Blikonline.nl

LiteSide Festival 2010

Fri, 06 Aug 2010 14:34:31 +0200

Het LiteSide Festival laat voor de vijfde keer grenzen tussen verschillende culturen vervagen! De jubileumeditie van het festival presenteert van 20 t/m 22 augustus in Cultuurpark Westergasfabriek (Amsterdam) een actuele mix oriëntaalse en westerse cross-overs van muziek, dans, literatuur, theater, beeldende kunst en film. Jonge talenten tonen de artistieke creativiteit die ontstaat vanuit kruisbestuiving tussen oosterse en westerse culturen. Daarnaast zijn volop oriëntaalse hapjes en drankjes verkrijgbaar en draaien djs het hele festival de lekkerste muziek.

LiteSide organiseert jaarlijks diverse culturele evenementen die de meerwaarde van oriëntaalse culturen aan het actuele westerse culturele aanbod tonen. Middels deze evenementen wil LiteSide een platform bieden voor artistieke ontwikkelingen, een nieuwe generatie in aanraking laten komen met kunst en cultuur en ontmoetingen stimuleren.

Cultuurpark Westergasfabriek (Amsterdam)
20-22 aug. 16.00-04.00
Dagkaart 15.00
Passe-partout 25.00

Uiteenlopende (inter)nationale voorstellingen en tentoonstellingen tonen de nieuwste Europese grootstedelijke cultuur. Te zien zijn onder meer de Turkse danser Ziya Azazi, die dervish dansen combineert met westerse club beats, de oriëntaals geïnspireerde Engelse graffitikunstenaar Mohammed Ali en de Frans/Libanese trompettist Ibrahim Maalouf. Deze jazzmuzikant zorgt samen met zijn band én oriëntaalse trompet voor spannende mix oriëntaalse jazz- en wereldmuziek. Tijdens de Shimmy Shake Show worden bijzondere buikdansacts gecombineerd met dansstijlen als jazz, trapeze, Bollywood, gothic en salsa.

Voor meer informatie bekijk de site: www.liteside.nl.

Argentijns misdaaddrama met verborgen liefdesverhaal is een verdiend Oscarwinnaar

Tue, 03 Aug 2010 14:27:27 +0200

Benjamin Espósito wil na zijn pensioen als federale agent bij de Argentijnse rechtbank een boek gaan schrijven over een moordzaak van 25 jaar geleden waar hij zelf betrokken bij is geweest. Gedurende het schrijven beleeft hij de gebeurtenissen in zijn hoofd opnieuw en probeert hij de zaak voor zichzelf een plaats te geven. Hij kreeg destijds de zaak toegewezen waarin een jonge vrouw was verkracht en vermoord en had daarbij hulp van zijn partner Sandoval, die behalve een goede vriend ook regelmatig een echte dronkaard is. Ook zijn bazin Irene Menéndez Hastings, op wie hij stiekem al heel lang verliefd is, raakt betrokken bij de zaak. De moord blijkt echter niet zo makkelijk opgelost en waar er eerst geen aanknopingspunten lijken te zijn, levert de zoektocht van Espósito uiteindelijk wel resultaten op, maar dit brengt wel gevaren met zich mee.

el secreto de sus ojos betekent letterlijk het geheim in hun ogen. Door vele close-ups krijgen we regelmatig uitvergrote gezichten te zien met blikken die boekdelen kunnen spreken. Volgens regisseur Juan José Campanella gaat het in deze film over een liefde die al jaren ongeuit blijft, het gaat over frustratie en over de leegheid die de hoofdpersonages voelen. Deze leegheid zien we vooral terug bij Espósito die 25 jaar na het voorval de zaak nog steeds niet kan laten rusten en zijn bazin nooit zijn ware gevoelens heeft laten weten. Sandoval compenseert zijn lege bestaan vooral met alcohol. Ricardo Morales, de man wiens vrouw is verkracht en vermoord, is vooral gefrustreerd dat de dader niet meteen gevonden kan worden en zal dan ook niet rusten tot de dader is gepakt. Stuk voor stuk worden deze personages zo overtuigend neergezet, dat de leegheid van hun bestaan bijna valt te zien in hun ogen.

Het verhaal gaat niet alleen om de oplossing van de moordzaak zelf, maar ook over liefde op zich. De spanning tussen Benjamin Espósito en Irene Menéndez-Hastings valt constant te voelen als beiden in beeld zijn. Espósito toont echter nooit zijn gevoelens, omdat hij weet dat zijn bazin getrouwd is. Daarnaast zien we de verscheurde Ricardo Morales wiens grote liefde uit zijn leven vandaan is gehaald en met de vraag worstelt hoe hij hiermee om moet gaan. Deze kruising tussen aan de ene kant een detective/misdaad drama en aan de andere kant een verborgen liefde van het hoofdpersonage en een man met onmenselijk veel liefdesverdriet, levert een interessante mix op waardoor de kijker meer inzicht krijgt in de personages en zo het verhaal en daarmee de inleving in de zoektocht naar de moordenaar versterken.

el secreto de sus ojos won bij de afgelopen Oscaruitreiking de Oscar voor beste buitenlands gesproken film en heeft daarnaast meerdere andere prijzen gewonnen voor met name acteerprestaties, geluid, muziek en cinematografie.

el secreto de sus ojos is vanaf 26 augustus te zien in de bioscoop. Distributie: Wild Bunch.

Pascal Snelder is tweedejaars Theater-, Film- en Televisiewetenschappen.

BLIK 3.2 nu verkrijgbaar!

Thu, 01 Jul 2010 15:44:37 +0200

Zo veel tijd als we voor het voorlaatste nummer genomen hebben, zo weinig tijd hadden voor het laatste nummer van het academisch jaar en BLIKs eerste lustrumjaar. Het is ons niettemin gelukt om in twee maanden tijd een volledig nummer samen te stellen. Deze editie draait om de werkelijkheid en de representatie ervan, en met name om hoe deze twee voortdurend verward worden. Bekijk direct de digitale inhoudsopgave van dit nummer en bestel BLIK 3.2!

