest van de film, zonder dat er veel ontwikkeling plaatsvindt. Alhoewel de film in het begin aanvoelt als een Fear and Loathing in Las Vegas deel 2 met een door alcohol beïnvloedde Johnny Depp, eindigt deze als een narratieve flop. Het hoofdpersonage maakt geen karakterontwikkeling door en veel gebeurtenissen gebeuren zomaar, zonder dat deze fatsoenlijk ingeleid worden of überhaupt een functie lijken te vervullen. Zo blijkt maar weer dat een film meer nodig heeft dan een steracteur.

The Rum Diary is het verhaal over een schrijver die zichzelf probeert te vinden in de chaos van Puerto Rico. De twee gezichten van de stad, met aan de ene kant de rijkdom van het toeristenleven en aan de andere kant de armoede van de plaatselijke bevolking, zorgen voor een onsamenhangend geheel in het plot van de film. Audiovisueel gezien geeft het de film echter veel om mee te werken, want de film ziet vol shots die erg vermakelijk zijn om naar te kijken. Helaas staan ze niet in dienst van het verhaal, waardoor de film misschien niet helemaal is geworden waar trouwe fans op zaten te wachten. Vermakelijk is hij echter wel, deze film van regisseur Bruce Robinson. Ook is hij met vlagen grappig, maar lang niet altijd. Alhoewel er continu veel op je beeldscherm gebeurd, leidt dit verder tot niets. Heb je dus zin in een avondje ongegeneerd vermaak met prachtige beelden en uitstekend acteerwerk? Of wil je Johnny Depp weer zien stralen in de rol van beschonken schrijver? Dan zit je bij The Rum Diary in ieder geval aan het goede adres. Helaas is het niet een film die je nog een lange tijd bij zal blijven en eindigt het zeer toepasselijk met de tekst: this is the end of one story and the beginning of another one.

The Rum Diary is momenteel te zien in de bioscoop. Distributie: FilmDistrict.
Lisan Beune is masterstudent Film- en Televisiewetenschap.

Hedendaagse soundtrack onder oude klassiekers!

Mon, 17 Oct 2011 23:06:00 +0200

Van 28 oktober tot en met 26 november 2011 vindt de derde editie van het Rocket Cinema Festival plaats met als thema avontuur. DJs en muzikanten worden uitgedaagd een nieuwe soundtrack te schrijven voor een filmklassieker en deze live op te voeren. In samenwerking met muzikanten, beeldmakers, theatermakers en kunstenaars stelt het festival acht programmas samen die plaatsvinden op verrassende locaties, van planetarium tot oude kerk. In samenwerking met NS organiseert Rocket Cinema bovendien een rondreizend programma Rocket Cinema Ontspoort! dat op en rond de treinstations Amsterdam Centraal, Groningen en het Spoorwegmuseum in Utrecht plaatsvindt. Het festival wordt mede mogelijk gemaakt door Paradiso.

Het gaat op 28 oktober van start met de science fiction klassieker Fantastic Voyage in het planetarium van dierentuin Artis in Amsterdam. De film wordt begeleid door de band Klerkx & the Secret met Rob Klerkx, de drummer van Moke. Op zaterdag 29 oktober is de onderwaterwereld van het aquarium in Artis het levensechte decor bij het visueel adembenemende Baron Práil en retro-sciencefictionfilm The Creature From The Black Lagoon met een nieuwe soundtrack van Quartier Mustache en DJ Dirk Diggler. Op 31 oktober (Halloween) strijkt het festival neer in de Oude Kerk in Amsterdam, voor de gelegenheid omgetoverd tot een gotisch monstertafereel. Hier zal de originele versie van King Kong te zien zijn met een soundtrack van dj-duo Homework. Het voorprogramma is in handen van kunstenaar Ewan Cameron en Moving 4‑Arts, een collectief van dansers, performers en choreografen.

Zie voor meer informatie Paradiso.nl!

Moeders schoonheid leidt tot gebroken gezin

Sun, 18 Sep 2011 00:30:04 +0200

Mama, waarom ben ik zo ongelukkig?, vraagt de volledig uitgebluste, drugsgebruikende veertiger Bruno zich in het Italiaanse drama La Prima Cosa Bella (Het Eerste Mooie Ding) hardop af. Vanwege zijn terminaal zieke moeder Anna keert hij na vele jaren terug naar Livorno, de door hem ontvluchte en gehate stad waar hij met haar en zusje Valeria opgroeide. De film biedt een verstrengeling van flashbacks en fragmenten van het heden waarin wordt verteld wat het onfortuinlijke gezin allemaal heeft meegemaakt. De nadruk ligt echter op Bruno's haat-liefde-verhouding met zijn moeder en meer nog, op zijn onvermogen een gelukkig mens te zijn. Deels komt dit door zijn verre van vlekkeloos verlopen jeugd, maar deels ligt dit ook zeker in zijn aard, zo blijkt in dit tragikomische relaas met een weinig innovatieve maar goedbedoelde moraal en een helaas wat ongelukkig uitgewerkte sleutelscène.

Zomer 1971. Moeders wordt tot mooiste mama van het Livornese strand gekozen en oogst een paar schalkse blikken en opmerkingen. Dochter Valeria reageert enthousiast, maar zoon Bruno kijkt boos en papa Mario geërgerd. En dat terwijl vrouwlief in eerste instantie niet eens het podium op wil en niets doet om enthousiasme van de andere mannen op te wekken. Desondanks zal deze situatie toch de directe aanleiding zijn voor de heftige breuk tussen beide ouders en daarmee leiden tot een verscheurd en rondzwervend gezin. Een niet al te geloofwaardig begin. Als er een achtergrond van spanningen binnen het gezin zou worden geschetst, zou dit nog als de bekende laatste druppel gezien kunnen worden, maar dat is niet het geval. Hierdoor raak je als kijker even uit de film omdat je je aan het verbazen bent over de klaarblijkelijk uitermate onzekere en dus jaloerse vader Mario.

Bruno's boze reactie op mama's uitverkiezing komt eveneens uit de lucht vallen en wordt, net als zijn vaders weerstand, niet verklaard. Gelukkig wordt in de loop van de flashbacks (onderscheiden van het heden middels een iets andere kleurenfilter en in een enkel geval een hevig dreunende soundtrack) wel duidelijk waarom hij een moeilijke relatie met zijn moeder en, mede daardoor, zichzelf heeft gekregen. Een emotionele isolement dat een grote innerlijke leegte creëert wordt door hoofdrolspeler Valerio Mastandrea treffend verbeeld.

