Blikonline.nl

Harige rckstr., op lftd., licht w.moedig karakter, zkt. een thuis

Thu, 10 May 2012 12:43:21 +0200

Een depressieve oude rockster, een brandweervrouw en een gevluchte nazi vormen een drie-eenheid in this must be the place , de nieuwe film van de Italiaanse regisseur Paolo Sorrentino. De hoofdpersoon in deze tamelijk absurde film is een gepensioneerde, maar nog altijd in gothiclook gehulde rockartiest. Hij vermaakt zich in zijn luxueuze mansion in Dublin met het kijken naar zijn pizza die in de oven gaar wordt en met mijmeren op de rand van zijn lege zwembad. Rijke, tot verveling en decadentie vervallen pop- en filmsterren zijn inmiddels vertrouwde figuren geworden, zoals te zien in de MTV-serie the osbournes (VS, 2002-2005) en de film somewhere van Sofia Coppola (VS, 2010). Sorrentino geeft echter een heel aparte draai aan het leven van zijn hoofdpersonage, waarvoor niemand minder dan Sean Penn een complete transformatie onderging. En dit alles levert zon innemende film op, dat je als kijker volkomen meegaat in het totaal onwaarschijnlijke verhaal.

De doelloze Cheyenne neemt na het overlijden van zijn vader, die hij dertig jaar niet gesproken heeft, een besluit. Zijn joodse vader had in de oorlog Auschwitz overleefd, en was zijn leven lang op zoek geweest naar zijn naar Amerika gevluchte kampbeul. Deze missie wil Cheyenne alsnog voor hem volbrengen. Maar zoals vaak bij zoektochten, gaat het voor hem uiteindelijk vooral om het (terug)vinden van zichzelf en zijn relaties met de mensen om hem heen. Het is alsof de tijd voor hem sinds zijn rockverleden letterlijk heeft stilgestaan, evenals zijn uiterlijk. Hij bezoekt bijvoorbeeld nog steeds het graf van jongeren die- vermeend naar aanleiding van zijn droevige liedjes- zelfmoord hebben gepleegd.

Cheyennes reis doet denken aan de tocht die Alvin Straight ook door Amerika aflegt in the straight story van David Lynch (VS, 1999), maar dan een verknipte versie ervan. Paolo Sorrentinos eerste Amerikaanse film is eveneens een ode aan de States. Hij toont ons een groot land dat, bij gebrek aan geschiedenis, zijn eigen monumenten creëert zoals een beeld van een megapistachenoot. Hier kan Cheyenne zijn verleden van zich afwerpen. De uitgestrekte landschappen vormen bovendien een mooie tegenstelling met het industriële en melancholieke Dublin.

Het is ook Sorrentinos eerste speelfilm na het sublieme il divo uit 2008. Hierin is acteur Toni Servillo tot in de puntjes gemodelleerd naar het Italiaanse staatshoofd Giulio Andreotti, tot en met zijn bochel en zenuwtics. Ook Cheyenne is een heel uitgewerkt en tamelijk bizar karakter, met een eigen manier van praten- met een kinderstemmetje en hoog lachje- en lopen. Hij gaat nergens heen zonder zijn boodschappenkarretje. Net als Andreotti is hij een man van weinig woorden, maar wat hij zegt bestaat uit rake en komische oneliners. Sean Penns magnifieke hoofdrol draagt de film, maar ook alle bijrollen worden met verve vertolkt. Zo geeft Frances McDormand als de nuchtere brandweervrouw Jane een mooi tegenwicht aan de gevoelige Cheyenne. Zij zijn in de film al 35 jaar getrouwd.

De titel van deze film verwijst naar een oud nummer van de Talking Heads, een band die bekend was om haar vervreemdende liedjes. Samen met Will Oldham (alias Bonnie Prince Billy) maakte Talking Heads-frontman David Byrne een melancholieke soundtrack. Daarnaast speelt hij zichzelf als een oude vriend van Cheyenne, en treedt hij live in de film op. Met een gelegenheidsband zingt hij het titelnummer tegen de achtergrond van een jaren vijftig-decor, waarin een vrouw in een huiselijk tafereel een tijdschrift zit te lezen. Ze blijft rustig zitten als het hele decor, met vrouw erin, kantelt en omhoog wordt gehesen. Home zingt Byrne, dat als een mantra door de hele film klinkt.

Dat is ook het thema waar het hier om draait: het hebben van een thuis. Thuis is ook de plek waar je kind was en weer kunt zijn. Zoals in de scène waarin Cheyenne op de bank zit met een jongetje dat het titelnummer zingt (volgens hem van Arcade Fire), waarbij Cheyenne voor het eerst weer gitaar durft te spelen. Door de combinatie met het rock n roll-verleden van de hoofdpersoon wordt dit eigenlijk nooit zoetsappig. Deze film drukt een verlangen uit waarin iedereen zich in meer of mindere mate zal kunnen herkennen, en je moet wel echt een ijspegel zijn wil je hier niet door geraakt worden.

this must be the place is vanaf 26 april te zien in de bioscoop.
Distributie: Cinéart
Vera de Lange.

Zelfs groene heuvels gaan vervelen

Thu, 12 Apr 2012 00:30:31 +0200

Harde wind, stromende regen en groene heuvels. Dat is het decor van Andrea Arnolds wuthering heights , haar versie van de klassieke roman van Emily Brontë. De film, over de tragische liefde tussen een zwarte jongen en een boerendochter, is in vele opzichten anders dan zijn voorgangers. De dialogen zijn naar de achtergrond verplaatst, waardoor het verhaal in zijn meest elementaire vorm opnieuw gecreëerd wordt. Het resultaat is verrassend en vernieuwend en werd bekroond met de prijs voor Beste Cinematografie op het Filmfestival van Venetië. Maar de basale vertelstructuur kan niet blijven boeien. Wanneer het nieuwe eraf is, blijft er niet veel meer over dan een hele lange zit: naar en langdradig.

Ik heb een verrassing voor jullie, aldus boer Earnshaw (Paul Hilton) tegen zijn gezin. Hij komt net uit Liverpool gelopen, met in zijn kielzog een Afro-Caribische slaaf waarover hij zich ontfermt heeft. Earnshaw doopt de nieuweling tot Heathcliff (Solomon Glave) en wijst zijn gezin op de christelijke plicht, maar de reacties zijn verdeeld. Zoon Hindley veracht de zwarte, terwijl dochter Cathy (Kaya Scodelario) zich direct tot hem aangetrokken voelt. Cathy en Heathcliff krijgen direct een band die op de groene heuvels van Yorkshire uitbloeit tot een gepassioneerde maar onmogelijke liefde.

Het is een liefdesverhaal dat al vele malen verteld is. Het originele verhaal geldt als het magnus opus van Brontë en als klassieker binnen de Engelse Literatuur. Sinds de verschijning in 1847 is haar roman op vele manieren opnieuw verteld, alleen al vijf keer in filmvorm. De beroemdste filmadaptatie is wellicht die van William Wyler uit 1939, maar ook moderne versies geven een interessante inkijk. Opvallend is dat de meeste bewerkingen niet de gehele roman behandelen, maar eindigen met de dood van Cathy. Zo ook de versie van Arnold. Het parallelle verhaal van de volgende generatie heuvelbewoners wordt daarmee teniet gedaan, maar de gekozen optie geeft meer mogelijkheden om het eerste deel volledig tot zijn recht te laten komen.

En dat is precies wat Arnold doet, tot vervelens toe. Het beeld van de jonge Heathcliff en Cathy, vanwege het taalprobleem zwijgend wandelend door het ruige landschap, gaat al snel vervelen. De gebruikte cameratechnieken (vooral close-up en hand-held) zijn vindingrijk en de beelden van de Engelse heuvels zijn prachtig, maar het gebrek aan dialogen en actie breekt op den duur toch op. Het familiegebeuren wordt weergegeven vanuit Heathcliffs oogpunt en verdwijnt daarom naar de achtergrond. Zo is alleen uit de context op te maken dat Hindley uit huis vertrekt om te gaan studeren. Een basale manier van vertellen die op den duur zorgt voor spanningloze en langdradige scènes.