BLIK 3.1 nu verkrijgbaar!

Fri, 14 May 2010 18:03:35 +0200

Het heeft even geduurd, maar eindelijk is het zover: met trots presenteren we je de nieuwste, extra dikke editie van tijdschrift BLIK! Deze editie staat geheel in het teken van de FAQ Masteravond MCW die de redactie in maart jl. organiseerde aan de Universiteit Utrecht. Verschillende studenten, promovendi en docenten uit uiteenlopende vakgebieden van het departement Media- en Cultuurwetenschappen spraken op deze avond over hun onderzoek, stage of hun carrière na de studie. In de verschillende artikelen, essays en het interview in deze editie krijgen een aantal van hen de ruimte om dieper in te gaan op hun onderzoek of huidige carrière.

21 mei, ben jij erbij?

Wed, 05 May 2010 15:48:37 +0200

Den Haag weet het zeker: studenten zullen er na de volgende verkiezingen op achteruitgaan. Het afschaffen van de studiefinanciering, het extra betalen voor je tweedestudie, de OV-kaart die verdwijnt in zijn huidige vorm en het verhogen van collegegelden worden in Den Haag veelvuldig genoemd als bezuinigingsmaatregelen. Niet alleen dreigt het onderwijs onbetaalbaar te worden, ook daalt al jaren de onderwijs kwaliteit terwijl investeringen uitblijven. Wij, studenten, zijn van mening dat wij ons juist nu moeten uitspreken; goed en betaalbaar onderwijs voor jou maar ook voor onze kenniseconomie is onmisbaar en daarmoet in geïnvesteerd worden. Wij moeten ervoor zorgen dat de heren & dames die het na 9 juni voor het zeggen hebben hier niet omheen kunnen. Daarvoor hebben we jou nodig. Laat Den Haag weten dat wij deze maatregelen niet langer gaan slikken en vul het Museumplein tegen de bezuinigingen. 21 mei, ben jij er bij?

Vrijdag 21 mei | Museumplein Amsterdam | 14.00 | www.21mei.nl

Partners: LSVb, ISO, JOB, de Landelijke Kamer van Verenigingen & Comité SOS. Music & artists powered by: Wild FM.

Machtig & Multimediale Mussolini

Wed, 21 Apr 2010 17:52:20 +0200

Regisseur Marco Bellocchio laat in vincere op voortreffelijke wijze zien hoe volharding, eindeloze onverzettelijkheid en brandende passie uiteindelijk tot een krankzinnige wereld leiden. In een tijdperk waar kunst, media en politiek een veelbetekenende wending nemen in de Europese geschiedenis, etaleert Bellocchio het verhaal van Ida Dalser. De geheime liefde van Benito Mussolini, die met al haar passie niet kan voorkomen dat ze het slachtoffer wordt van een aanbrekende moderne tijd.

Bellocchio besteedt gelukkig weinig aandacht aan het hoe en waarom achter het fenomeen Benito Mussolini. De film duikt meteen in de sferen van het opkomende fascisme en laat de roerige tijden van de Eerste Wereldoorlog voor zich spreken. De jonge Benito Mussolini wordt krachtig gespeeld door Filippo Timi en weet lust en honger naar macht te laten fonkelen in zijn ogen. Al deze lovende beeldspraak is gerechtvaardigd omdat Bellocchio met veel levendigheid de eerste acte van de film presenteert.

De theatrale protesten van Mussolini en zijn hartstochtelijke avonden met Ida Dalser (Giovanna Mezzogiorno), krijgen door de korte scènes met vloeiende muzikale overgangen een zweem van opera. Doordat Bellocchio meer de aandacht vestigt op beweging dan op dialoog. Met enkele momenten van triomfantelijk gezang, gecombineerd met archiefmateriaal uit het Mussolini-tijdperk, lijkt het alsof Bellocchio niet alleen in vorm maar ook in stijl declameert hoe het fenomeen Mussolini tot stand komt.

Ida Dalser wordt neergezet als een tragische heldin. Ze hield van Benito Mussolini nog voor dat Italië hem vereerde. Zij gaf haar leven, en verkocht haar inboedel om de ambitie van de jonge Mussolini te financieren. Met zijn eigen krant Avanti! zette hij de eerste stap naar een socialistisch Italië. Hun passionele relatie raakt opgebroken door de Eerste Wereldoorlog, en hervinden elkaar pas jaren later in een oorlogshospitaal. Ze treft hem daar aan al starend naar het plafond, waar een film wordt geprojecteerd met Jezus in close-up. De iconische rol die hij later als Il Duce zal aannemen, wordt hierbij prachtig gesuggereerd. Bellocchio kruipt hier bijna ongemerkt over naar een meer filmische en melodramatische toon.

Op dat moment ontmoet Ida ook de nieuwe vrouw van Mussolini, en duidelijk wordt dat zij nooit meer aan de zijde van Benito zal mogen staan. In ongeloof blijft ze strijden voor haar rechten als vrouw van. Haar volharding doet Mussolini beslissen haar op te sluiten in het gekkenhuis. Het enige contact wat ze dan nog heeft met Mussolini, is via de portretten van hem die overal hangen, de radio, de krant en de bioscoopjournaals. Idas ongezonde overtuiging brengt ze ook over op haar zoon Benito Albino. Hij, hoewel erkend door Mussolini, zal ook ten onder gaan aan de waanzin van het tijdperk van Il Duce.

vincere tekent als film misschien nog meer een tijdperk van ongekende moderniteit dan een portret van Mussolini. Idas blinde geloof dat Mussolini uiteindelijk voor haar zal kiezen staat mooi in een parallel verband met het blinde vertrouwen dat Mussolini via zijn multimediale propaganda wist te creëren onder het Italiaanse volk. Hij bespeelde als eerste dictator heel kundig zijn achterban via de media en kunst. Politiek had in zijn regime alles te maken met beeldvorming. Imago is beeldvorming, en beeldvorming is media.