Met al deze ingrediënten zou deze zeer goed in beeld gebrachte vertelling gemakkelijk melodramatisch kunnen worden. Dit wordt echter voorkomen door wat optimisme en humor aan de film toe te voegen. Zo is er Giancarlo, de man van Valeria, een ontzettend lieve man die constant aan het babbelen blijft over tal van trivialiteiten en aan het eind van zo'n monoloog de gesprekspartner bedankt voor het fijne gesprek dat ze toch echt nog een keer voort moeten zetten. Een typisch tragikomisch aspect is Bruno's zoektocht naar drugs. Of hij nu via een dokter of een gitaarspelende emo-tiener aan het spul probeert te komen, zijn kansloze pogingen falen maar de respons van de bevraagden zorgt voor een glimlach bij de kijker.

Deze met drie Donatello's (de Italiaanse Oscars) bekroonde tragikomedie (met wat meer tragi dan komedie) mag dan een gezinsdrama zijn, ze gaat uiteindelijk om de innerlijke zoektocht die miserabel mens Bruno moet maken om gelukkiger te worden. Daarvoor moet hij afrekenen met zijn verleden en zich rekenschap geven van de liefde en de warmte van het gezin. En zelfs (of misschien juist?) een gezin als het zijne heeft hiervan wat te bieden.

La Prima Cosa Bella is momenteel te zien in de bioscoop.
Marco van Hoof is vierdejaars taal- en cultuurstudies, hoofdrichting film-en
televisiewetenschap.

Een potje Russisch roulette om geld wordt onbedoeld komisch

Fri, 01 Jul 2011 01:07:01 +0200

Vince komt door een speling van het lot in de verleiding om veel geld te verdienen door telefonische instructies van een onbekend persoon op te volgen die in eerste instantie waren bedoeld voor iemand anders. Het geld kan hij goed gebruiken om een levensreddende operatie voor zijn vader te kunnen betalen. Zonder te weten wat hem te wachten staat leiden de instructies hem via omwegen naar een groot afgelegen huis, terwijl de autoriteiten hem ongemerkt op de hielen zit. Op de locatie aangekomen zijn de instructiegevers verbaast Vince te zien opdagen, in plaats van de persoon voor wie de instructies bedoeld waren. Vince kan nu echter niet meer terugkrabbelen en zal plaats moeten nemen in een spel van leven en dood, namelijk Russisch roulette.

De plotbeschrijving van 13 doet een zenuwslopende zit verwachten. Toekijken bij wie van de deelnemers de kogel het eerst uit de revolver komt en zo zijn tegenstander zijn laatste adem doet uitblazen is een bijzonder spannend gegeven dat de kijker gedurende de film constant op het puntje van zijn stoel zou moeten doen plaatsen. Dit spel op leven en dood is op de meest spannende manier gefilmd in klassieker the deer hunter. Van deze spanning viel tijdens 13 echter weinig te merken en aan het gegrinnik in de rest van de zaal te horen was ik niet de enige die er zo over dacht.

13 is een remake van de, eveneens door Géla Babluani geregisseerde, film 13 tzameti uit 2005. Deze eerste langspeelfilm van de regisseur won de Sundance Film Festival Grand Jury prijs voor wereldcinema in 2006. De remake is op korte termijn gemaakt om een groter (internationaal) publiek aan te trekken. Verschillen met het origineel zijn de Engelse voertaal, karakters die zijn toegevoegd en het gegeven dat deze remake in kleur is en niet in zwart-wit. Deze aanpassingen kunnen er echter niet voor zorgen dat het verhaal op een spannende manier wordt uitgebeeld. Het valt dan ook te betwijfelen of deze remake een goede keuze is geweest van de regisseur en of ervaren acteurs Mickey Rourke en Jason Statham er goed aan hebben gedaan zich te lenen voor deze remake.

Het begint al met de ongeloofwaardige actie van de hoofdpersoon die zonder te weten wat hem te wachten staat instructies opvolgt van een onbekend persoon puur en alleen omdat hij daar mogelijk veel geld kan verdienen. Hoe kan een persoon zich zo onwetend in een avontuur storten, terwijl hij geen benul heeft in wat voor onderwereldscene hem dit kan doen belanden? Ter plaatse hebben de deelnemers allen een groot nummer op hun rug (Vince heeft nummer 13) en moeten in een kring achter elkaar staan en hun pistool op het achterhoofd van de persoon voor hen richten. Hoewel de deelnemers allen bijna aan het spel onderdoor gaan en hevig zwetend met steeds meer tegenzin aan de speelronden deelnemen, is het tafereel voor de kijker een stuk minder spannend. Dit komt omdat je als kijker al bijna zeker weet wie de betreffende speelronden zullen overleven.

Bepaalde deelnemers worden bijvoorbeeld meer uitgelicht, zodat je al bijna zeker weet dat deze personen ver zullen geraken in het spel: Patrick (Mickey Rourke) die wordt bijgestaan door Jimmy (Curtis 50 Cent Jackson) en Ronald (Ray Winstone) die het geld moet opleveren voor broer Jasper (Jason Statham) zijn twee van die deelnemers waarvan je op voorhand al weet dat ze de eerste ronden zullen overleven. Ook is er een gedoodverfde favoriet, omdat deze kennelijk al veel ervaring heeft met het spel en op die manier kan de finale al vrij snel worden voorspeld. Het blijft echter een kansspel waarop je weinig tot geen invloed kan uitoefenen of je blijft leven of niet. Opmerkingen dat iemand het goed heeft gedaan en dat er iemand favoriet is voor de winst zijn dus eigenlijk totale onzin. De organisatoren van het dodelijke spel die de regels van het spel nauwlettend volgen worden door hun herhaaldelijke en overdreven harde uitlatingen volkomen lachwekkend. Daar waar zij de spanning moeten opbouwen, beginnen de rondes juist steeds meer op een herhaaloefening te lijken waarin de uitkomst eigenlijk al van tevoren bekend is. Bovendien eindigt de film niet aan het eind van het spel, maar gaat de film nog een onnodig half uur door waardoor de slechts 90 minuten durende film toch als te lang aanvoelt.

13 is vanaf 16 juni te zien in de bioscoop. Distributie: E1 Entertainment Benelux.

Pascal Snelder is tweedejaars Theater-, Film- en Televisiewetenschappen.