Dat gebeurt zeker in het tweede gedeelte, als een oudere Heathcliff (James Howson) terugkeert naar de grond van zijn adoptieouders. Hij is inmiddels verbitterd, vol wroeging en op zoek naar wraak. Het leidt tot ronduit akelige scènes, zoals die waarin Heathcliff zichzelf letterlijk de hersens inslaat. Op dat punt is alle sympathie voor hem verdwenen. Het geheel wordt duister en grauw, als de regen die constant neerdaalt op de beschadigde en gekwelde hoofdrolspelers. De rest van de film is een lange zit: een hele hoop narigheid en teveel eindes.

wuthering heights is vanaf 12 april te zien in de bioscoop.
Distributie: Cinéart
Joachim Springer is vierdejaars Taal- en Cultuurstudies.

Noorse Thriller maakt het Hollywood lastig

Tue, 10 Apr 2012 21:29:59 +0200

In headhunters (Hodejegerne) heeft hoofdpersoon Roger Brown (Aksel Hennie) het allemaal: een mooie vrouw, een groot huis en een succesvolle baan als headhunter: iemand die niet zonder eigenbelang bekwame mensen een bedrijf binnen probeert te lokken. Uiteraard is het allemaal toch nog niet genoeg. Zijn geringe lengte (1,68 meter) drukt zwaar op zijn gevoel van eigenwaarde, resulterend in een obsessieve drang om zijn vrouw met allerlei pracht en praal gelukkig te stemmen. Die zou in plaats van oorbellen liever een kindje krijgen, maar dat durft Roger niet aan. In plaats daarvan zoekt hij zijn heil in de kunstroof om zijn giften te kunnen bekostigen. Wanneer hij een miljoenenslag denkt te kunnen slaan neemt het verhaal een andere wending. Eerst nog spannend en vermakelijk, daarna een tikje bizar.

headhunters is de zevende film van de Noorse regisseur Morten Tyldum. Die maakte de film naar het gelijknamige boek van Jo Nesbø, de in Noorwegen immens populaire schrijver en muzikant. Nesbø schreef onder andere twee misdaadseries, wist een nummer één bestseller te produceren en won een schat aan literaire prijzen. De vergelijking met Stieg Larsson is snel gemaakt, zeker nu de eerste boekverfilming op het witte doek verschijnt. Om de vergelijking met man som hatar kvinner (Niels Arden Oplev, 2009) compleet te maken: ook voor headhunters stond Hollywood direct in de rij. Summit Entertainment heeft de rechten inmiddels opgekocht, waardoor het nu al een kwestie van tijd is voor een Amerikaanse versie zijn opwachting maakt.¹

Maar Tyldum heeft Hollywood voor een aardige opgave gezet met zijn adaptatie. Hij opent de film als een eenvoudige misdaadfilm, met een heldere introductie van karakters en plot. De actiemomenten, zoals wanneer Roger een kunstinbraak doet, staan bol van de spanning. Tussendoor maak je kennis met de verschillende karakters, in rustige scènes met veel dialogen. Die opzet oogt allemaal net te makkelijk en blijkt dan ook een valkuil, een opzettelijke stilte voor de storm. De filmtitel krijgt een tweede betekenis op het moment dat Roger zijn belangrijkste tegenspeler ontmoet in de vorm van Clas Greve (Nikolaj Coster-Waldau), een Nederlandse specialist in elektronica met een geschiedenis in het leger. Hun strijd, met als inzet Rogers vrouw, een kunstschat en een heleboel eergevoel laat de film licht ontsporen.

Wat volgt is een spectaculaire stroomversnelling: snel, vermakelijk en gewelddadig. Eerst nog alleen bloederig, maar al snel uitmondend in een ware slachtpartij. Deze scènes zijn mooi geschoten vooral de sequentie waarin een enorme truck een politieauto de afgrond in ramt maar maken de film op den duur ongeloofwaardig, en een tikje bizar. Niet alleen de actie gaat vervelen, ook de onverwachte plotwendingen zijn net teveel van het goede. Hierdoor komt het grote sluitstuk, de afrekening tussen de twee vijanden, in de verdringing te staan, resulterend in een scène van weinig betekenis.

Het is zonde dat headhunters zichzelf tekort doet met een overvloed aan rariteiten, want op de meeste andere punten scoort de film een ruime voldoende. Zo is de karakterontwikkeling van Roger juist erg goed vormgegeven. Hij verandert van een vlotte man naar een opgejaagd dier dat al zijn oerinstincten nodig heef om te overleven en een gevoel van eigenwaarde te krijgen. Een iets serieuzer script zou de balans tussen actie en karakterontwikkeling beter in evenwicht gehouden hebben. Misschien iets voor de Hollywoodversie?

¹ http://www.empireonline.com/news/feed.asp?NID=33045

headhunters is vanaf 12 april te zien in de bioscoop.
Distributie: Magnolia Pictures
Joachim Springer is vierdejaars Taal- en Cultuurstudies.

Eén enkeltje naar vrijheid, alstublieft

Sat, 24 Mar 2012 20:22:43 +0100

Paul Rudd en Anderson hebben vijftien jaar geleden de film the object of my affection(Nicholas Hytner, 1998) gemaakt. Nu, bijna 15 jaar later, staan de twee acteurs weer bij elkaar op de set. Dit maal niet als een zwangere vrouw en haar GBF (Gay Best Friend), maar als een getrouwd stel. In wanderlust(David Wain, 2012) moeten George (Paul Rudd) en Linda (Jennifer Aniston) noodgedwongen het drukke New Yorkse leven achterlaten nadat het bedrijf waar George werkt moet sluiten. Onderweg naar de broer van George komt het echtpaar onbedoeld bij een leefgemeenschap terecht waar ze kennismaken met nieuwe gebruiken, spiritualiteit en alternatieve leefgewoonten.

Het is direct duidelijk dat wanderlust een comedy is. In de eerste paar minuten worden al direct een paar goede grappen gemaakt. Daarnaast lijkt het door de camerastand alsof de acteurs de kijker persoonlijk aanspreken. Als kijker zit je hierdoor direct in het verhaal. De personages George en Linda zijn in gesprek met een makelaar. Ze kopen een veel te duur studio-appartement in de wijk Manhattan. Een goede investering volgens de makelaar. Wanneer George echter zijn baan kwijtraakt, lijkt die investering helemaal niet zo goed te zijn. George en Linda moeten hun studio verkopen en vertrekken uit New York. George kan zo lang bij zijn broer Rick in de staat Georgia werken en onderdak krijgen.

Wat we vervolgens zien is een samenvatting van een roadtrip die zeker 15 uur geduurd moet hebben. De regisseur maakt hier onbeschaamd gebruik van jump cuts om aan te geven hoe lang de reis wel niet geduurd heeft. Als kijker raak je vanaf dit punt emotioneel betrokken bij het verhaal. De verveling, het meezingen met de radio, beurt-om-beurt rijden, elkaar niet meer kunnen zien, het is allemaal heel herkenbaar. Vlak voordat ze op de plaats van bestemming zijn, wil het echtpaar even bijslapen in een lokale bed & breakfast. Het navigatiesysteem leidt hen naar Elysium, de leefgemeenschap.

Linda en George besluiten om het alternatieve leven in Elysium twee weken te proberen. We zien het leven zien zoals deze echt is. Als kijker wordt je geconfronteerd met de goede en de slechte kanten van een huwelijk. We leren de personages beter kennen en de personages leren elkaar beter kennen. De serieuze kanten van de karakterontwikkelingen worden afgewisseld met hier en daar een goede grap.

De film neemt een radicale en negatieve wending wanneer het onderwerp van free love opkomt. Binnen de Elysium gemeenschap is het de gewoonte om te slapen met wie en wanneer men zin heeft. We zien een scene waarbij George zichzelf probeert te overtuigen dat dit free love idee een succes is. Dit gebeurt door middel van veel en langdurig grof taalgebruik. Als we vervolgens ook nog een op de vlucht geslagen groep nudisten zien, is het idee van een leuke en interessante leefgroep volledig in mist opgegaan. Ook is het realistische karakter van de personages en hun gedrag verdwenen.