Bellocchio heeft er voor gekozen om in dit tweede gedeelte van de film de originele Mussolini via de archiefbeelden zijn eigen rol te vervullen. Filippo Timi lijkt in de verste verte niet op Mussolini, maar Bellocchio weet de overgang van een intieme relatie tussen Ida en een jonge Benito naar een afstandelijk politiek icoon (Il Duce) heel kundig te brengen. Een film die absoluut de moeite waard is, alleen al om te zien wat film betekende voor mensen begin twintigste eeuw.

vincere is vanaf 22 april te zien in de bioscoop. Distributie: Cinéart

Nienke Huitenga is afstuderend masterstudent Film- & Televisiewetenschappen

In de gevarenzone

Mon, 12 Apr 2010 14:16:33 +0200

De combinatie Paul Greengrass en Matt Damon leverde al twee succesvolle films op: the bourne supremacy (2004) en the bourne ultimatum (2007). In hun hernieuwde samenwerking green zone speelt het strijdtoneel zich af in het Irak van 2003, vlak nadat de Amerikanen en de coalitietroepen Saddam Hussein hebben verdreven. Chief Warrant Officer Roy Miller (Matt Damon) en zijn team van inspecteurs hebben als taak massavernietigingswapens (MVWs) op te sporen, maar nadat een drietal missies nog steeds geen scheepsrecht heeft opgeleverd, begint Miller lastige vragen aan de legertop te stellen. Wat hem natuurlijk niet in dank wordt afgenomen.

Matt Damon is goed op dreef als de integere Miller, een man die niet slechts in Irak is om zijn werk te doen, hij wil het land in een betere staat achterlaten dan hoe hij het aantrof. Wanneer Miller erachter komt dat de zaak rond de MVWs een stuk complexer is dan hij in eerste instantie vermoedde en hij aan alle kanten wordt tegengewerkt om de waarheid aan het licht te brengen, vraagt hij aan CIA-agent Martin Brown (Brendan Gleeson): We staan toch allemaal aan dezelfde kant? De oude rot in het vak reageert slechts met: Doe niet zo naïef.

Beetje bij beetje komt Miller erachter dat de hele zaak rond de MVWs deel uitmaakt van een breder complot dat vele betrokkenen kent: van een journaliste die op zoek is naar een mysterieuze overheidsbron die informatie verstrekt over de locaties van de MVWs, tot een hooggeplaatste overheidsfunctionaris en een doorgewinterde CIA-agent. Allen zijn samen met Miller betrokken in de strijd om een land dat in chaos verkeert. Als Miller precies wil weten hoe de vork in de steel zit, dan zal hij de relatieve veiligheid van Bagdads groene zone achter zich moeten laten om er zelf op uit te trekken.

De nerveuze en beweeglijke camerastijl die we van Greengrass gewend zijn in de Bourne-films, mag ook in green zone niet ontbreken. Ondanks het feit dat dit geheel in het plaatje van green zone past, heeft dat waarheidsgetrouwe, schokkerige beeld van tijd tot tijd meer weg van cloverfield (Matt Reeves, 2008) dan je lief is en dat is toch iets dat enigszins afbreuk doet aan het actiespektakel dat green zone in petto heeft.

Wanneer green zone puur als actiethriller wordt bekeken, stelt de film niet teleur: de mooi gecoördineerde actiescènes doen realistisch aan en met name de laatste gevechtsscène die zich in het donker afspeelt, is goed spannend. Daarnaast zijn er zat intriges die het verhaal sturen. Het probleem ligt echter bij het gegeven dat de film moeilijk los gezien kan worden van zijn context, ook al is het in zijn opzet simpelweg een actiethriller die in Irak is gesitueerd. Misschien is de tijd nog niet helemaal rijp voor een film als deze. Berichtgeving over het land en alle problemen waarmee het te stellen heeft, liggen nog te vers in het geheugen om de gebeurtenissen van een zekere afstand te bekijken. Je weet wel dat het film is, maar tegelijkertijd weet je ook dat feit en fictie in het geval van green zone wel héél dicht bij elkaar in de buurt komen.

green zone draait vanaf 15 april in de bioscoop. Distributie: United Pictures International.

Mariana Kniveton is tweedejaars Theater-, Film- en Televisiewetenschappen.

De persoon die jij nodig hebt is Nanny McPhee

Tue, 23 Mar 2010 16:18:51 +0100

Wanneer je me nodig hebt, maar me niet wil houden, dan zal ik blijven. Wanneer je me wil houden, maar me niet meer nodig hebt, dan zal ik gaan. Aldus de bekende leuze van Nanny McPhee, die in dit tweede deel wederom een huishouden op orde moet zien te krijgen. Een jonge moeder van drie kinderen wordt het echt te veel nu haar man in de oorlog aan het vechten is, ze haar boerderij op het punt staat te verliezen en er ook nog eens verwend neefje en nichtje op bezoek komen die het platteland duidelijk niet gewend zijn. Er is maar één persoon die haar uit de brand kan helpen en dat is Nanny McPhee.

Waar Nanny McPhee zich over de kinderen bekommert heeft moeder Green (Maggie Gyllenhaal) hele andere zorgen aan haar hoofd, namelijk hoe ze de boerderij kan blijven houden zonder failliet te gaan. De sluwe Phil (Rhys Ifans) probeert de boerderij van haar af te pakken en verzint van alles om moeder Green de verkoopakte te laten tekenen. Zelf heeft Phil weer een schuld aan de mysterieuze mevrouw Biggles en dus heeft hij de nodige haast om de boerderij in zijn bezit te krijgen. Phil is bereid ver te gaan om dit doel te verwezenlijken.