Protest: Mars der Beschaving

Sat, 25 Jun 2011 14:46:50 +0200

Aanstaande zondag en maandag zijn er protestacties in Rotterdam en Den Haag tegen alle kaalslag en bezuinigingen. Sluit je aan bij de Mars der Beschaving, een initiatief van kunstenaars en kunstliefhebbers om te protesteren tegen onbehoorlijk bestuur en lege symboolpolitiek (niet alleen met betrekking tot de cultuursector) die afbreekt wat een
beschaving nodig heeft.

Op zaterdagavond in Museum Boymans van Beuningen start de mars naar Den Haag; op maandag 10:00 gaat de mars verder vanaf het Spui in Den Haag; om 13:00 is er een protestbijeenkomst op het Malieveld in Den Haag en vanuit daar trekken we op naar het Binnenhof.

Kom ook, doe mee, laat van je horen! Meer info op:
www.marsderbeschaving.nl

Allen Ginsberg in een Waargebeurde Woensdagavondfilm

Mon, 06 Jun 2011 15:48:51 +0200

I saw the best minds of my generation destroyed by
madness, starving hysterical naked,
dragging themselves through the negro streets at
dawn looking for an angry fix

Zo begint het lange, extatische gedicht Howl waarmee Allen Ginsberg in het conservatieve Amerika van de jaren vijftig veel ophef veroorzaakte. Ginsberg behoorde met schrijver Jack Kerouac tot de leidende figuren van de Beat Generation en schreef openlijk over homoseksualiteit, seks en drugs, wat hem een proces opleverde. Volgens de aanklager stond Howl vol met filthy, vulgar, obscene, and disgusting language. Het is een zaak die perfect in het straatje past van regisseursduo Rob Epstein en Jeffrey Friedman; zij maakten eerder veelgeprezen documentaires over vooroordelen over en geweld tegen homos: the celluloid closet (1995), dat laat zien hoe zij afgebeeld worden in Hollywoodfilms en Paragraph 175(2000) over hoe ze vervolgd werden in Nazi-Duitsland. Epsteins the times of harvey milk (1984) over de homoseksuele politicus die in 1978 vermoord werd, won een Oscar voor beste documentaire.

howl, hun eerste speelfilm, is een collage van vier door elkaar lopende vertellagen, waarvan een zelfs geanimeerd, maar is toch vrij plichtmatig en lineair opgebouwd. Allereerst is er de verteller, Ginsberg zelf. Geloofwaardig en ontroerend gespeeld door James Franco, blikt hij terug op het ontstaan van het gedicht en op zijn leven, zijn angsten, zijn gektes en zijn liefdes. Daar tussendoor zien we het verloop van de rechtszaak, die tegelijkertijd plaatsvindt, en is er ook nog, in zwart-wit, het verleden: de legendarische avond in een rokerig kroegje in San Francisco, waar Ginsberg de aanwezige hipsters in vervoering bracht met het gedicht dat hem eeuwige roem zou bezorgen. Dat voordragen zindert als een refrein door de hele film, verbeeld door dromerige animaties. Net als in de documentaire waltz with bashir(Folman, 2008) worden de figuren als slappe poppen meegesleurd op een hallucinerende tocht langs donkere straten met hoge wolkenkrabbers en vervormde landschappen.

Door de elkaar afwisselende vertelvormen in kleur, zwart-wit en animatie is de film een veelzijdig geheel. Maar juist doordat er zo weinig aan de verbeelding wordt overgelaten, ontbreekt een eigen stijl en visie. waltz with bashir is eveneens een reconstructie van een waargebeurd verhaal met verschillende vertellagen, maar heeft als interessant vertrekpunt de betrouwbaarheid van herinneringen. Bovendien bouwt deze film spanning op doordat je stukje bij beetje meer te weten komt wat er werkelijk is gebeurd. howl wil juist teveel duiden en een oordeel geven. Het rechtbankverhaal, dat in feite de basis vormt van de film is dan ook, net als bij het fifties-spektakel pleasantville (Ross, 1998) het zwakste deel. Als in een Waargebeurde Woensdagavondfilm heeft Ginsberg een heroïsche advocaat die, begeleid door melodramatische muziek, met een vlammend pleidooi alle tegenstanders (waaronder een vrouw die Faust herschreven had) van tafel blaast en de rechter overtuigt. Aan het einde horen we de conclusie van de rechter, dat de vrijheid van expressie toch echt een van de grondslagen van de democratie is. In beeld verschijnt vervolgens nog een foto van de echte Ginsberg, en wordt verteld hoe het verderging met hem en zijn Beatnikvrienden.

howl is een sympathieke en onderhoudende film, en zelfs mensen die niets met poëzie hebben, zullen geïnspireerd worden door het gedicht en de animaties waarmee dit verbeeld wordt. Als artistiek product trapt deze film echter in een dubbele val waarin veel Amerikaanse (Hollywood-)films belanden, waardoor het een weliswaar afgerond maar nogal braaf geheel wordt, dat de kijker weinig uitdaagt. howl druist daarmee ironisch genoeg lijnrecht in tegen het rebelse karakter van de Beatschrijvers, dat deze film juist wil laten zien.

Howl is vanaf 26 mei te zien in de bioscoop.
Distributie: A-Film.

Vera de Lange is masterstudent Film-en televisiewetenschap

Irak na de val van Hussein

Sun, 08 May 2011 18:36:01 +0200

Wanneer in de krant staat dat in het buitenland massagraven zijn gevonden, zorgt dit altijd voor een moment van bedenking. Het is onmenselijk en moet vreselijk zijn voor de betrokken vrienden en familieleden. Het is echter zo onmenselijk dat het echte leed nauwelijks te bevatten is. Het blijft bij medeleven want de echte pijn is niet te begrijpen, daar is de afstand te groot voor en het begrip massagraf te onpersoonlijk. Son of Babylon, een film over een oma en een kleinzoon die samen naar zijn vader opzoek gaan na de val van Saddam Hussein weet deze afstand te overbruggen en brengt het leed dat daarbij komt kijken tot in de bioscoop.