Elk van de personages in de leefgroep heeft een interessant verhaal, achtergrond en karakter heeft. Door telkens weer nieuwe eigenschappen van de leden te laten zien, blijf je als kijker geïnteresseerd in het verhaal. De film heeft, overeenkomstig met de conventies van comedy, een happy ending. Deze happy ending is overigens wel redelijk voorspelbaar en komt een beetje abrubt. Het verhaal is nog niet helemaal afgelopen en ineens komt alles goed. Aan de ene kant is het natuurlijk goed dat de filmmakers het verhaal niet onnodig uitgerekt hebben, maar aan de andere kant is het jammer dat het verhaal door de plotselinge oplossing het laatste beetje realisme verliest.

De filmmakers hebben geprobeerd om met het snel afwisselen van shots hun genre fris en interessant te houden. Dat is ze hiermee ook gelukt. Maar of de uitwerking van het verhaal ook zo fris en interessant is, valt te betwijfelen. Als je door het grove taalgebruik en de rennende nudisten heen kunt kijken, is wanderlust een geschikte film voor een relaxed avondje uit. Anders wil ik je toch aanraden om op de DVD te wachten. wanderlust is een leuke aanvulling op de vele comedys die al gemaakt zijn, maar niet echt een must-see.

wanderlust is vanaf 15 maart 2012 te zien in de bioscoop. Distributie: Universal Pictures.
Ilona Hoeve is eerstejaars Communicatie- en Informatiewetenschappen.

Een veilige benadering van een gevaarlijke methode

Tue, 13 Mar 2012 11:42:11 +0100

Een stoomschip met aan boord twee van de grootste denkers van de twintigste eeuw glijdt de haven van New York binnen. Sigmund Freud (Viggo Mortenson) en Carl Jung (Michael Fassbender) nemen vol ontzag de stalen frontlinie van Manhattan in zich op terwijl het vrijheidsbeeld onverstoorbaar haar schaduw over hen heenwerpt. Tegen een achtergrond die de culminatie van de industriële revolutie symboliseert laat Freud zich de volgende woorden ontvallen: Ze weten niet dat wij hen de pest komen brengen. Critici van Freud hadden deze zelfspot destijds waarschijnlijk als waarheid geïnterpreteerd. Zijn onconventionele theorieën over de psychologie, zijn focus op seksualiteit en zijn onorthodoxe behandeling van mentale aandoeningen, maakten Sigmund Freud even populair als controversieel. Het is de geboorte van de psychoanalyse, the talking cure, die in a dangerous method centraal staat.

Anders dan deze inleiding doet bevroeden, ontvouwt het scenario niet zozeer vanuit het perspectief van Sigmund Freud, maar belicht het eerder de handelswijze van diens protegé Carl Gustav Jung en de prominente rol die de minder bekende Sabina Spielrein (Keira Knightley) in de totstandkoming van de psychoanalyse heeft gespeeld. De relatie tussen deze drie pioniers diende oorspronkelijk ter inspiratie voor de theatervoorstelling the talking cure waarvoor Christopher Hampton het scenario schreef. Op verzoek van regisseur David Cronenberg paste Hampton zijn scenario aan voor het witte doek. Het resultaat is intelligente praatcinema dat focust op onderbelichte aspecten van de relatie tussen Freud, Jung en Spielrein. De film nuanceert de mythische status van Freud door aandacht te schenken aan hetgeen Jung en Spielrein hebben bijgedragen aan de theorieën die de psychologie voorgoed in een ander daglicht plaatsten.

a dangerous method speelt zich af aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog en opent met een scène waarin Sabina Spielrein, een intelligente jonge vrouw van Joods-Russische komaf, stuiptrekkend en gillend de kliniek van Carl Jung wordt binnengedragen. Jung acht Spielrein de geschikte kandidaat voor een experimentele behandelingsmethode geïnspireerd op de theorieën van Sigmund Freud. De behandeling slaat aan en Spielrein weet steeds beter met haar driften om te gaan. Het succes van de behandeling bespoedigt de onvermijdelijke ontmoeting tussen Jung en Freud. Na een dertien uur durende marathonconversatie in Wenen, waarin de sigaar-rokende Freud en onvermoeibare Jung de grondbeginselen van de psychoanalyse bediscussiëren, komt Freud tot de conclusie dat hij zijn kroonprins heeft gevonden. Een hechte vriendschap tussen beide heren ligt in het vooruitschiet.

Vanaf het moment dat Jung, op verzoek van Freud, mede-psycholoog Otto Gross (Vincent Cassel) in behandeling neemt, komt de prille vriendschap onder druk te staan. De opvattingen van Gross, die niet gelooft in het onderdrukken van verlangens en er een excessief hedonistisch leven op nahoudt, staan haaks op de werkethos van de goed-christelijke Jung. De conversaties met Gross bewegen Jung er uiteindelijk toe zijn intellectuele verstandhouding met Sabina Spielrein in te wisselen voor seksuele escapades waarin sadomasochistisch uitstapjes geenszins worden geschuwd. Het frequent wapperen met de broekriem helpt Spielrein in het reine te komen met haar daddy issues terwijl Jung steeds verder in conflict raakt met zijn geweten.

Degenen die niet direct warmlopen voor de ins en outs van het id, ego en superego komen met a dangerous method toch aan hun gerief. Dat komt met name omdat het scenario de didactiek probeert te vermijden. Hoewel theoretische aspecten van de psychoanalyse de revue passeren, ligt de nadruk op de ontwikkeling van de personages. We zien Carl Jung, bijvoorbeeld, van een zelfverzekerde en ambitieuze aspirant-psychoanalist langzaam maar zeker veranderen in een weifelende tobberaar. Daarbij heeft het scenario verassend veel oog voor detail. Zo wordt er aandacht geschonken aan de zeitgeist van begin twintigste eeuw waarin raciale spanningen tussen Joden en Ariërs de kop opsteken. De film houdt tevens rekening met het wetenschappelijke discours van die tijd door stil te staan bij de zoektocht naar empirisch bewijs voor occulte fenomenen en het spiritualisme.

Ondanks zijn sterke punten kleurt a dangerous method wel erg braaf binnen de lijnen. Zowel in de vele dialogen als esthetisch ontbreekt het net te vaak aan echte verassingen. Raciale spanningen worden benoemd, maar verder gelaten voor wat het is. Meningsverschillen tussen Jung en Freud worden belicht, maar tot een uitbarsting komt het niet. Dit gebrek aan durf valt wellicht extra op gezien het repertoire van regisseur David Cronenberg, die met films als the fly in een grijs verleden wel wist te verassen. Ook de acteerprestaties zijn wisselend toe noemen. Fassbender geeft op een subtiele en ingetogen wijze gestalte aan Carl Jung die worstelt met zijn innerlijke conflicten terwijl Knightly met haar mimiek en nep-accent gevaarlijk dicht tegen overacting aanzit. Dit alles neemt niet weg dat Cronenberg een volwassen en intelligente prent oplevert die dankzij scenarioschrijver Hampton een mooi beeld geeft van het menselijke aspect in de totstandkoming van de psychoanalyse.

a dangerous method is vanaf 15 maart te zien in de bioscoop. Distributie: Cinéart.

Eric Alberts is masterstudent Nieuwe Media en Digitale Cultuur.

Een eiland, te klein voor de wereldbol

Fri, 09 Mar 2012 23:39:50 +0100

Afgaand op de filmposter van terraferma, zou je denken dat het hier om een zorgeloze zomerfilm gaat. Een vrolijk beeld van een boot in zee, stampvol met feestende jongeren in badkleding die er aan alle kanten vanafspringen. De film gaat echter niet over de schepen vol toeristen op strandvakantie, maar over het probleem van de menselijke tsunami van bootvluchtelingen die Sicilië en de omliggende eilanden jaarlijks overspoelt. De hele film door worden er door dit soort beeldrijm of door montage parallellen getoond tussen het lot van de asielzoekers, de toeristen en de vissers, die allen verlangen naar een beter bestaan. In een vergadering van de overgebleven (veelal bejaarde) vissers, wordt gesteld: We vangen geen vissen meer, maar levende en dode mensen.