In dit nieuwe avontuur zullen de kinderen vijf nieuwe lessen moeten leren. Zij zullen achtereenvolgens moeten leren stoppen met ruziemaken, leren delen, samenwerken, moedig te zijn en hoop te houden. Bij deze lessen komt net als in eerste deel de magische stok van Nanny McPhee weer te pas en dit levert de nodige komische situaties op. Nanny McPhee, die net als in het eerste deel door Emma Thompson wordt vertolkt, zegt gedurende de film niet veel, maar haar aanwezigheid is vaak voldoende om gedaan te krijgen wat nodig is. Waar ze de kinderen eerst nog duidelijk moet opdragen wat ze moeten doen, worden de kinderen gedurende film steeds verstandiger en volwassener. Hoewel dit principe nogal braaf aanvoelt en vaker voor komt in kinderfilms, zorgt het verhaal ook voor de nodige vernieuwingen en verrassingen.

Zo komen er volwassen themas als oorlog, armoede en echtscheiding aan bod die in het eerste deel ontbraken. Ook wordt er niet voortgeborduurd op het gezin uit het eerste deel, maar is er gekozen voor een nieuwe familie, waardoor de film meteen een frisse insteek heeft. Ditmaal zijn de lessen van Nanny McPhee niet gericht op conflicten tussen de ouder en de kinderen zoals in het eerste deel, maar vooral op de problemen tussen de kinderen onderling. Er bestaat nogal een groot verschil in levensstijl tussen de plattelandskinderen van de jonge moeder en de verwende neef en nicht van de grote stad en dit zorgt vanaf het begin voor problemen. Er moet gezegd worden dat de stadskinderen meteen al het bloed onder je nagels vandaan halen en dat is vooral te danken aan de overtuigende performance van Eros Vlahos en Rosie Taylor-Ritson als de neef en nicht van de stadskinderen.

Al met al levert deze verhaallijn een interessante mix op van komedie, educatie en magie die er goed de vaart in houdt. Waar het concept van de film in hoofdlijnen overeenkomt met het eerste deel, heeft dit tweede deel toch genoeg vernieuwingen om niet als een herhaaloefening over te komen. Sterke bijrollen van Ralph Fiennes (the english patient (Minghella, 1996), Harry potter-reeks) en Maggie Smith (sister act (Ardolino, 1992), harry potter-reeks) dragen zeker bij aan de overtuigingskracht van de film. Mede door de volwassen themas is de film niet alleen bedoeld voor het jongere publiek, maar zal ook de wat oudere kijker plezier hebben van de film. De knettergekke magie in de film draagt hier zeker aan bij, want wie wil er nou niet een stel biggetjes zien synchroonzwemmen?

nanny mcphee and the big bang is vanaf 24 maart te zien in de bioscoop. Distributie: Universal Pictures int.

Pascal Snelder is eerstejaars Theater-, Film- en Televisiewetenschappen.

Overheersende eentonigheid

Sun, 14 Mar 2010 23:20:50 +0100

Een gehavende man en een magere jongen zoeken in een vervallen schuur naar eten. De jongen kijkt verschrikt op als hij de drie oude bewoners aan een galg ziet hangen. Het is niet wat je denkt, zegt de man geruststellend, ze hebben zelfmoord gepleegd.

In de post-apocalyptische maatschappij waarin the road zich afspeelt is kannibalisme namelijk aan de orde van de dag. Eten is zo schaars dat mensen zich wenden tot soortgenoten, of er zelf een eind aan maken om zich een hongerdood te besparen. De mens is op zichzelf aangewezen en mag niemand vertrouwen als hij wil overleven.

Hoe de maatschappij zo vervallen is geraakt wordt niet uitgelegd. Uit flashbacks wordt duidelijk dat de man (gespeeld door Viggo Mortensen) zich de goede oude tijd nog kan herinneren en het jongetje is geboren in de asgrauwe hel. Zijn moeder (Charlize Theron, alleen te zien in flashbacks) verliet de twee toen ze alleen zelfmoord nog als optie zag. Of de hoofdpersoon echt de vader van het ventje is, wordt nooit helemaal duidelijk. De jongen denkt in ieder geval van wel.

De man is erg op hem gesteld en vergelijkt hem zelfs met een god. Misschien omdat de jongen hem nog een klein beetje vertrouwen in de maatschappij terug kan geven. Maar de man wil de jongen zo goed beschermen, dat het nergens meer mogelijk wordt een normaal leven te leiden. De jongen probeert meerdere malen zijn vader te overtuigen van het goede wat er nog in de wereld is, maar het lijkt tot niets te leiden.

We komen nergens in de film een naam te weten. Op de aftiteling staan de personages aangegeven als Man en Boy. Een paar maanden geleden deed Lars von Trier hetzelfde met antichrist. Je personages geen naam geven zorgt voor een bepaalde veralgemenisering, waardoor een psychoanalyse makkelijker op jezelf terug te slaan is.

Regisseur John Hillcoat probeert hier hetzelfde te doen, maar het is een stuk minder effectief. De twee hoofdpersonages voeren continu discussies die nergens toe leiden. Uiteindelijk is het steeds de volwassen man die het voor het zeggen heeft, en het jongetje dat moet gehoorzamen. Voor een film die sterk op twee karakters leunt, wordt dat snel vervelend.

Dat de film flink wat open laat voor interpretatie komt dit alles niet ten goede. De relatie tussen de man en de jongen is niet duidelijk en hun motivatie om door te trekken naar het Zuiden ook niet. Het einde lijkt verlossing te bieden voor de jongen, maar ook dat wordt aan de kijker overgelaten.

Uiteindelijk is the road een verhaal over een man die ondanks al zijn moeite zich niet meer weet aan te passen aan de veranderde maatschappij. In essentie lijkt dit veel op het idee achter no country for old men (Joel en Ethan Coen, 2007). Beide films werden dan ook gebaseerd op een boek van Cormac McCarthy.

Maar waar de Coen-broers door hun sterke regie volledig los konden komen van het boek, daar blijft Hillcoat vooral steken op een herhaling van zetten. Zijn regie kent niet de finesse van de Coens om het geheel echt intrigerend of pakkend te maken. Viggo Mortensen en nieuwkomer Kodi Smit-McPhee spelen weliswaar sterk, het camerawerk is degelijk en wordt mooi begeleid door de soundtrack van Nick Cave, maar het verhaal kent te weinig verandering en de beelden blijven te eentonig om de kijker geboeid te houden.