De twaalfjarige Ahmed reist samen met zijn oma vanaf het Koerdische noorden van Irak naar de woestijn van Babylon in het zuiden op zoek naar zijn vader, haar zoon. Hij is sinds de Golfoorlog vermist en al twaalf jaar lang hebben zij niets meer van hem gehoord. Twee weken na de val van Saddam Hussein ontvangen ze echter een brief aan huis waarin staat dat er krijgsgevangenen zijn gevonden in de buurt van Babylon. Vastberaden haar zoon daar te vinden neemt ze haar kleinzoon mee om eindelijk zijn vader te ontmoeten. Ahmed is een kinderlijke jongen die iedereen trots vertelt over zijn vader. Hij was muzikant, maar werd later soldaat. De fluit die ooit van zijn vader was en Ahmed constant met zich meedraagt vormt zijn enige band met hem. De vrolijke, valse deuntjes die hij met de fluit kan spelen, zijn de weinige vrolijke geluiden van de film. De jongen met als enige waardevolle bezit een fluit in het gezelschap van zijn oude oma op barre tocht naar het zuiden, vormen een onbeholpen beeld.

Toch groeit de spanning wanneer zij Babylon naderen en is het verdriet bij de tegenslagen te voelen. Het verdriet gaat over in wanhoop, zowel bij Ahmed en zijn oma, als bij mij. Onderweg ontmoeten zij zoveel zoekende, maar horen ze zo weinig succesverhalen dat de wanhoop van de zoektocht opeens te begrijpen is. Juist door de kwetsbare samenstelling van een oma en haar jonge kleinzoon, krijgt het verhaal zijn kracht. De kracht van deze familieband kende Mohamed Al-Daradji, de regisseur, uit zijn eigen omgeving. Toen hij met de voorbereidingen van deze film begon, was zijn tante reeds vijftien jaar op zoek naar haar zoon. Hij zag het oneindige lijden van de oudere generatie en de optimistische hoop van de jonge generatie voor de toekomst en wilde dit in beeld brengen door de twee generaties te verbinden. Niet alleen veel tijd, maar ook veel emoties zijn geïnvesteerd in het productieproces van deze film en dit komt naar voren in dit prachtige eindproduct. De film doet zeer realistisch aan en het is alsof je samen met de oma en haar kleinzoon deze tocht door de mooie, doch verlaten landschappen van Irak doormaakt.

Het grote acteertalent van Yesser Taleeb die de rol van Ahmed vervult, maakt de film extra aangrijpend. Hij weet het juiste gevoel over te brengen. Wanneer Ahmed lacht, wordt er een warmte verspreid, wanneer Ahmed zenuwachtig is omdat hij zijn vader misschien bijna gaat ontmoeten ontstaat er een gespannen sfeer in de zaal en wanneer Ahmed een vreselijk eenzame toekomst voor zich ziet, werkt dit hartverscheurend. En nog hoor ik de wanhoop in de stem van Ahmed alsof ik er zelf bij was. Een stem gevuld met wanhoop zoals velen in Irak deze nog steeds bij zich zullen dragen. Een stem die niet vergeten mag worden en gelukkig door deze film in al zijn lijden en onrechtvaardigheid is vastgelegd.

Son of Babylon is vanaf 28 april te zien in de filmtheaters.
Distributie: Just Filmdistributie.

Marleen Roozen is tweedejaars student Theater-, Film- en Televisiewetenschappen.

Bittere realiteit verdringt kinderlijk absurdisme in Grieks coming-of-age-verhaal

Sun, 08 May 2011 18:10:27 +0200

Theo Thijssens Kees de Jongen is befaamd vanwege zijn zwembadpas. John Cleese is de meester van de silly walks. En als de Griekse tragikomedie attenberg ergens om herinnerd zal worden, zou het best eens om de reeks rare, simultaan uitgevoerde passen en sprongen van hoofdpersonages Marina en Bella kunnen zijn. Deze brengen zij gehuld in sterk op elkaar lijkende omajurken en weinig modieuze laarzen zwijgzaam maar met overgave ten uitvoer. Dit type extravagante voorvallen is tekenend voor het eerste deel van de film. De somtijds intrigerende compositie van de beelden blijkt dan namelijk belangrijker dan plotstuwing. In het tweede deel van de film, wanneer de drieëntwintigjarige Marina vanwege het feit dat haar vader kanker heeft noodgedwongen volwassen wordt, komt er wat meer lijn in het coming-of-age-verhaal. Iets wat bij deze lichtelijk afstandelijke rolprent overigens geen overbodige luxe is.

In de openingsscène leert de behoorlijk promiscue Bella (gespeeld door Evangelia Randou) aan maagd Marina (de danig degelijk debuterende Ariane Labed) hoe je moet tongzoenen. Zo opwindend als je wellicht zou verwachten dat dit fragment is, zo curieus is het. De witte muur waarvoor de vriendinnen staan gecombineerd met het feit dat ze hun armen niet gebruiken, zorgt voor een zonderlinge beeldcompositie die bijblijft. Tevens is het een verwijzing naar natuurdocumentaires waarin de kijker dan van een onbekende, veelal exotische diersoort het meestal tamelijk wonderlijk ogende paringsritueel te zien krijgt. Dat de titel van de film een verbastering is van de achternaam van natuurfilmmaker David Attenborough (Bella kan zijn achternaam niet goed uitspreken) is dan ook geen toeval. De enigszins wereldvreemde Marina kijkt naar natuurfilms om vervolgens met haar vader Spyros (Vangelis Mourikis) verschillende dieren en hun bewegingen na te doen. Het is op deze ogenblikken dat er sprake is van zichtbare affectie tussen haar en haar vader. In een gesprek met hem of met Bella daarentegen is Marina emotieloos en zakelijk. Ze heeft dan ook weinig sociale contacten en voelt zich zonder woorden en met aparte gedragingen meer op haar gemak dan andersom.

Waarom Marina zich op haar leeftijd nog altijd gedraagt als een prepubermeisje, is kennelijk irrelevant. Regisseuse Athina Rachel Tsangari (I don't use psychology) kijkt met antropologische verwondering naar de door haar zelf gecreëerde karakters zonder ze te vragen waarom ze doen wat ze doen. Het biedt haar de mogelijkheid om het eerste deel van de productie welhaast als een collage van dan weer willekeurige, dan weer frapperende fragmenten op te zetten om vervolgens het relaas van Marinas volwassenwording te vertellen. Maar de afwezigheid van voldoende diepgang van de personages is een nadelig gevolg van deze keuze. Behalve het gebrek aan uitdaging voor de acteurs (die zich overigens allen prima van hun taak kwijten) leidt het er namelijk toe dat er een zekere mate van afstand tussen kijker en personage zit. Net zoals gorilla's op televisie heel interessant kunnen zijn, is Marina op haar eigen manier en met haar vrolijke strapatsen dat ook. Echter, je in haar verplaatsen is geen optie. Dat de volwassenwording van Marina alleraardigst verbeeld is met de overgang van ietwat absurdistische scènes naar een serieuze plot over haar stervende vader niettegenstaande zijn het dan ook vooral specifieke shots in plaats van het verhaal die het meest zullen beklijven in het geheugen van de toeschouwer.