Het internationale vluchtelingenverkeer is de laatste tien jaar een populair thema bij Europese regisseurs, die daarbij vaak inzoomen op de doorvoerhavens zoals Algeciras en Le Havre, te zien in het kleurrijke return to hansala (Chus Gutiérrez, 2008) en het recent uitgekomen, absurdistische le havre(Aki Kaurismäki, 2011) Nu is Sicilië aan de beurt, in de film terraferma, die de situatie echter op een veel minder originele manier in beeld brengt. Het is moeilijk te geloven dat deze film gemaakt is door Emanuele Crialese, die in 2002 veel indruk maakte met het verrassende, zich eveneens op Sicilië afspelende respiro.

Al sinds de klassieker LA TERRA TREMA van Luchino Visconti uit 1948 zijn Sicilië en de omliggende eilanden met het romantische vissersleven een geliefde locatie voor Italiaanse regisseurs. Voor filmmaker Emanuele Crialese is dit zelfs al zijn derde speelfilm die zich hier afspeelt. De regisseur groeide in Rome op maar brengt in vrijwel al zijn films een lofzang op het eiland waar zijn wortels liggen. In deze film liet Crialese zich echter meer dan in zijn eerdere films inspireren door de realiteit. Toen hij een krantenartikel zag met de foto van Timnit T., een jonge Afrikaanse asielzoekster die aanspoelde op Lampedusa, spoorde hij haar op en vroeg haar mee te spelen in zijn film.

De vluchtelinge speelt echter een bijrol in de film; in de hoofdrol is een vissersfamilie die woont op het eilandje Linosa ten zuiden van Sicilië. De jonge visser Filippo, met goudblonde krullen en gele laarzen, en zijn grootvader Ernesto stuiten op een volgepropte boot met asielzoekers en trekken de uitgeputte zwemmers aan boord. Maar ze kunnen dit er eigenlijk niet bij hebben, ze hebben zelf al moeite om het hoofd boven water te houden en overwegen te verhuizen naar Sicilië, wat voor hen het terraferma, oftewel het vasteland is. Filippos vader is gestorven op zee, en omdat het vissen steeds minder oplevert, heeft moeder Giulietta hun huis verhuurd aan toeristen. Als ze de asielzoekers, waaronder een zwangere vrouw, Sara, onderbrengen in de garage, proberen ze dit angstvallig te verbergen voor de vakantievierders en voor de eilandpolitie.

De regisseur wil een universeel verhaal vertellen over menselijkheid, maar daardoor krijgen de personages in de film te weinig diepgang. De eigenzinnige, vrijgevochten moeder uit respiro vindt hier nog enigszins haar weerklank in de kinderlijke en zachtaardige hoofdpersoon Filippo. Hij is in terraferma de interessantste figuur; vooral zijn oom en zijn opa zijn nogal karikaturaal neergezet als elkaars tegenpolen: de goedhartige, naar vroeger terugverlangende oude man versus het optimistische maar oppervlakkige partybeest, die doet alsof het asielzoekersprobleem niet bestaat. Maar het minste reliëf krijgen de vluchtelingen zelf. Sara wordt met haar blijvend mysterieuze en donkere blik, in tegenstelling tot de Gabonese jongen Idrissa in le havre, geen echt mens.

Gevat in zonovergoten plaatjes leidt de film eigenlijk aan hetzelfde euvel als een toeristische folder: aantrekkelijk en doelgericht, maar oppervlakkig. Enkele malen brengt de film het probleem iets suggestiever in beeld. In het donker kijken Giulietta en Sara naar een verlichte wereldbol. We staan er niet op, zegt Giulietta. Ons eiland is te klein. Sara wijst aan waar zij vandaan komt: Ethiopië, een enorm land. Het laat mooi de omvang van het probleem zien, en hoe kleine gemeenschappen hierdoor compleet overmand worden. In een andere scène worden angespoelde vluchtelingen op het strand worden verzorgd in de armen van de badgasten, een warm en bijna teder beeld dat aan de Pietà doet denken. Totdat er benen in beeld komen. Zwarte pijpen met een rode streep erlangs, politie die de asielzoekers meeneemt.

Te vaak maakt terraferma het zich er echter te makkelijk vanaf met zon, zee en feestende toeristen als beeldvullers. De openingsshots zijn net als in return to hansala onder water gefilmd, maar in de laatste film spannender, in een wild klotsende zee, waarbij je het gevoel krijgt te verdrinken, als de camera telkens even boven water naar adem hapt en de kust in beeld komt. In terraferrma is het niet veel meer dan een shot onder water waar een boot overheen vaart. Daardoor raakt het verhaal je niet echt, en daar helpen de feestende toeristen ook niet bij.

Prijsvraag PARKED

Thu, 08 Mar 2012 12:38:17 +0100

Namens Amstelfilm mogen wij tweemaal twee vrijkaartjes verloten voor hun nieuwe film PARKED.

Bekijk de trailer voor PARKED:

Stuur om deze prijs te winnen een berichtje naar blik.tijdschrift [@] gmail [.] com met het antwoord op de volgende vraag:

De acteur die Cathal speelt in Parked, Colin Morgan, heeft ook een rol gehad in de Britse serie Doctor Who. Hoe heette zijn personage in die serie?

De prijzen zullen gaan naar diegenen die het eerste het juiste antwoord opsturen, dus wees er snel bij.

Dromen, Magie en Vroege Film

Tue, 06 Mar 2012 12:19:06 +0100

Dromen, magie en vroege film. Deze drie themas raken met elkaar vermengd in familiefilm hugo, geregisseerd door Martin Scorsese. hugo heeft Scorsese reeds een Golden Globe opgeleverd. Ook op de Oscaruitreiking heeft de film zichzelf bewezen: hugo won maar liefst vijf gouden beeldjes, met name vanwege zijn technische kwaliteiten. Zo sleepte hugo een Oscar binnen voor cinematografie, art direction, sound editing, sound mixing en visuele effecten. De zes andere Oscars waar de film voor genomineerd was waaronder die van beste film en regie gingen naar andere grote kanshebbers als the artist.

hugo is gebaseerd op het boek The Invention of Hugo Cabret van Brian Selznick. Het verhaal hugo speelt zich af rond 1930 en gaat over Hugo Cabret, een twaalfjarige jongen die helemaal alleen in het treinstation van Parijs woont. Hugo woont daar sinds de dood van zijn vader, en heeft als taak de stationsklokken te onderhouden. Zijn overige tijd besteedt hij aan het repareren van een automaton, een robot die zijn vader ooit had meegenomen uit de opslag van een museum. Eén essentieel onderdeel blijft echter onvindbaar: een sleutel in de vorm van een hart. Alle andere benodigde onderdelen heeft Hugo al gestolen bij de oude eigenaar van het speelgoedkraampje op het station. Door een confrontatie met deze man leert Hugo het pleegkind van de eigenaar van de speelgoedkraam kennen: de excentrieke Isabelle. Als Hugo haar zijn verhaal over de automaton vertelt, blijkt Isabelle in het bezit te zijn van de hartvormige sleutel. Wanneer zij de automaton in werking stellen, blijkt deze onlosmakelijk verbonden te zijn met het verborgen verleden van Isabelle haar pleegvader, George Méliès. Samen gaan Hugo en Isabelle op onderzoek uit naar zijn mysterieuze verleden.