The road is vanaf 18 maart te zien in de bioscoop. Distributie: Benelux Film Distributors.

Fabian Melchers is derdejaars Theater-, Film- en Televisiewetenschappen.

De waanzin als troef

Thu, 11 Mar 2010 20:31:04 +0100

Nicholas Cage is terug! In bad lieutenant: port of call new orleans bewijst Cage dat hij nog weet wat acteren is. In de rol van inspecteur Terence McDonagh toont Cage hoe scherp, absurd en brutaal hij nog steeds kan en durft te spelen. De film begon voor regisseur Werner Herzog met New Orleans, en later kwam het script van politieserie-schrijver (nypd blue) William Finkelstein. Flink aangezet met zwarte humor weet Herzog de hoogst disfunctionele leefomgeving van Terence te verbinden aan een bijna verfijnd absurde verhaallijn. Terence werkt aan een moordzaak, waar veel, heel veel drugs mee gemoeid is. Een verslaving aan pijnstillers, rugklachten, en escort-vriendinnetje Frankie (Eva Mendez) zijn in deze situatie de juiste ingrediënten voor een totale escalatie, met knipoog.

New Orleans is verwoest door orkaan Katrina, en Terence en collega inspecteur Stevie Pruit (Val Kilmer) staan in de puinhoop van een onderwater gelopen gevangenis. Een man zit nog vast in zijn cel. Ze staan op het punt om hem te laten verzuipen, maar Terence strijkt over zijn hart en springt toch in het water. Deze altruïstische daad leidt er toe dat hij met permanente rugpijn zal moeten leven. De ogenschijnlijk sympathieke kerel die hij leek, is nu veranderd in een verwrongen wrak die op pijnstillers leeft.

Terence en Stevie houden zich voornamelijk bezig met een moord op vijf Senegalese immigranten die hen naar drugsdealer Big Fate (Xzibit) leidt. Door zich compleet te storten op deze zaak, probeert Terence zich te verzetten tegen de rugpijn. Echter hij verliest door de kwelling de grip op zijn leven die balanceert tussen de wet en de absolute criminaliteit van een bijbaan als parttime pooier voor Frankie en een verslaving aan crack, coke, heroïne en pijnstillers.

De broeierige sferen van New Orleans en de waanzin die zich langzaam openbaart door de onverdraaglijke pijn en de drugs waar Terence zich aan laaft, worden op Herzogiaanse wijze gereflecteerd op de natuur van New Orleans. Leguanen, slangen en krokodillen lijken als willekeurige elementen te zijn ingevoegd. Echter, ze onderstrepen de absurditeit van de risicos die Terence neemt in zijn land van waanzin: Terence blik is compleet vertroebeld en raakt nog dieper betrokken in misdaad omdat vriendinnetje Frankie in de problemen raakt en hij ook zijn gokverslaving niet meer in de hand houdt.

De film doet denken aan de gelijknamige film van Abel Ferrara uit 1992, met Harvey Keitel in de hoofdrol, maar de films verschillen als dag en nacht. Hoewel de films beiden amoraliteit beamen, is de interpretatie van Herzog duidelijk gericht op de totale ontregeling door drugs en misdaad en de waanzin die er uit voort vloeit, zonder enige morele kritiek. Herzog claimt zijn bad lieutenant niet op Ferraras origineel te hebben gebaseerd. De enige overeenkomst is de gedrogeerde blik: Herzog schakelt de gespannen houding en mood swings van Terence gelijk aan de soorten drugs die hij al dan niet tegelijk inneemt.

Herzog heeft de waanzin ingezet als het mechanisme dat de oplossing voor de moordzaak lijkt te zijn. Doordat Terence zich totaal overgeeft aan zijn zintuigen en intuïtie, weet hij op onverwachte manier zijn mislukte leven als troef in te zetten bij het oplossen van de moordzaak.

bad lieutenant: port of call new orleans is vanaf 11 maart te zien in de bioscoop. Distributie: Benelux Film Distribution.

Nienke Huitenga is master student Film- & Televisiewetenschappen.

Alice terug in Wonderland

Tue, 09 Mar 2010 22:16:45 +0100

Tim Burton balanceert met zijn fantasiefilms al jaren op het randje van het absurdisme. Een lichte ondertoon, zoals in edward scissorhands (1990) en big fish (2003), werkt daarom beter dan meer morbide werken als corpse bride (2005) en sweeney todd (2007). alice in wonderland begint lichtvoetig met veel lekker vreemde humor, maar wordt helaas steeds donkerder.

Het had niet veel gescheeld of we hadden de film alleen op DVD kunnen bekijken. Bioscopen waren vastberaden de film te boycotten, omdat ze de release te kort na de première gepland vonden. Gelukkig is het geschil opgelost, want alice in wonderland is een film die met zijn fantasievolle vormgeving en haarscherpe 3D beter tot zijn recht komt op een groot scherm.

Lewis Carroll's originele verhaal is iets aangepast. Alice (Mia Wasikowska) is 19 en staat op het punt uitgehuwelijkt te worden aan een hautaine griezel, als het bekende witte konijn met horloge opduikt en haar meelokt naar zijn hol. Ze tuimelt voorover in het gat en belandt in Wonderland.

Tim Burtons bewerking gaat om de terugkeer van Alice naar Wonderland. In eerste instantie herinnert ze zich niets meer van haar eerste bezoek. Een goede gelegenheid om alle originele personages langs te laten komen en de wonderlijke wereld opnieuw te ontdekken.

De prachtige kleurrijke computer-animatie leent zich daar uitstekend voor. Net als bij avatar is het verhaal toegespitst op het feit dat de kijker geïntroduceerd moet worden in een nieuwe wereld, vormgegeven met innovatieve technieken. In feite wordt er steeds verwezen naar Disneys eerdere versie uit 1951, en de evolutie die de filmtechniek sindsdien heeft doorgemaakt.