Attenberg is vanaf 28 april 2011 te zien in de bioscoop.
Distributie: EYE Film Instituut Nederland.
Marco van Hoof is derdejaars taal- en cultuurstudies, hoofdrichting film-en televisiewetenschap.

"Paul" is een oprecht eerbetoon aan populaire cultuur

Fri, 22 Apr 2011 21:14:06 +0200

Onder het meedogenloze banale geweld van de verderfelijke anti-humoristische wanproducten als scary movie leek de parodiefilm op sterven na dood. Gelukkig stond er rond dezelfde tijd aan de andere kant van de oceaan een groepje liefhebbers op die dankzij hun scherpzinnigheid en originaliteit precies het tegenovergestelde lieten zien. Met de kleinschalige producties shaun of the dead (2004) en hot fuzz (2007) behoedden Edgar Wright, Simon Pegg en Nick Frost eigenhandig de parodiefilm van de ondergang. Het op de hak nemen van respectievelijk het zombie- en actiegenre gaf blijk van een groot talent voor parodie en een onvoorwaardelijke liefde voor popcultuur. Voor de komedie paul kwamen Pegg en goede vriend Frost wederom samen (dit maal zonder Wright) en laat het duo zien dat gelukkig ook Hollywood hun interpretatie van parodie kan waarderen.

Door het scenario en de hoofdrollen voor hun rekening te nemen, zorgen Pegg en Frost voor een aanzienlijke Britse bijdrage. Toch is paul, met Gregg Superbad Mottola als regisseur en namen als Seth Rogen, Jason Bateman en Jane Lynch, dit keer voornamelijk een Amerikaanse productie. Een dergelijke kruisbestuiving van de Amerikaanse en Britse komedie gemeenschap is niet op voorhand een garantie voor succes. De twee culturen hebben veel met elkaar gemeen, maar op humorgebied is er zeker een nuanceverschil. Niet voor niets werd de briljante serie The Office, om maar een voorbeeld te noemen, in zijn geheel herschreven om beter bij de Amerikaanse markt aan te laten sluiten. Bovendien beschikten Pegg en Frost dit keer over aanzienlijk meer financiële middelen waardoor de geheel in CGI gecreëerde alien Paul en andere speciale effecten ineens mogelijk werden.

Gesteund door een grote Hollywoodstudio en een omvangrijk budget lag het in de lijn der verwachting dat paul anders zou zijn dan de twee eerdere Britse producties. CGI-effecten en typisch Amerikaanse humor zouden wellicht afbreuk kunnen doen aan de authenticiteit en het kwajongensgehalte, twee elementen die de eerdere producties zo charmant maakten. Inderdaad, het eerste wat opvalt is dat de film een stuk gepolijster aandoet dan zijn twee illustere voorgangers. Ook de eerste scenes met Paul doen aanvankelijk wat onwennig aan. Het rappe tempo, de vertrouwde chemie tussen Pegg en Frost en de geestige bijdrages van Bateman als agent Zoil en Bill Hader en Joe Lo Truglio als puberale FBI agenten doen de initiële kopzorgen echter al gauw verdwijnen. Regisseur Mottola weet een goede balans te vinden tussen de trans-Atlantische komedieculturen en laat de intimiteit niet gebukt gaan onder een overkill aan speciale effecten.

In paul maken twee Britse stripboeknerds, Graeme Willy (Pegg) en Clive Gollings (Frost) een roadtrip door de States en komen gaandeweg in contact met de uit Area 51 ontsnapte Paul (stem van Seth Rogen). Op de hielen gezeten door mannen in zwarte pakken met dito zonnebrillen, een radicaal-creationistische vader en homofobe rednecks worden Graeme en Clive snel dikke vrienden met de onorthodoxe aliën die met zijn gevatte opmerkingen en voorkeur voor bier en wiet nog het meest lijkt op een politiekincorrecte versie van de jaren tachtig televisie-aliën Alf. Het scenario van de hand van Pegg en Frost ontvouwt zich nogal lineair en zal niet onmiddellijk voor de originaliteitsprijs in aanmerking komen, maar dat zijn niet de facetten waar de prent het, net als zijn voorgangers, van moet hebben.

Pegg en Frost hebben naast een parodie op de sciencefictioncultuur en het roadmoviegenre vooral weer een eerbetoon aan de populaire cultuur weten te maken waar opnieuw een hoop liefde uit spreekt. Het Amerikaanse deel van het productieteam, met regisseur Mottola en zijn vaste team aan acteurs, hebben deze intenties van het Britse duo uitstekend aangevoeld. paul is met zijn talloze hyperbolen en referenties in wezen één lange ode aan de Amerikaanse populaire cultuur van de afgelopen decennia. Dat juist Britten aan de wieg van dit eerbetoon staan geeft aan hoe verrijkend en invloedrijk die Amerikaanse populaire cultuur is geweest en nog steeds is. Iedereen die hiervoor sympathie kan opbrengen, erkent tegelijkertijd ontvankelijk tegenover die Amerikaanse cultuur te staan. Pegg en Frost eren op een oprechte manier een cultuur die een significante rol in hun leven heeft gespeeld. Het gegeven dat deze cultuur vaak erg makkelijk wordt afgedaan als pulp maken de intenties van het duo des te sympathieker.

paul is vanaf 14 april te zien in de bioscoop. Distributie: UPI.

Eric Alberts is masterstudent Nieuwe Media en Digitale Cultuur.