Het verhaal van de film leent zich uitermate goed voor een familiefilm, omdat het zowel jong als oud weet te interesseren. De kinderen zijn vooral geboeid door het spannende avontuur van Hugo en Isabelle, terwijl de volwassenen ondertussen kunnen genieten van een stukje geschiedenis van de vroege film. Wellicht is dit juist ook wel een probleem. Op meerdere momenten van de film leek het alsof het verhaal uit twee losse delen bestond, waardoor de samenhang soms ver te zoeken was. Ik denk dat het wellicht verstandig was geweest voor de makers om meer tijd te steken in het verweven van de twee verhaallijnen, zodat het gehele verhaal beter op de toeschouwer overkomt.

hugo gaat in alle opzichten over het realiseren van dromen, een belangrijk thema dat bijdraagt aan de sprookjesachtige uitstraling van de film. hugo is als avonturistische familiefilm totaal anders dan eerder werk van Scorsese, die bekend is van films van volwassen genres, onder andere taxi driver en goodfellas. Toch doet hugo zeker niet onder voor eerder werk van Scorsese. hugo bevat prachtige beelden in verzadigde kleuren met een sprookjesachtige uitstraling. In combinatie met de levensechte 3D-effecten zorgt dit ervoor dat je als toeschouwer opgezogen wordt in de wereld van de film. Een heel bijzonder detail in hugo is de vermenging van de 3D-effecten met de stukjes oude film. Deze gaan onverstoorbaar in elkaar op en zorgen voor mooie, maar vooral ook leuke effecten. Zo zien we in hugo een stukje van de korte film larrivée dun train a la ciotat van de Lumières uit 1896. Vroege filmkijkers schrokken bij het zien van deze film, omdat het leek alsof de trein de zaal in zou rijden. Door 3D-effecten toe te passen op stukjes vroege film als larrivée dun train a la ciotat, hebben de makers van hugo een soortgelijke reactie uit willen lokken bij de huidige generatie. Dit zorgt voor een grappig effect in de film zelf, en brengt bovendien leuke reacties onder de toeschouwers met zich mee.

Scorseses passie voor de vroege film komt dus duidelijk tot uitdrukking in hugo. In zekere zin is de film te zien als een soort eerbetoon aan de vroege film, en dan in het bijzonder aan het werk van filmpionier George Méliès. Méliès heeft maarliefst 500 korte films gemaakt waarvan het merendeel helaas verloren is gegaan en was een meester in special effects. Hij was ervan overtuigd dat het medium film, met behulp van trucage en montage, bij uitstek in staat was om dromen te realiseren. Het is daarom niet verwonderlijk dat juist deze filmmaker een belangrijke rol speelt in hugo.

hugo is momenteel te zien in de Nederlandse bioscoop. De film draait in ruim 50 bioscoopzalen en zal alleen in 3D te zien zijn.

Saffira Buré is tweedejaars studente theater-, film- en televisiewetenschappen

Jolie maakt van oorlog een klein kunstwerk

Wed, 15 Feb 2012 20:41:40 +0100

Angelina Jolie is voornamelijk bekend vanwege haar fascinerende acteerwerk, waar ze meerdere prijzen mee heeft gewonnen. Dit keer waagt zij zich echter aan een rol achter de schermen. Met de film In the Land of Blood and Honey maakt Jolie haar regiedebuut, waarin hoofdrolspelers Goran Kostić en Zana Marjanović verwikkelt raken in een heftig liefdesdrama. De onmogelijke liefde tussen de Servische Danijel (Kostić) en de Bosnische Ajla (Marjanović) laten een intens beeld zien van de Bosnische Oorlog in de jaren negentig. Alhoewel Jolie het zichzelf niet gemakkelijk heeft gemaakt met dit thema, is het resultaat absoluut verbazingwekkend.

Danijel en Ajla ontmoeten elkaar op een avond in een plaatselijke kroeg. Hoe vreugdevol de film ook mag beginnen, de realiteit liegt er niet om. We staan aan de vooravond van de Bosnische Oorlog. De uitbundige sfeer in de kroeg wordt plots verstoord, wanneer vlakbij een bom tot ontploffing wordt gebracht. Het startsignaal is gelost, de oorlog is begonnen. Wat volgt zijn een aantal eenzame en donkere maanden.

Ajla schuilt met haar zus en diens zoon lange tijd in haar woning, totdat het Servische leger de flat waarin zij wonen komt doorzoeken. Ajla wordt, samen met een aantal andere vrouwen, meegenomen naar een militair kamp. In het kamp ontmoet ze Danijel opnieuw. Danijel is duidelijk nog steeds verliefd op de mooie Ajla. Dit zorgt echter voor problemen omdat Danijel strikt verbonden is aan de bevelen van zijn eigen vader, die tevens generaal is van het Servische leger. Toch krijgt hij het voor elkaar Ajla in veiligheid te stellen en haar te beschermen tegen het Servische kwaad. Danijel kan echter niet voorkomen dat de oplaaiende strijd en de gruwelijke oorlogsmisdaden tussen hem en zijn geliefde komen te staan.
Verliefdheid en genegenheid nemen al snel plaats voor duistere motieven en dubbelzinnigheid.

Het is altijd even afwachten wat er gaat gebeuren als een acteur besluit achter de camera te gaan staan. Dat wij daar met zn allen een beetje sceptisch over zijn, is ook helemaal niet zo gek. Het is aan de regisseur in wording om zichzelf opnieuw te bewijzen. Dat een aantal jaar ervaring als acteur ook voordelen oplevert, heeft Jolie wel bewezen met haar eerste regiefilm. Uiteraard heeft zij talloze scripts in handen gehad en verschillende toregisseurs aan het werk gezien. Aan goede voorbeelden geen gebrek.

Het schrijven en in beeld brengen van dit historische drama gaat haar verbazingwekkend goed af. Beter dan verwacht dus. Dat nou juist het acteerwerk in deze film te wensen overlaat is opmerkelijk. Dit is niet geheel aan de acteurs te wijden, want Goran Kostić en Zana Marjanović zijn momenteel lokale sterren in Bosnië-Herzegovina. Toch geven zij een wat lege invulling aan de hoofdpersonages van deze film, waardoor de motieven niet altijd goed te volgen zijn. Beslissingen en overwegingen worden om die reden niet goed ingeleid en lijken uit de lucht te vallen. Helaas komt dat de geloofwaardigheid van de karakters niet ten goede. Wellicht dat Jolie zich in deze uitdaging meer op het beeldende aspect van de film heeft gericht. De verbeelding van deze immens trieste oorlog is namelijk zelden zo doordringend geweest.

Daarmee verrast deze film je voortdurend. Niet per se met het thema, want liefde in tijden van oorlog is natuurlijk geen onbekend verschijnsel binnen het filmmedium. Toch weet Jolie haar eigen draai eraan te geven. Jolie kiest haar eigen tempo, die met vlagen te traag is en neigt tot verveling, maar die ruimte biedt voor de chaos van een oorlog als deze. Jolie schrijft daarnaast haar eigen dialogen, die soms wat tekortschieten en foute oneliners bevatten, maar die tevens de kracht van stilte benadrukken. Daarbij is Jolie niet bang om ellendige situaties pontificaal te verbeelden. Verkrachtingen, verwondingen, moorden, terreur, bedreigingen en vernedering, het is allemaal te zien én te voelen in deze debuutfilm.

In the Land of Blood and Honey is vanaf 16 februari te zien in de bioscoop. Distributie: FilmDistrict.
Lisan Beune is masterstudent Film- en Televisiewetenschap.

Het conflict tussen levensovertuiging en moeder-dochterrelatie

Tue, 07 Feb 2012 14:49:17 +0100

De publieke omroep Human heeft het jaar 2011 ingewikkeld afgesloten. Beginnend op 30 november zonden ze elke week een film uit in de reeks Duivelse Dilemmas. Op 7 december was de film Geloven van regisseur Mijke de Jong aan de beurt. De vier duivelse dilemmas werden elk op een dinsdag in een bioscoopzaal Amsterdam vertoond, om de volgende dag als telefilm op Nederland 2 te verschijnen. Een duivels dilemma laat een conflict zien waarbij de juiste oplossing ontbreekt.

Geloven gaat over Martine (Elsie de Brauw), een moeder bevrijd van het geloof waarmee ze opgegroeid is, en haar dochter. Ondanks haar vrije opvoeding heeft dochter Anna (Nina van den Berg) gekozen voor de islamitische religie. Je ziet hoe de hoofdpersonages omgaan met hun hechte relatie en het conflict tussen hun levensovertuigingen.