Het resulteert in een heerlijk eerste uur, waarin alle herkenbare elementen uit de eerdere versie terugkomen. Regisseur Tim Burton zou zichzelf niet zijn als hij daar zelf ook wat details aan toe zou voegen. Vooral het huishouden van de Rode Koningin (geweldig gespeeld door Helena Bonham Carter) is een van de meest absurde en hilarische creaties die de regisseur ooit heeft vervaardigd.

Zoals gebruikelijk in een Burton-film, is naast Bonham Carter ook Johnny Depp weer van de partij. Door zijn eerdere rollen als Willy Wonka en Jack Sparrow, lijkt die van de geschifte Mad Hatter hem op het lijf geschreven. Jammer genoeg valt hij precies om die reden enigszins tegen. Zijn schichtige blikken en wenkbrauwen die nooit stilstaan voelen aan als een routineklus.

Als Wonderland eenmaal is verkend, wordt het tijd voor de plot. Alice moet een groot en woest beest verslaan met een speciaal zwaard, zodat de Rode Koningin verslagen wordt, en de Witte weer kan regeren. De verhaallijn is matig uitgewerkt en eindigt in een slappe ontknoping, waarin twee legers met elkaar op de vuist gaan in een actiescène die volledig uit de toon valt.

De originele vormgeving die de film overheerst verdwijnt als sneeuw voor de zon door een sequentie die rechtstreeks uit the lord of the rings lijkt te komen. Een bloedserieus slot dat in schel contrast staat met het dromerige sprookje. Het is alsof Burton geen inspiratie meer had om zelf nog leuke dingen toe te voegen. Maar misschien zijn we gewoon te verwend door wat er aan vooraf ging.

alice in wonderland is vanaf 11 maart te zien in de bioscoop. Distributie: Walt Disney.

Fabian Melchers is derdejaars Theater-, Film- en Televisiewetenschappen.

Bekijk de FAQ Masteravond MCW online!

Fri, 05 Mar 2010 12:51:56 +0100

Na weken van voorbereiding zit het er nu dan eindelijk op! De pilot van de FAQ Masteravond Media- en Cultuurwetenschappen was gezien de hoge opkomst en positieve reacties een groot succes. Alle presentaties van de avond kan je hier nog eens rustig terugkijken. In de (extra dikke) apriluitgave van BLIK zullen een aantal sprekers in artikelen, essays en interviews verder ingaan op hun onderzoek en werkervaring.

Oscars 2010

Wed, 03 Mar 2010 21:34:17 +0100

De jaarlijkse Oscaruitreiking zit er weer aan te komen. avatar en the hurt locker zijn de grootste kanshebbers, met ieder negen nominaties. Wie worden er in de nacht van 7 op 8 maart het podium van het Kodak Theatre opgeroepen? Een bespreking van de belangrijkste categorieën met een voorspelling van de winnaars.

Bijrollen
Zowel bij de mannen als bij de vrouwen is de winnaar een duidelijke zaak.
In de mannelijke categorie gaat het beeldje naar Christoph Waltz. In films van Tarantino gaat shockeren vaak hand in hand met humor, en dat kan Waltz perfect brengen. Als uitgekookte Jewhunter in inglourious basterds is hij jolig en dreigend tegelijk. De prachtige rol van Woody Harrelson in the messenger als beschadigde en stijve soldaat, die familieleden van omgekomen soldaten moet inlichten, komt op een mooie tweede plek.
Onder de vijf genomineerde vrouwen is de beste rol van MoNique in precious. Het moet raar lopen als zij de Oscar niet krijgt. In de laatste vijf minuten weet ze haar personage van tirannieke moeder een flinke draai te geven. Een van de meest aangrijpende scènes van het afgelopen jaar. Lof gaat ook uit naar Penélope Cruz, die als enige in de musical nine sterk overtuigt met haar veelzijdige personage. Een lichtpuntje in een film die voor de rest niet veel voorstelde.

Hoofdrollen
Hier is de winnaar minder gemakkelijk aan te wijzen. Sandra Bullock en Jeff Bridges kregen de Golden Globe. Of zij nu ook winnen is maar de vraag.
Door de Amerikaanse hype om the blind side (lees meer onder beste speelfilm), is Bullock nog steeds de meest waarschijnlijke winnaar. Ze is overtuigend in haar rol van zorgzame huismoeder, maar de andere vier genomineerden zijn een stuk beter. In tegenstelling tot Bullock geven ze hun personages veel diepte en maken ze er echte mensen van. Gabourey Sidibe (precious) verdient de Oscar het meest.
Jeff Bridges speelt een aan lager wal geraakte countryzanger in crazy heart. Hij weet naarmate de film vordert steeds meer te ontroeren. Toch blijft zijn personage soms wat te eenzijdig; momenten die echt diepe indruk hadden kunnen maken worden niet optimaal benut. Met zijn rol in the hurt locker zou Jeremy Renner een meer terechte winnaar zijn. De koele en doorgewinterde bommenexpert, die emoties steeds meer verdringt, zet hij neer met schijnbaar gemak.

Animatiefilms
Het is voor het eerst sinds 2003 dat er in deze categorie vijf films genomineerd zijn. Opmerkelijk daarbij is dat er - in tegenstelling tot de afgelopen jaren - maar één daarvan met de computer werd gemaakt.
Disneys handgetekende the princess and the frog viel tegen; het verhaal was niet erg pakkend, en de animatie kwam vaak over als het recyclen van eerdere hits als aladdin en the lion king. Het tevens handgetekende the secret of kells is een stuk beter: een beeldschone en fantasievolle animatie, geïnspireerd door het Boek van Kells.
Minstens zo fantasievol is coraline; een prachtig vormgegeven stopmotion-animatie in een macaber sprookje. De andere stopmotionfilm uit de genomineerden is fantastic mr. fox, de beste film uit het rijtje. Niet alleen erg mooi gemaakt, maar ook nog eens Wes Andersons leukste en warmste film tot nu toe.
Maar de Oscar gaat toch hoogstwaarschijnlijk naar Pixars up, de grote favoriet. Het is inderdaad een mooie en ontroerende film en de computeranimatie is (vooral in 3D) schitterend. Niet op alle punten even sterk, maar een prima winnaar. Ook genomineerd als beste speelfilm.