Hevige hommage aan uitputtende maar intrigerende dichteres Ingrid Jonker

Sat, 09 Apr 2011 16:36:15 +0200

Het cliché dat grote poëten veel moeten lijden om tot hun kunst te komen, is in black butterflies bittere realiteit voor de Zuid-Afrikaanse Ingrid Jonker (1933-1965). De gekwelde doch briljante vrouw (gespeeld door Carice van Houten) clasht met zo'n beetje alles en iedereen en deelt haar lakens en lichaam met Jan en allemaal. Dit komt klaarblijkelijk allemaal door de meer dan moeizame relatie heeft met haar aartsconservatieve, racistische vader (een rol van Rutger Hauer) die tot grote innerlijke leegte, eenzaamheid en depressiviteit heeft geleid. Vrolijke personages zijn in het nieuwste werk van regisseuse Paula van der Oest dan ook niet aanwezig. Ook van de politieke problematiek die toen speelde in Zuid-Afrika of de poëzie die Jonker naliet moet de rolprent het niet hebben. black butterflies is namelijk voor alles een sterk en bovenal heftig portret van een jonge vrouw wiens getroebleerde verhouding met haar vader een verwoestende werking met verstrekkende gevolgen op haar heeft.

Subtiel en sympathiek zijn de Jonkers allerminst. Ingrid valt van het ene emotionele uiterste in het andere en botst telkenmale met haar omgeving. Desondanks gaat er klaarblijkelijk ook een enorme aantrekkingskracht van haar uit, want behalve haar vader laat niemand haar vallen. Schrijver en liefde van haar leven Jack Cope (een solide Liam Cunningham, die het enige sympathieke hoofdpersonage van de film neerzet) lijkt bij tijd en wijle helemaal onderdoor te gaan aan deze vrouw omdat ze hem psychisch volledig uitput, een effect dat ze overigens ook op andere minnaars heeft. Jonkers vader is wonderlijk genoeg een nog ongenuanceerder karakter dan zijn dochter. Hij laat niet na haar uit te schelden, systematisch te ondermijnen en te kleineren. Hij is lid van de Nasionale Party en zijn visie op de Afrikanen (Zwarten zijn intellectueel inferieur) staat haaks op die van Ingrid, wat de onmin tussen de twee alleen maar doet toenemen.

Van Houten en Hauer doen hun goede best, maar waarom vader Jonker zich als zo'n ongelofelijke hork gedraagt wordt door het script van Greg Latter amper duidelijk gemaakt. De enige aanwijzing voor het gedrag van deze Abraham Jonker is zijn opmerking dat Ingrid op haar moeder lijkt. Wat meer verduidelijking omtrent dit punt zou het personage echter meer diepte geven alsmede leiden tot meer begrip bij de kijker. Dit zou dan weer betekenen dat de pijnlijke scènes tussen vader en dochter nog schrijnender zijn omdat duidelijk wordt dat beiden niet anders kunnen dan zich opstellen zoals ze doen. Nu rest slechts de gedachte dat haar vader een lul was, om het maar even in modern Nederlands te zeggen.

Ondanks het feit dat Nelson Mandela haar in 1994 (dus decennia na haar dood) bekendheid gaf door in zijn eerste toespraak in het nieuwe Zuid-Afrika haar gedicht 'Die Kind wat doodgeskiet is deur soldate by Nyanga' voor te dragen, is de apartheid slechts een aangestipt element in deze productie. En aangezien de film om commerciële redenen in het Engels is en niet in het Afrikaans en de nadruk legt op de uitputtende persoonlijkheid van Jonker, krijgt ook haar poëzie een bescheiden rol. Sterker nog, het enige gedicht dat oprechte aandacht krijgt, is het bovengenoemde gedicht, haar bekendste werk. De andere pennenvruchten hebben slechts de tamelijk ondankbare functie om dialoogloze scènes te ondersteunen, een taak die anders door de soundtrack verricht zou worden.
De door cameraman Giulio Biccari fraai in beeld gebrachte, terugkerende shots van strand en zee zijn een enigszins opzichtige verwijzing naar het in eigen hand genomen lot van Jonker, een dichteres waarvan deze biografische schets ondanks alle goede bedoelingen de kwaliteit en de impact mist die haar poëzie wel heeft.

Black Butterflies is vanaf 31 maart 2011 te zien in de bioscoop.
Distributie: A-film.
Marco van Hoof is derdejaars taal- en cultuurstudies, hoofdrichting film-en televisiewetenschap.

Demonstratie 12 April!

Wed, 06 Apr 2011 19:13:01 +0200

Aan het begin van dit jaar zijn we al samen gekomen. We zijn massaal in Den Haag geweest en hebben zowel op het Malieveld als in het centrum onze stem laten horen. Het zou echter van een behoorlijke naïviteit getuigen als we denken dat we er nu al zijn. We moeten de politiek laten weten dat deze bezuinigingen buitenproportioneel zijn en dat wij, het volk dat in een democratie de macht dient te hebben, vinden dat ze met een beter doordacht plan moeten komen!

Rond 12 april zal de Tweede Kamer voor de laatste keer debatteren over de collegegeldverhoging voor studenten die meer dan een jaar studievertraging hebben. Strijd met ons mee en kom op de 12e naar Den Haag!

Wat: Demonstratie tegen bezuinigingen hoger onderwijs
Waar: Het Plein, Den Haag
Wanneer: 12 april 2011, vanaf 12 uur

Zie ook: Studenten in actie.

Realistisch gezinsdrama grijpt je naar de strot

Wed, 06 Apr 2011 14:57:32 +0200

Acht maanden ervoor waren ze nog een gezin van drie, maar na een tragisch auto-ongeval voor hun deur zijn Becca en Howie Corbett hun enige kind Danny kwijtgeraakt en moeten ze zonder hem hun leven weer op de rails zien te krijgen. Het verdriet slijt niet en beide ouders proberen daar ieder op eigen manier mee te kampen, maar dat valt niet mee. Becca stopt met de praatgroep waar ze altijd met Howie naartoe ging. Ze begint steeds meer spullen van Danny op te ruimen en zoekt contact met de tiener Jason die Danny heeft aangereden. Howie klampt zich juist vast aan de spullen en herinneringen die hij nog heeft aan Danny en vindt het dan ook niets dat Becca probeert Danny uit hun leven te wissen. Hij gaat nog wel naar de praatgroep en daar krijgt hij een steeds beter contact met een vrouw die daar om dezelfde reden al acht jaar zit. Frustraties, woede-uitbarstingen en conflicten stapelen elkaar op en dit leidt tot de nodige spanningen in huize Corbett. Ook de zus (Izzy) en moeder (Nat) van Becca weten niet meer hoe ze het stel kunnen helpen. Becca en Howie zullen zelf een manier moeten vinden om samen verder te kunnen leven.