Het begin van de film roept veel verwarring op. We zien een scene op de werkplek van Martine, de moeder in het verhaal. Zij heeft een gesprek met een zwangere moslima die haar principes duidelijk maakt. De vrouw wil absoluut niet door een mannelijke gynaecoloog behandeld worden, iets waar een niet-gelovige zich niet zo druk om zal maken. Door de snelle en schokkerige camerabewegingen, de imperfecte keuzes in framing en het stoterige taalgebruik lijkt deze film meer op een documentaire dan een speelfilm. Wanneer er een paar scenes later ook nog een interviewer geïntroduceerd wordt, roept de film nog meer vragen op: is dit misschien toch een documentaire? De opening van de film is origineel, maar niet erg pakkend door de onduidelijkheid in genre.

Pas op de helft van de film doet het echte dilemma zich voor. Martine heeft tot dit punt telkens gezegd dat ze geen moeite heeft met de keuze van Anna. De interviewer vraagt om oude vakantiefotos van Anna. Anna spreekt haar moeder aan op de fotos die de interviewer heeft gezien: ze staat er veel te bloot op! Na dit kleine incident lijkt Martine steeds meer conflict te herkennen in de relatie met haar dochter. Hier wordt de film interessant. De onduidelijkheid van het begin heeft plaatsgemaakt voor spanning. Nu wil je als kijker weten hoe het verhaal verder verloopt, waarom de situatie verandert in een conflict en hoe de personages met het dilemma omgaan.

Het hoogtepunt van de film komt eigenlijk pas aan het einde. Anna heeft haar vriendinnen uitgenodigd voor een maaltijd. Martine heeft veel moeite gedaan om een volledig halal diner in elkaar te zetten voor de meiden. Tijdens het eten neemt het gesprek steeds verder een religieuze wending. Door knap acteerwerk van De Brauw zien we dat Martine langzaam van het gesprek vervreemd raakt. Totdat het haar te veel wordt: ze stuurt de gasten het huis uit en sluit Anna op. Er volgt een ruzie die waarbij op het hoogtepunt Martine realiseert dat ze met haar humanistische aanpak geen grip krijgt op haar dochter. Ze schreeuwt het Onze Vader, terwijl Anna stukken uit de Koran bidt. Een heftige strijd waarbij geen van de beide partijen een duidelijk overtuigende rol speelt; een duivels dilemma.

Na het hoogtepunt verwacht je als kijker een happy ending. Of juist niet, de film is immers een duivels dilemma. De regisseur heeft echter gekozen voor een middenweg: geen happy ending, maar ook geen duivels dilemma. Martine en Anna leggen de ruzie bij, maar het conflict is op geen manier opgelost. Dit laat mij als kijker een beetje verward achter. Was dit het einde van de film? Overigens is dit een kenmerk voor alle films uit de reeks van Duivelse Dilemmas en de film past in dat opzicht goed binnen de reeks.

De film geeft een interessante kijk in het leven van een Nederlandse moslima. De film is een aanrader voor mensen met interesse in het gebruik van verschillende filmstijlen en genres. Als je de ontwikkelingen op het gebied van Nederlandse films volgt, moet je deze film zeker zien. Ik zou je niet zo snel aanraden om de DVD te kopen, maar je kunt de film gewoon bekijken op de website van uitzending gemist.

Geloven was op 7 december 2011 te zien op Nederland 2. Distributie: omroep HUMAN.
Ilona Hoeve is eerstejaars Communicatie- en Informatiewetenschappen.

Intrige, mysterie en perversiteit op zijn Finchers

Sat, 21 Jan 2012 16:08:54 +0100

The Girl with the Dragon Tattoo opent met een spannende en duistere titelsequentie, die meteen de toon zet voor de rest van de film. In close-up zien we onderdelen van een motor voorbij komen, elektronische draden, toetsenborden en glimmende lichamen. Het is sexy, spannend en explosief. Druipende olie bedekt de naakte lichamen. De film van David Fincher barst goed los, wanneer de olie aan het eind van de sequentie vlam vat en een explosie veroorzaakt. De Amerikaanse adaptatie van Stieg Larssons gelijknamige boek, kennen we tevens van de Zweedse adaptatie uit 2009. Deze versie is het eerste deel van de welbekende Millennium trilogie. De Zweedse landschappen en koude winters gecombineerd met themas als misdaad, seks, geweld, bedrog en mysterie vormen een waar visueel spektakel van Finchers hand, die zich hiermee als een vis in het water voelt.

Mikael Blomkvist (Daniel Craig) werkt als schrijver bij het tijdschrift Millennium. Hij heeft zojuist een rechtszaak verloren wegens het valselijk beschuldigen van een zakenman, waardoor hij 600.000 Zweedse Kroon moet gaan betalen. Wanneer Henrik Vanger (Christopher Plummer), de rijke en gepensioneerde directeur van Vanger Industries, Mikael een goed betaalt voorstel doet, komt dit zeer gelegen. Mikael krijgt de opdracht het 40 jaar oude onderzoek naar het vermiste nichtje van Hendrik weer op te pakken. De film begint goed op gang te komen wanneer Hendrik de jacht opent en Mikael toespreekt met de woorden: Officially assisting with my memoirs. But what you\'ll really be doing is investigating thieves, misers and bullies -- the most detestable collection of people that you will ever meet -- my family.

Naast Mikael volgen we ook Lisbeth Salander (Rooney Mara), een heldin in het leer, behangen met piercings en tatoeages. Ze is een professioneel hacker en tevens een slachtoffer van misbruik en geweld. De traumas uit haar verleden maken Lisbeth extreem introvert en asociaal. Ze heeft weinig behoefte aan sociaal contact en heeft een ongekende afkeer tegen mannen die vrouwen haten. Ze spendeert haar vrije tijd aan het zoeken en straffen van deze mannen, die verdacht worden van seksueel misbruik met jonge vrouwen. Lisbeth krijgt de opdracht van Hendrik Vanger om een rapport te schrijven over Mikael en zijn leven. Wanneer Mikael verlegen zit om een assistent tijdens de zoektocht naar het vermiste nichtje, schakelt hij Lisbeth in. Lisbeth en Mikael stuiten op gruwelijke taferelen omtrent de vermissing van een aantal vrouwen en komen erachter dat de moordenaar wellicht nog steeds in de omgeving te werk gaat.

De film van Fincher leeft in het hier en nu. Veel flashbacks die in de Zweedse adaptatie het verhaal illustreren, zijn in deze adaptatie weggelaten. De film van Amerikaanse bodem is op meerdere momenten wat minder direct dan zijn opponent. Veel plotontwikkelingen worden niet in zijn totaliteit verbeeld. De kijker krijgt een indruk van wat er gebeurt en mag de rest zelf invullen. Het suggestieve karakter versterkt de spannende sfeer in de film goed. Ook de muziek van Trent Reznor en Atticus Ross draagt hier aan bij. Deze componisten lijken de smaak goed te pakken te hebben nadat zij met de soundtrack voor The Social Network een Oscar in de wacht sleepten. De ietwat spookachtige muziek in de vorm van een modern klokkenspel maken van de film een meespelende thriller. Ook al is het plot van de film voor velen geen verrassing meer, de spannende montage, de spookachtige klanken en het sterke acteerwerk van zowel Daniel Craig als Rooney Mara laten de kijker opnieuw genieten van Larssons talent.

Tegen het einde aan wordt de film iets minder spectaculair. Alhoewel de film visueel strak gestileerd is, worden veel essentiële plotontwikkelingen vertelt in plaats van verbeeld. Is de film van Fincher dan een tweede adaptatie van hetzelfde boek of gewoon een remake die het waard is om bekeken te worden? Dat de film het kijken waard is staat vast. Hij is immers spannend en meeslepend genoeg. Dat het officieel een adaptatie is van hetzelfde boek ontkent ook niemand, want het script van The Girl with the Dragon Tattoo is gebaseerd op het gelijknamige boek van Larsson en niet op de Zweedse film van regisseur Niels Arden Oplev. Er is dus verder weinig mis met deze adaptatie van Fincher, maar of het maken van een Amerikaanse adaptatie daadwerkelijk nodig was, is een andere vraag. De Zweedse versie blijft na afloop nog dagen door je hoofd spoken en laat je met veel onbeantwoorde vragen achter. De Amerikaanse adaptatie van Fincher stuurt je met een spectaculaire visuele ervaring naar huis, maar verdwijnt al snel uit je geheugen.