Buitenlandse films
Ons eigen oorlogswinter stond op de shortlist, maar werd helaas verdrongen. Onder de genomineerden springen er drie films uit: un prophète (geweldig spel, briljant opgebouwd), das weisse band (ongemakkelijke karakterstudie die nog lang nawerkt) en el secreto de sus ojos (goed camerawerk in een gelaagd drama). un prophète gaat er vandoor met de Oscar in deze categorie. das weisse band is tevens genomineerd voor het chirurgisch precieze camerawerk, en zal in die categorie waarschijnlijk de Oscar verzilveren.

Regisseurs
Quentin Tarantino (inglourious basterds) en Jason Reitman (up in the air) werden allebei eerder genomineerd in deze categorie, maar moesten het onderspit delven voor een extreem zware competitie. Tarantinos pulp fiction moest het afleggen tegen forrest gump van Robert Zemeckis, en Reitmans juno kon niet tippen aan no country for old men van de Coen-broers. Ook nu lijken ze, samen met Lee Daniels (precious), weinig kans te hebben. De strijd gaat tussen James Cameron (avatar) en Kathryn Bigelow (the hurt locker). Ze hebben allebei een uitstekende en originele oorlogsfilm gemaakt.
Bigelows film speelt in Irak en is ijzingwekkend spannend. De concentratie ligt vooral op de verslavende adrenaline die oorlog kan brengen. Eindelijk weer een frisse belichting van de Irak-oorlog.
Bij Cameron werd alles uitgevochten op de imponerende planeet Pandora, waar vooral de ongekende mogelijkheden van computeranimatie centraal staan. Cameron verdient veel lof voor zijn jarenlange ontwikkelingen daarvan. Mijn voorspelling is dat hij de Oscar krijgt.

De beste speelfilm
Als laatste de nominaties voor de belangrijkste categorie op een rijtje, oplopend van slechtste naar beste film. Dit jaar zijn er voor het eerst sinds 1943 geen vijf, maar tien nominaties.

the blind side
Ondanks dat het de zoveelste Amerikaanse sportfilm met vette moraal was, leverde het een onverwacht succes op. Naar verluidt heeft de Christelijke gemeenschap, die de film in preken gebruikte, daarin een grote rol gespeeld. Belabberd scenario en middelmatige acteerprestaties.

an education
Een mooi, maar voorspelbaar portret van een meisje dat gefrustreerd is door haar burgerlijke bestaan en zich laat inpalmen door een rijke en gladde charmeur.

district 9
Een originele sf-film, waarin gestrande buitenaardse wezens worden vastgehouden in de sloppenwijken van Johannesburg. Een overduidelijke maatschappijkritiek, maar de sterke cast en de vaak documentaire stijl maken veel goed.

up
De eerste animatiefilm sinds beauty and the beast (1991) die in deze categorie mag staan. Kent aan het begin een korte montagesequentie zonder dialoog die het geheel naar een hoger niveau tilt. De rest is minder sterk, maar blijft amusant.

a serious man
De nieuwe komedie van de Coen-broers is zoals altijd weer lekker zwartgallig. Het scenario is vaak hilarisch (tevens genomineerd) en het setontwerp in jaren 60-stijl mag er ook zijn (geen nominatie).

precious
Aangrijpende film over een meisje dat opgroeit in een hard milieu, maar er het beste van probeert te maken. Af en toe clichématig, maar de film heeft genoeg variatie en blijft genuanceerd. Bovendien op een aantal momenten zeer indrukwekkend gespeeld.

up in the air
Geestige satire over een man die voor zijn werk het land overvliegt om mensen te ontslaan. Een origineel en goed geschreven verhaal, gedragen door George Clooney.

inglourious basterds
Iedere losse scène is een klein meesterwerkje. Vooral de opening is memorabel door de feilloze opbouw, sterk camerawerk en de muziek van Ennio Morricone.

the hurt locker
Eigenlijk vreemd dat deze film maar zo klein is uitgebracht in Nederland. Sterk acteerwerk, een dynamische camera en intense montage zorgen voor een hoge vorm van realisme en spanning.

And the Oscar goes to:

avatar
Het verhaal over een verlamde oorlogsveteraan die zijn geest de vrije loop kan geven via een geavanceerde technologie, is precies afgestemd op de belevingswereld van de kijker. Samen met de hoofdpersoon stappen we in een nieuwe wereld waarin alles mogelijk is. Wel in 3D zien, en niet zeuren over clichés.

Fabian Melchers is derdejaars Theater-, Film- en Televisiewetenschappen.

Messias met machete

Mon, 01 Mar 2010 15:50:27 +0100

Eli (Denzel Washington) is al dertig jaar onderweg naar het Westen van Amerika. Hij is vastberaden de laatste Bijbel op aarde naar een veilig onderkomen te brengen. Een man met een missie, een brenger van Het Woord. the book of eli is niet voor atheïsten.

Alle andere Bijbels zijn vernietigd na een oorlog veroorzaakt door religie, die Amerika heeft achtergelaten als een grote woestijn. De ozonlaag blijkt door een krachtige explosie te zijn kapotgeblazen. Iedereen draagt zonnebrillen tegen het opwaaiende stof en de extreem felle zon.

Amerika is veranderd in een Mad Max-maatschappij, waar ruige mannen op motors overal op de loer liggen. In een dorpje dat recht uit een western lijkt te komen is Carnegie (Gary Oldman) de baas. Hij is al jaren op zoek naar een belangrijk boek waarmee hij de bevolking wil domineren. Drie keer raden welk boek dat is.