De titel Rabbit Hole komt letterlijk in de film terug als de naam van het stripboek dat tiener Jason aan het maken is over parallelle universums. Indirect verwijst de titel naar het verhaal van Alice in Wonderland waarin een meisje in een vreemde en onwerkelijke wereld terechtkomt. Ook Becca en Howie bevinden zich na het ongeluk ook in een onwerkelijke wereld vol leed en verdriet die alleen zij momenteel op deze manier aanschouwen. Alles voelt vreemd aan. Het is stil in huis geworden. Iedereen gaat gewoon door met leven terwijl de tijd voor de Corbetts lijkt te hebben stilgestaan sinds die bewuste dag. Die onderhuidse pijn van hun verdriet is op elk moment van de film te voelen en zelfs als er af en toe gelachen wordt is dit moment van vreugde maar van korte duur. Met name de uitbarstingen van en de woordenwisselingen tussen Becca en Howie tonen goed hoeveel hartzeer het echtpaar daadwerkelijk op het moment heeft.

Het door John Cameron Michel geregisseerde rabbit hole is gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk van David Lindsay-Abaire dat werd bekroond met de Pullitzer Prijs en een Tony Award. Michel was geïnteresseerd in het script van het verhaal en het feit dat hij op veertienjarige leeftijd zijn jongere broertje verloor aan een hartfalen heeft ook zijn persoonlijke stempel op de film gedrukt. Hij geeft aan dat deze plotselinge tragedie een blijvende impact op de familie heeft en dat hij tot op de dag van vandaag bezig is met het verwerken van het verlies. Een soortgelijke gebeurtenis overkomt de familie Corbett in de film.

Alle lof voor de acteerprestaties van Aaron Eckhart (the dark knight (Nolan, 2008)) en Nicole Kidman (moulin rouge (Luhrmann, 2001)) die de hoofdrollen voor hun rekening nemen. Het is de eerste film van Kidman waarin ze tegelijkertijd de rol van hoofdpersonage als medeproducent op zich neemt. Ze werd voor meerdere prijzen genomineerd voor haar acteerprestaties in deze film, waaronder voor een Oscar, maar Eckhart doet niet onder voor zijn tegenspeelster. De kracht van dit drama zit voornamelijk in het spel van deze hoofdrolspelers. Zij weten een realistisch en geloofwaardig gebroken koppel neer te zetten waardoor de kijker meegaat in hun verdriet. Geen onnodige sentimentele poespas om het drama aan te dikken, maar puur menselijk leed bij het verliezen van een vierjarig kind. Een dergelijke gebeurtenis is misschien wel de grootste nachtmerrie voor elke moeder en vader en daarmee al drama genoeg om de film te dragen.

Andere noemenswaardige rollen zijn die van moeder Nat (Dianne Wiest), zus Izzy (Tammy Blanchard) en tiener Jason (Miles Teller). Zij worden bikkelhard geconfronteerd met de sombere wereld waarin Becca en Howie zich nu in bevinden en gaan daar ieder op hun eigen manier mee om. Wiest is een ervaren actrice met al twee Oscarbeeldjes in haar bezit, terwijl Teller zijn debuut maakt in rabbit hole. De karakters krijgen echter allen realistische trekken mee en zo valt het verschil in acteerervaring tussen de verschillende acteurs niet op. Niemand wordt weggespeeld door de ander. Een genot om naar te kijken, ieder van hen, ondanks de treurige context waarin zij moeten spelen. Geen lichte kost dus, maar een ontroerend en realistisch drama waarin je geen krampachtig verworven happy ending hoeft te verwachten.

rabbit hole is vanaf 7 april te zien in de bioscoop. Distributie: Benelux Film Distribution.

Pascal Snelder is tweedejaars Theater-, Film- en Televisiewetenschappen.

Te midden van kadavers op zoek naar balans

Thu, 24 Mar 2011 11:02:29 +0100

Globalisatie, industrialisatie, urbanisatie en een toenemende afhankelijkheid van technologie zijn een aantal punten waar de zogeheten terug-naar-de-natuur-ideologie tegen van leer trekt. Het antropocentrisch en materialistisch denken en handelen wordt binnen deze ideologie rigoureus afgewezen. De mens zou niet de macht over de natuur moeten hebben maar in harmonie met de natuur moeten leven. Het streven naar geld, professioneel succes en materieel comfort leiden tot misère en moet worden losgelaten om innerlijke rust en balans te vinden. Dit is in grote lijnen de boodschap die Fabienne Berthaud ons wil meegeven met haar film pieds nus sur les limaces (blote voeten op de naaktslakken). En dat is jammer. Naast een mooi en menselijk verhaal over twee zussen die elkaar hervinden, benadrukt Berhaud vooral boomknuffelerij en uitgekauwde antiglobalistische retoriek.

Boomknuffelen dient u niet alleen als metafoor te beschouwen. In pieds nus onderwerpt Lily (Ludvine Sagnier) een onschuldige eikenboom daadwerkelijk aan een innige omhelzing. Op het moment dat ik het tafereel aanschouwde schoten mij onmiddellijk associaties met onze prinses Irene te binnen. Ik ga er van uit dat Berthaud haar niet kent want anders had ze kunnen weten dat de arme prinses zich tot op de dag vandaag van het stempel bomenfluisteraar probeert te ontdoen. Een beetje een ongelukkig gekozen beeld om te benadrukken dat de geestelijk en lichamelijk vrije Lily zo in symbiose met de natuur leeft. Het was voor mij echter meer dan ongelukkig gekozen. Het was tevens het besef dat Berthauds ideologische voorkeur te vaak de kop op steekt en daarmee afbreuk doet aan het verhaal van de uit elkaar gegroeide zussen Lily en Clara (Diane Kruger).

pieds nus is een adaptatie van het gelijknamige boek geschreven door dezelfde Fabienne Berthaud en draait om het begrijpen van de ander ondanks alle verschillen. De verschillen tussen de twee zussen zijn in ieder geval overduidelijk. Clara is de normale oudere zus woonachtig in de grote stad met een rechtenstudie op zak. Ze werkt onder haar kunnen als receptioniste op het advocatenkantoor van haar man Pierre. De jongere Lily is exact het tegenovergestelde van normaal. Ze besteedt haar tijd vooral aan het maken van pantoffels van de dode knaagdieren die ze in haar vriezer bewaart en het praten met kalkoen Virgile. Na het plotseling overlijden van hun moeder zijn de zussen noodgedwongen op elkaar aangewezen. De kinderlijke uitspattingen van Lily zorgen ervoor dat Clara steeds ongelukkiger wordt en de relatie met man Pierre steeds meer onder druk komt te staan.