The Girl with the Dragon Tattoo is vanaf 19 januari te zien in de bioscoop. Distributie: Columbia Pictures en Metro-Goldwyn-Mayer.
Lisan Beune is masterstudent Film- en Televisiewetenschap.

Puerto Rico onder invloed van Rum

Sat, 07 Jan 2012 23:16:31 +0100

Do not confuse love with lust, nor drunkenness with judgement.
The Rum Diary (2011) met Johnny Depp in de hoofdrol zit vol met tegenstellingen als deze. De film is gebaseerd op het gelijknamige dagboek van Hunter S. Thompson en volgt de bekende schrijver in de jaren 60 tijdens zijn avontuur op het subtropische eiland Puerto Rico. Paul Kemp (Johnny Depp), zoals het hoofdpersonage wordt genoemd, heeft het schreeuwerige New York achter zich weten te laten en hoopt zijn passie voor alcohol in Puerto Rico te kunnen gebruiken tijdens zijn zoektocht naar de schrijver in zichzelf. Verdovende middelen, mooie vrouwen en onverklaarbare situaties volgen elkaar in hoog tempo op en al snel lijkt Paul zichzelf te verliezen in de chaos van de stad.

Wanneer Paul zichzelf op een ochtend in een hotel in het toeristische Puerto Rico vindt, is het even acclimatiseren. De American Dream die hij verwacht te vinden blijkt volgebouwd met hotels, luxe zwembaden, havens en privé stranden. Iedereen die uit de nachtmerrie wilt ontwaken en voort wilt leven in de droom zal hiervoor moeten betalen. Ook het baantje als journalist, waarvoor hij naar het eiland is afgereisd, lijkt een verloren zaak. De krant wordt gerund door een talentloze chaoot met een burn-out en zijn collegas lijken zichzelf al tijden geleden verloren te hebben in het bruisende nachtleven van de stad. Al snel maakt Paul kennis met Sanderson (Aaron Eckhart), een iets te gladde zakenman in glimmend pak. Sanderson heeft naast veel succes en geld, ook een bloedmooie vriendin Chenault (Amber Heard) genaamd, waar Paul als een blok voor valt. Wanneer Sanderson een schrijver nodig heeft om een van zijn onzuivere vastgoedprojecten te promoten, is dit voor Paul de kans om dichterbij de verleidelijke Chenault te komen. Even lijkt Paul verblind te worden door de schoonheid van deze vrouw, maar al snel wordt hij geconfronteerd met het tweede gezicht van Puerto Rico, een gezicht van armoede en bedrog.

De armzalige realiteit van de plaatselijke bewoners van het eiland openen de ogen van Paul. Zijn schrijvershart zet zich af tegen alle onzuivere praktijken van Sanderson en zijn vriendjes. Ondanks dat Paul op deze manier een miljoenendeal misloopt, zet hij samen met zijn collegas Sala (Michael Rispoli) en Moburg (Giovanni Ribisi) alles op alles om de waarheid op papier te krijgen. Eigenlijk neemt de film vanaf dit moment een onsamenhangende wending. Regisseur Bruce Robinson lijkt te veel de focus te leggen op het audiovisuele aspect van de film. Beelden van prachtige stranden, een vreugdevolle stad, absurde situaties en grappige dialogen vullen de rest van de film, zonder dat er veel ontwikkeling plaatsvindt. Alhoewel de film in het begin aanvoelt als een Fear and Loathing in Las Vegas deel 2 met een door alcohol beïnvloedde Johnny Depp, eindigt deze als een narratieve flop. Het hoofdpersonage maakt geen karakterontwikkeling door en veel gebeurtenissen gebeuren zomaar, zonder dat deze fatsoenlijk ingeleid worden of überhaupt een functie lijken te vervullen. Zo blijkt maar weer dat een film meer nodig heeft dan een steracteur.

The Rum Diary is het verhaal over een schrijver die zichzelf probeert te vinden in de chaos van Puerto Rico. De twee gezichten van de stad, met aan de ene kant de rijkdom van het toeristenleven en aan de andere kant de armoede van de plaatselijke bevolking, zorgen voor een onsamenhangend geheel in het plot van de film. Audiovisueel gezien geeft het de film echter veel om mee te werken, want de film ziet vol shots die erg vermakelijk zijn om naar te kijken. Helaas staan ze niet in dienst van het verhaal, waardoor de film misschien niet helemaal is geworden waar trouwe fans op zaten te wachten. Vermakelijk is hij echter wel, deze film van regisseur Bruce Robinson. Ook is hij met vlagen grappig, maar lang niet altijd. Alhoewel er continu veel op je beeldscherm gebeurd, leidt dit verder tot niets. Heb je dus zin in een avondje ongegeneerd vermaak met prachtige beelden en uitstekend acteerwerk? Of wil je Johnny Depp weer zien stralen in de rol van beschonken schrijver? Dan zit je bij The Rum Diary in ieder geval aan het goede adres. Helaas is het niet een film die je nog een lange tijd bij zal blijven en eindigt het zeer toepasselijk met de tekst: this is the end of one story and the beginning of another one.

The Rum Diary is momenteel te zien in de bioscoop. Distributie: FilmDistrict.
Lisan Beune is masterstudent Film- en Televisiewetenschap.

Hedendaagse soundtrack onder oude klassiekers!

Mon, 17 Oct 2011 23:06:00 +0200

Van 28 oktober tot en met 26 november 2011 vindt de derde editie van het Rocket Cinema Festival plaats met als thema avontuur. DJs en muzikanten worden uitgedaagd een nieuwe soundtrack te schrijven voor een filmklassieker en deze live op te voeren. In samenwerking met muzikanten, beeldmakers, theatermakers en kunstenaars stelt het festival acht programmas samen die plaatsvinden op verrassende locaties, van planetarium tot oude kerk. In samenwerking met NS organiseert Rocket Cinema bovendien een rondreizend programma Rocket Cinema Ontspoort! dat op en rond de treinstations Amsterdam Centraal, Groningen en het Spoorwegmuseum in Utrecht plaatsvindt. Het festival wordt mede mogelijk gemaakt door Paradiso.

Het gaat op 28 oktober van start met de science fiction klassieker Fantastic Voyage in het planetarium van dierentuin Artis in Amsterdam. De film wordt begeleid door de band Klerkx & the Secret met Rob Klerkx, de drummer van Moke. Op zaterdag 29 oktober is de onderwaterwereld van het aquarium in Artis het levensechte decor bij het visueel adembenemende Baron Práil en retro-sciencefictionfilm The Creature From The Black Lagoon met een nieuwe soundtrack van Quartier Mustache en DJ Dirk Diggler. Op 31 oktober (Halloween) strijkt het festival neer in de Oude Kerk in Amsterdam, voor de gelegenheid omgetoverd tot een gotisch monstertafereel. Hier zal de originele versie van King Kong te zien zijn met een soundtrack van dj-duo Homework. Het voorprogramma is in handen van kunstenaar Ewan Cameron en Moving 4‑Arts, een collectief van dansers, performers en choreografen.

Zie voor meer informatie Paradiso.nl!

Moeders schoonheid leidt tot gebroken gezin

Sun, 18 Sep 2011 00:30:04 +0200

Mama, waarom ben ik zo ongelukkig?, vraagt de volledig uitgebluste, drugsgebruikende veertiger Bruno zich in het Italiaanse drama La Prima Cosa Bella (Het Eerste Mooie Ding) hardop af. Vanwege zijn terminaal zieke moeder Anna keert hij na vele jaren terug naar Livorno, de door hem ontvluchte en gehate stad waar hij met haar en zusje Valeria opgroeide. De film biedt een verstrengeling van flashbacks en fragmenten van het heden waarin wordt verteld wat het onfortuinlijke gezin allemaal heeft meegemaakt. De nadruk ligt echter op Bruno's haat-liefde-verhouding met zijn moeder en meer nog, op zijn onvermogen een gelukkig mens te zijn. Deels komt dit door zijn verre van vlekkeloos verlopen jeugd, maar deels ligt dit ook zeker in zijn aard, zo blijkt in dit tragikomische relaas met een weinig innovatieve maar goedbedoelde moraal en een helaas wat ongelukkig uitgewerkte sleutelscène.