Eli komt het tuig meerdere malen tegen en weet zich goed staande te houden met zijn gigantische hakmes. Confrontaties gaat hij alleen aan waar dat nodig is. Hij mag niet van zijn pad afdwalen, blijft hij tegen zichzelf herhalen. Hoe hij dan dertig jaar over zijn voetreis kan doen is niet te verklaren. Het zal ongetwijfeld iets te maken hebben met de 33 levensjaren van Jezus.

De Bijbelverwijzingen in the book of eli zijn overduidelijk, waardoor je precies weet hoe het verhaal gaat verlopen. De film heeft een afgezaagde moraal die laat zien dat geloof slechte dingen kan veroorzaken, en dat het belangrijk is dat je het goed interpreteert.

Het verhaal biedt niet veel bijzonders, maar stilistisch gezien is de film hoogstaand. Het grauwe kleurenpalet met vaak overbelichte shots zijn kil en beangstigend en soms bijna surrealistisch. Samen met de beklemmende geluidsband doet het geheel vaak denken aan de sf-horror pitch black (Twohy, 2000). De soms bijna zwart-wit of sepia beelden leveren af en toe prachtige plaatjes op.

Ook in actiesequenties is de film indrukwekkend. In de snelle geweldsuitspattingen van Eli wordt niet zuinig aan gedaan met bloedig realisme en is het camerawerk subliem. Hoogtepunt is een shoot-out in een vervallen huis, gedraaid in één shot waarin de camera moeiteloos van binnen naar buiten beweegt.

Films met een religieuze lading zijn niet per definitie slecht, maar in the book of eli wordt het er zo dik bovenop gelegd dat de lol er snel vanaf is. De kijker wordt nogal onderschat, vooral in de lang uitgesponnen ontknoping. Er zitten dan twee uur op. Twee mooi gestileerde uren, dat dan weer wel.

the book of eli is vanaf 4 maart te zien in de bioscoop. Distributie: Paradiso Filmed Entertainment.

Fabian Melchers is derdejaars Theater-, Film- en Televisiewetenschappen.

Hersenspinsels op Shutter Island

Sat, 13 Feb 2010 12:42:04 +0100

Achterdocht en angst regeren in het 1954 van shutter island. De Koude Oorlog is in volle gang wanneer U.S. Marshals Teddy Daniels (Leonardo DiCaprio) en Chuck Aule (Mark Ruffalo) een verdwijningszaak in een psychiatrische ziekenhuis moeten onderzoeken. Deze instelling genaamd Ashecliffe is gevestigd op Shutter Island waar uitsluitend de meest gevaarlijke psychisch gestoorden worden behandeld. Het is nog nooit één van de patiënten gelukt om van dit eiland voor de oostkust van Amerika te ontkomen, gezien het feit dat het alleen per ferry kan worden bereikt. Het is dan ook een mysterie hoe moordenares Rachel Solando (Emily Mortimer) er toch in geslaagd is om uit de streng beveiligde instelling te ontsnappen.

Tijdens de overtocht van de Marshals geeft de bombastische filmscore al aan dat wat er op het eiland staat te gebeuren niet pluis is. De muziek contrasteert mooi met de serene uitstraling van de inrichting, maar dat gezegd zijnde, wordt die eerste indruk al snel bijgesteld wanneer je ziet dat de tuin wordt onderhouden door patiënten in enkelboeien. De hele trukendoos wordt uit de kast gehaald om de naargeestige sfeer van shutter island zo goed mogelijk te verbeelden en te versterken; door een orkaan kunnen de Marshals het eiland niet verlaten en als gevolg van de zware weersomstandigheden valt de elektriciteit uit waardoor de patiënten, waaronder de gevaarlijkste van gebouw C, kunnen ontsnappen.

Gedurende zijn verblijf op het eiland heeft Teddy te kampen met hallucinaties van zijn overleden vrouw Dolores (Michelle Williams) en flashbacks van oorlogstraumas. De scènes van die hallucinaties tussen de dialogen door hebben een ontwrichtend effect. Zij roepen allerlei vragen op over de intenties van de medische staf en je begint te vermoeden dat de Marshals worden gemanipuleerd. Het door de storm geteisterde eiland werkt tevens als een soort metafoor voor de psychologische druk die Teddy ondervindt. Zijn verwarring over de vreemde gebeurtenissen wordt goed verbeeld door middel van close-ups en extreme close-ups, terwijl de dreigende muziek de spanning opvoert.

shutter island geeft haar geheimen niet gemakkelijk prijs, maar gaandeweg wordt er meer duidelijk. Het knappe aan Martin Scorseses film is dat je van begin af aan met Teddy en Chuck op onderzoek uitgaat, je bekijkt de gebeurtenissen vanuit hun perspectief en in het bijzonder Teddys. De kracht ervan ligt dan ook in zijn opzet: Rachels verdwijning fungeert als een startpunt voor een psychologische verkenning van de personages en de zoektocht naar de waarheid over zowel de verdwijningszaak als de praktijken van de instelling. Scorsese heeft niet minder dan een topcast verzameld om vorm te geven aan de complexe personages: naast Leonardo DiCarprio en Mark Ruffalo zijn onder andere Ben Kingsley als hoofdpsychiater Dr. John Cawley en Max von Sydow als Dr. Jeremiah Naehring te zien.

De beklemmende, beangstigende atmosfeer die de film uitademt, zorgt voor achterdocht en doet je twijfelen aan wat je ziet en hoort. Die achterdochtigheid blijft tot aan de ontknoping, want zo kan het toch niet in elkaar steken? shutter island ontrafeld langzaamaan haar geheimen waardoor de spanning oploopt, maar omdat de film ruim de tijd neemt voor de opbouw van de mysterieuze ontwikkelingen, wordt het tempo eruit gehaald. Dat hele kleine kritiekpuntje doet niets af aan de spannende en intrigerende psychologische thriller die shutter island is geworden; een film over de raadsels van de menselijke geest, die de grenzen tussen waarheid, fictie en waanzin bewandelt.

shutter island draait vanaf 18 februari in de bioscoop. Distributie: United Pictures International.

Mariana Kniveton is tweedejaars Theater-, Film- en Televisiewetenschappen.