Daar waar het boek erg donker is, toont in de film de zon regelmatig haar gezicht. Het is een poging van de regisseur om hoop en liefde uit te stralen. Fabienne Berthaud slaagt hier deels in door goed de verschillen tussen de zussen uit te vergroten en ze met horten en stoten naar elkaar toe te laten groeien. Tezamen met naturel geschoten beelden van glooiende Franse heuvels die oplichten in de lentezon geeft pieds nus bij tijd en wijle een prettig gevoel. Dit prettige gevoel is echter maar van korte duur want Berthaud slaat zo vaak door in haar afkeer van het normale dat het donkere fundament waar de film op is gebaseerd regelmatig zichtbaar wordt in de scheuren van de kunstmatig aangebrachte laag van blijheid, vrijheid en donzige konijntjes.

Lily is de belichaming van hoe het leven volgens Berthaud zou moeten zijn. In haar pleidooi voor een mentaal en lichamelijk vrij leven dat één is met de natuur zijn echter vraagtekens te plaatsen. Zo memoreert Lily met een opgehangen teddybeer haar uit het leven gestapte vader. Ook het goedpraten van onbeschermde seks met twee wildvreemde pubers door nota bene Lily zelf pleit nou niet echt in het voordeel van Berthauds standpunt. pied nus zoekt bewust de grenzen van het conventionele op maar een juiste dosering ontbreekt. De film ontkomt daarbij niet aan de opgedrongen ideologie van regisseur Berthaud die duidelijk de levenswijze van Lily prefereert. In haar afkeer van het conventionele en haar zoektocht naar het toelaatbare slaat Berthaud zo vaak door dat ze haar argumenten voor een dergelijk leven zelf onderuit haalt. De aan de film toegevoegde lentesfeer is slechts ten dele in staat de duistere aard van pieds nus te verbloemen, dat zonder waardeoordeel van de regisseur haar publiek pas echt aan het denken had kunnen zetten.

Pieds Nus is vanaf 24 maart te zien in de bioscoop. Distributie: ABC / Cinemien.

Eric Alberts is masterstudent Nieuwe Media en Digitale Cultuur.

Johnny Depp als kameleon in de woestijn

Sun, 06 Mar 2011 17:16:07 +0100

Hoe overleef je in de Mojavewoestijn als je helemaal niets op zak hebt? Wat moet je doen als je eigenlijk niets anders gewend bent dan veilig thuis slapen en verzorgd worden en in de woestijn belandt? Voor dit probleem komt de kameleon, die zichzelf later Rango noemt, te staan wanneer hij van zijn baasjes auto valt als ze moeten uitwijken voor een dier dat de weg oversteekt. De zon is brandend en in de wijde omtrek is alleen woestijn te zien. Het gordeldier dat de weg probeerde over te steken zegt dat er op een dag achter je schaduw aan de woestijn in lopen een dorpje is. Rango ziet geen andere keus en begint aan de tocht die zijn leven zal veranderen. In de woestijn leer je jezelf pas echt kennen.

Zodra Rango in het dorpje aankomt wordt het voor de toeschouwer duidelijk: we zijn in het Wilde Westen beland. Het dorpje, genaamd Dirt, bestaat uit één brede hoofdstraat met aan weerszijden huizen. Boven de huizen torent een grote klok uit. Alle bewoners zijn te vinden in een donkere kroeg met bij de entree halfhoge dubbele klapdeurtjes. Verder begeleidt een typisch Mexicaans bandje, bestaande uit vier valken, het verhaal op een melodramatische manier. Natuurlijk is er een mooie vrouwelijke hagedis waar Rango direct verliefd op wordt. Een roodhuidige vogel met zwart haar en een poncho is duidelijk de lokale indiaan en uiteraard is er een schurk in het spel die het dorpje belaagt.

Iedere scène lijkt bij aanvang rechtreeks uit een Western te zijn gehaald. De mannen die als stoere cowboys op hun paarden door de woestijn galopperen hebben we eerder gezien in The Three Amigos. De mysterieuze vreemdeling, in dit geval Rango, die als held optreedt om een mooie dame te helpen kennen we uit Once Upon a Time in the West. Elementen uit The Good, the Bad and the Ugly zijn keer op keer te zien in Rango, maar het meest herkenbaar zijn de schietpartijen waarbij de cowboys elkaar eerst diep in de ogen kijken terwijl ze al wachtend op de klokslag hun handen boven hun pistolen laten hangen. Hoewel het verloop van de film door deze clichés van begin af aan al te voorspellen valt, zijn de plotwendingen op een absurde manier uitgewerkt en dit maakt de film alles behalve saai. Voor je het weet ben je weer hardop aan het lachen vanwege een onverwachte ingreep.

De stemmen zijn zeer passend gecast en in combinatie met de goede achtergrondmuziek en de tot in detail uitgewerkte animaties doet deze animatiefilm bijna realistisch aan. Johnny Depp, mijn persoonlijke favoriet, heeft de rol van Rango de kameleon ingesproken en dit is een slimme zet van de regisseur. We kennen allemaal de typische Johnny Depp kreten en geluiden en deze komen goed overeen met de gezichtsuitdrukkingen van Rango. De muziek is door Hans Zimmer gecomponeerd en hoewel de songteksten hilarisch zijn en op een melige manier worden ingezet, heeft de muziek bij mij af en toe stiekem voor kippenvel gezorgd.

RANGO kent wat trage stukken, vooral richting het eind wanneer de film serieuzer wordt. Aangezien de film zich aan een standaard Hollywood opbouw houdt, hoort een traag, dramatisch stuk waarin het hoofdpersonage tot bezinning komt erbij. Toch staat dit wel erg in contrast met de snelle afwisseling en goede humor van de rest van de film. Rango had ook met minder bedenktijd kunnen inzien wat hem te doen staat zodat dit deel beter binnen de film past.
Hoewel animatiefilms al snel als kinderfilms worden beschouwd is RANGO zeker voor volwassenen ook zeer vermakelijk. Verwacht echter niet te veel diepgang, het verhaal zelf biedt namelijk weinig origineels. De vertaling van een Western naar de dierenwereld maakt deze film echter nieuw in zijn soort en hilarisch om te zien.

Rango is vanaf 2 Maart te zien in de bioscoop.
Distributie: Universal Pictures International.

Marleen Roozen is tweede jaars student Theater-, Film- en Televisiewetenschappen.