Zomer 1971. Moeders wordt tot mooiste mama van het Livornese strand gekozen en oogst een paar schalkse blikken en opmerkingen. Dochter Valeria reageert enthousiast, maar zoon Bruno kijkt boos en papa Mario geërgerd. En dat terwijl vrouwlief in eerste instantie niet eens het podium op wil en niets doet om enthousiasme van de andere mannen op te wekken. Desondanks zal deze situatie toch de directe aanleiding zijn voor de heftige breuk tussen beide ouders en daarmee leiden tot een verscheurd en rondzwervend gezin. Een niet al te geloofwaardig begin. Als er een achtergrond van spanningen binnen het gezin zou worden geschetst, zou dit nog als de bekende laatste druppel gezien kunnen worden, maar dat is niet het geval. Hierdoor raak je als kijker even uit de film omdat je je aan het verbazen bent over de klaarblijkelijk uitermate onzekere en dus jaloerse vader Mario.

Bruno's boze reactie op mama's uitverkiezing komt eveneens uit de lucht vallen en wordt, net als zijn vaders weerstand, niet verklaard. Gelukkig wordt in de loop van de flashbacks (onderscheiden van het heden middels een iets andere kleurenfilter en in een enkel geval een hevig dreunende soundtrack) wel duidelijk waarom hij een moeilijke relatie met zijn moeder en, mede daardoor, zichzelf heeft gekregen. Een emotionele isolement dat een grote innerlijke leegte creëert wordt door hoofdrolspeler Valerio Mastandrea treffend verbeeld.

Met al deze ingrediënten zou deze zeer goed in beeld gebrachte vertelling gemakkelijk melodramatisch kunnen worden. Dit wordt echter voorkomen door wat optimisme en humor aan de film toe te voegen. Zo is er Giancarlo, de man van Valeria, een ontzettend lieve man die constant aan het babbelen blijft over tal van trivialiteiten en aan het eind van zo'n monoloog de gesprekspartner bedankt voor het fijne gesprek dat ze toch echt nog een keer voort moeten zetten. Een typisch tragikomisch aspect is Bruno's zoektocht naar drugs. Of hij nu via een dokter of een gitaarspelende emo-tiener aan het spul probeert te komen, zijn kansloze pogingen falen maar de respons van de bevraagden zorgt voor een glimlach bij de kijker.

Deze met drie Donatello's (de Italiaanse Oscars) bekroonde tragikomedie (met wat meer tragi dan komedie) mag dan een gezinsdrama zijn, ze gaat uiteindelijk om de innerlijke zoektocht die miserabel mens Bruno moet maken om gelukkiger te worden. Daarvoor moet hij afrekenen met zijn verleden en zich rekenschap geven van de liefde en de warmte van het gezin. En zelfs (of misschien juist?) een gezin als het zijne heeft hiervan wat te bieden.

La Prima Cosa Bella is momenteel te zien in de bioscoop.
Marco van Hoof is vierdejaars taal- en cultuurstudies, hoofdrichting film-en
televisiewetenschap.

Een potje Russisch roulette om geld wordt onbedoeld komisch

Fri, 01 Jul 2011 01:07:01 +0200

Vince komt door een speling van het lot in de verleiding om veel geld te verdienen door telefonische instructies van een onbekend persoon op te volgen die in eerste instantie waren bedoeld voor iemand anders. Het geld kan hij goed gebruiken om een levensreddende operatie voor zijn vader te kunnen betalen. Zonder te weten wat hem te wachten staat leiden de instructies hem via omwegen naar een groot afgelegen huis, terwijl de autoriteiten hem ongemerkt op de hielen zit. Op de locatie aangekomen zijn de instructiegevers verbaast Vince te zien opdagen, in plaats van de persoon voor wie de instructies bedoeld waren. Vince kan nu echter niet meer terugkrabbelen en zal plaats moeten nemen in een spel van leven en dood, namelijk Russisch roulette.

De plotbeschrijving van 13 doet een zenuwslopende zit verwachten. Toekijken bij wie van de deelnemers de kogel het eerst uit de revolver komt en zo zijn tegenstander zijn laatste adem doet uitblazen is een bijzonder spannend gegeven dat de kijker gedurende de film constant op het puntje van zijn stoel zou moeten doen plaatsen. Dit spel op leven en dood is op de meest spannende manier gefilmd in klassieker the deer hunter. Van deze spanning viel tijdens 13 echter weinig te merken en aan het gegrinnik in de rest van de zaal te horen was ik niet de enige die er zo over dacht.

13 is een remake van de, eveneens door Géla Babluani geregisseerde, film 13 tzameti uit 2005. Deze eerste langspeelfilm van de regisseur won de Sundance Film Festival Grand Jury prijs voor wereldcinema in 2006. De remake is op korte termijn gemaakt om een groter (internationaal) publiek aan te trekken. Verschillen met het origineel zijn de Engelse voertaal, karakters die zijn toegevoegd en het gegeven dat deze remake in kleur is en niet in zwart-wit. Deze aanpassingen kunnen er echter niet voor zorgen dat het verhaal op een spannende manier wordt uitgebeeld. Het valt dan ook te betwijfelen of deze remake een goede keuze is geweest van de regisseur en of ervaren acteurs Mickey Rourke en Jason Statham er goed aan hebben gedaan zich te lenen voor deze remake.

Het begint al met de ongeloofwaardige actie van de hoofdpersoon die zonder te weten wat hem te wachten staat instructies opvolgt van een onbekend persoon puur en alleen omdat hij daar mogelijk veel geld kan verdienen. Hoe kan een persoon zich zo onwetend in een avontuur storten, terwijl hij geen benul heeft in wat voor onderwereldscene hem dit kan doen belanden? Ter plaatse hebben de deelnemers allen een groot nummer op hun rug (Vince heeft nummer 13) en moeten in een kring achter elkaar staan en hun pistool op het achterhoofd van de persoon voor hen richten. Hoewel de deelnemers allen bijna aan het spel onderdoor gaan en hevig zwetend met steeds meer tegenzin aan de speelronden deelnemen, is het tafereel voor de kijker een stuk minder spannend. Dit komt omdat je als kijker al bijna zeker weet wie de betreffende speelronden zullen overleven.

Bepaalde deelnemers worden bijvoorbeeld meer uitgelicht, zodat je al bijna zeker weet dat deze personen ver zullen geraken in het spel: Patrick (Mickey Rourke) die wordt bijgestaan door Jimmy (Curtis 50 Cent Jackson) en Ronald (Ray Winstone) die het geld moet opleveren voor broer Jasper (Jason Statham) zijn twee van die deelnemers waarvan je op voorhand al weet dat ze de eerste ronden zullen overleven. Ook is er een gedoodverfde favoriet, omdat deze kennelijk al veel ervaring heeft met het spel en op die manier kan de finale al vrij snel worden voorspeld. Het blijft echter een kansspel waarop je weinig tot geen invloed kan uitoefenen of je blijft leven of niet. Opmerkingen dat iemand het goed heeft gedaan en dat er iemand favoriet is voor de winst zijn dus eigenlijk totale onzin. De organisatoren van het dodelijke spel die de regels van het spel nauwlettend volgen worden door hun herhaaldelijke en overdreven harde uitlatingen volkomen lachwekkend. Daar waar zij de spanning moeten opbouwen, beginnen de rondes juist steeds meer op een herhaaloefening te lijken waarin de uitkomst eigenlijk al van tevoren bekend is. Bovendien eindigt de film niet aan het eind van het spel, maar gaat de film nog een onnodig half uur door waardoor de slechts 90 minuten durende film toch als te lang aanvoelt.

13 is vanaf 16 juni te zien in de bioscoop. Distributie: E1 Entertainment Benelux.

Pascal Snelder is tweedejaars Theater-, Film- en Televisiewetenschappen.